x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Een dag uit het leven van twee marokkaanse meiden.

Door Yasmina gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

21 & 22 jaar wanen zij zich klaar voor het huwlijk! De juiste mannen zijn hen nog niet gepasseerd, maar ze hopen dat zij dat gauw zullen doen. Ze vinden dat ze een spannende periode tegemoet gaan. Die van 22 voelt zich enigzins gepasseerd. De meerderheid van de meisjes onder haar leeftijd heeft zich al gesetteld met een man en in sommige gevallen zelfs een kind. Ook de meerderheid van de meisjes van dezelfde leeftijd zijn hard op weg!

 

             

 

                

 

Een dag uit hun leven

 

Na een moeilijke periode besloten deze twee meiden eens te gaan shoppen in de "BIG CITY Amsterdam"! Dit is namelijk een traditie. Als de meiden zich een beetje down voelen, dan moet er wat afgelachen worden en het liefst zo ver mogelijk van iedereen die ze kennen. Dus met een volle bankpas en wat cash (voor wat lekkers in de trein) gingen de dames op stap.
Ze zijn beide in het bezit van een OV-Jaarkaart, dus reisden ze uiteraard per trein.
De treinreis naar Amsterdam duurt maar liefst 2 uur, maar dat vinden de dames niet erg. Ze hebben altijd veel te bepraten en hebben daar tijdens de treinreis de gelegenheid voor. De raarste onderwerpen komen tijdens zo'n treinreis ter sprake. Van school, de liefde tot het leven en het geloof! Iedereen en alles komt ter sprake!
Dit keer kwamen ze tot de conclusie dat ze de minsiter van onderwijs toch wel veel te danken hebben. Wat een uitvondst zo'n OV-jaarkaart, wat een vrijheid. Dankzij deze OV-jaarkaart hebben zij heel Nederland in hun binnenzak! Waar ze ook maar heen willen in Nederland komen, met deze kaart kunnen ze door de weeks (want dan is het gratis). Het heeft de Marokkaanse meiden een extra stukje zelfstandigheid en vrijheid gegeven. De ouders zijn er weliswaar wat minder blij mee, maar zij, zij vinden het een uitkomst. Bovendien doen ze niks verkeerd vinden ze. Af en toe als hun frustraties hun te veel worden, als ze de school even niet kunnen zien, en als alles hun net iets te veel wordt. Dan ontsnappen ze een dagje uit de werkelijkheid. Want dat is in principe wat ze doen. Voor een dagje wanen deze meiden zich wonende en levende in een andere stad, een afwijking van hun dagelijkse routine.

Eenmaal aangekomen in Amsterdam gaan ze eerst een hapje eten en wat drinken. Twee uur in de trein daar wordt je wel een beetje suf van! En bij zo'n dagje weg hoort natuurlijk veel en vooral lekker eten! Dat helpt de tegen de pijn (dat is gewoon een smoesje, ze houden gewoon van lekker eten) Men verbaast zich erover dat die dames nog zo slank zijn!
Na een heerlijk ontbijt gaan ze vol goede moed op stap. Het bankpasje brand in hun portemonnee, er moet gewoon wat geld over de balk vandaag! Dat is hun motto!

Drie uur later zijn ze per persoon zo'n  500 euro armer en een paar nieuwe schoenen, een broek en een leuk truitje rijker. Uitgeput (van al dat passen) en met een voldaan gevoel gaan ze naar de dichts bijzijnde MC-Donalds. Op zo'n dag horen natuurlijk een paar franse frietes en een heerlijke fishburger! Een heerlijke verkeerde maaltijd op zo'n heerlijke verkeerde dag. Want laten we niet vergeten dat de beide meiden gewoon een dagje school hebben overgeslagen, betergezegd ze spijbelen gewoon. Maar met dat systeem van de verplichte colleges, niet verplichte colleges en al die groepsprojecten ligt de eindverantwoording toch bij hen zelf.

Bij de MC-Donalds liggen ze helemaal in de deuk om de kleinste dingen. Hoe de serveerster het eten weg brengt, hoe sommige mensen eten en zelfs om wat men besteld! Ze zijn zo ontzettend melig en lachen zo hard. Dat ze de volledige aandacht opeisen binnen die MC-Donalds. Iedere voorbijganger die hun tafeltje passeert staart hun een paar seconden aan voordat ze verder lopen.
Na een uur verlaten ze MC-Donalds. Zo langzamerhand moeten ze weer richting huis. De middag nadert zijn einde en voordat de avond begint moeten ze tenminste al in de trein zitten. Ze kunnen natuurlijk niet al te laat thuis komen.

Ze lopen nog een rondje door de stad om het eten de gelegenheid te geven om te zakken en dan lopen ze richting het stadion. Op het Amsterdamse station is het echt elk moment van de dag ontzettend druk het maakt niet uit wanneer , of hoe laat! Het krioelt er van de mensen. Op het stadion lopen ze traditioneel gewijs eerst langs het SWIRLS ijskraampje. Voordat ze überhaupt in de trein stappen kopen ze eerst een ijsje. Of beter gezegd een bekertje mega ijs!
Terwijl ze al begonnen zijn aan hun ijsje wachten ze op de trein. Zittend op een bankje, peuzelend aan hun ijsje, totdat ze opeens een zware stem horen. Smaakt het? Twee paar ogen keken omhoog en raakten verstrengeld in twee paar grote bruine ogen........

 

                

 

Het vervolg....

 

(perspectief Asri)


Twee paar ogen keken omhoog en raakten verstrengelt in twee paar bruine ogen................
Mijn vriend Said en ik keken elkaar aan en ik stelde de vraag nog een keer "smaakt het?" Een van de dames begon zenuwachtig om zich heen te kijken om te zien of iemand die ze kennen hen ziet. De andere jonge dame bleef lang diep in mij kastanje-bruine ogen kijken, waarna ze een hand uitstak en zich voorstelde als Karima. De tijd werd opeens mij grote vijand, in al die tijd dat er niets werd gezegd leek het alsof de tijd stilstond. Een luide NS oproep over het vertrek van de trein naar Amsterdam Sloterdijk waakte ons uit onze warme droom waarin de dames onze hoofdpersonen waren. Tussen het dromen door hoorde ik mijn vriend Said zeggen "he Asri, stel je je voor aan de dames" De 5 minuten die waren verstreken leken wel uren, in die 5 minuten hoorde ik mijn hart 300 keer langzaam kloppen.

 

Een dag voordat we de twee dames (Karima en Rachida) op het centraal station tegen kwamen, kreeg ik een enorme ruzie met mijn ouders. Mijn ouders vonden dat het tijd werd om te trouwen nu bijna al mijn broers, broertjes en zusjes getrouwd zijn. Ze begrijpen niet dat ik eerst mijn studie moest afronden voordat ik levenslang (trouwen) krijg....... Zoals de meeste onenigheden met mijn ouders vond ik dat ze zoals altijd gelijk hadden, maar dit keer kon ik ze moeilijk gelijk geven. De volgende dag ging ik naar Said om erover te praten

Een paar straten verder woont mijn mattie for life, Said, de slimste marokkaan die ik ken, het lijkt soms alsof hij verstand van alle wereldse zaken heeft. Hij lost zelfs elke ruzie op zonder te vechten, zelfs toen hij zijn stiefzusje betrapte met haar huidige man, pakte hij het heel professioneel aan zonder in het wilde weg te slaan. Ik belde bij hem thuis aan en hoorde allerlei kinderen (zijn gekke broertjes) bij hem thuis. Said keek halfslapend uit het raam en gebaarde dat ik 5 minuten moest wachten, zijn moeder was toevallig in de balkon en lachte in het arabisch dat het wel een uur zou kunnen duren, en nodigde me thuis uit.

Vandaag hadden we beide vrij van school, dus besloten we om de dag toch maar zo productief mogelijk te laten verlopen. Dit keer lieten we de auto nog een dag uitrusten op de parkeerplaats, en maakten gebruik van de OV-studentenjaarkaart om even een dagje de stad in te gaan. Sommige dagen heb je niet eens genoeg geld om te tanken ,dus moesten we vandaag Mc Donalds in de stad maar eens overslaan. Toen we langs Mc Donalds liepen, zagen we dat het zoals altijd weer vol was met marokkanen..... De dag was bijna voorbij zonder dat wij iets nuttigs hebben gedaan.

 

Said stelde voor om naar Utrecht te gaan naar zijn broer, hij had daar net een internetbedrijfje opgericht. Het was wel een eindje lopen naar het Centraal Station, maar achteraf was het zeker de moeite waard. Op spoor 2 zou de eerstvolgende trein naar Utrecht vertrekken, we hadden nog 15 minuten de tijd om de trein te halen. Op de trap naar spoor 2 liep Said voor, waarna hij in de verte twee dames zag zitten en hoorde giechelen over alles wat zich afspeelde op het Station. We waren niet mans genoeg om direct naar hen toe te lopen, dus gingen we maar eerst effe op een bankje zitten om een plannetje te bedenken. Terwijl ik grappen maakte over hoe ze ons gaan uitlachen, stond Said op en trok hij me overeind "jij begint te praten" zei hij en sleurde me mee.

Ik liep naar hen toe en zei "smaakt het?".................

 

                            

 

laatste stukje

Ik liep naar hen toe en zei ''smaakt het?'', een van de meisjes keek me met haar mooie bruine ogen aan en ik was op slag verliefd, ik had nooit gedacht dat liefde op het eerst gezicht bestond. Ik wist niks meer uit te brengen en mijn vriend kwam me te hulp schieten, " welke smaak is dat?" hoorde ik hem zeggen. Het andere meisje antwoorde een beetje stotterend dat het een ''swirl met aardbeien smaak was''.

Ineens hoorde ik said zeggen ''hebben jullie zin om wat met ons te gaan drinken'', samira keek me aan en antwoorde knikkend, haar vriendin keek haar aan en begon te giechelen en zei ''ja, laten we dat maar doen, wat hebben we te verliezen!''. Voordat ik wist wat me overkwam liepen we met zijn vieren richting een cafe die verderop stond. We liepen naar binnen en gingen aan een tafeltje zitten, ik ging tegenover samira zitten zodat ik in haar mooie ogen kon verdrinken.

 

Na een paar uur leuk te hebben gepraat en informatie te hebben uitgewisseld, stonden de dames op en zeiden ''we moeten er nu echt vandoor, de laatste trein gaat over een half uur''.
Ik voelde een steek in mijn hart ik had zo leuk met haar gepraat en het klikte zo goed en nu moest ik haar laten gaan, ik wist gewoon dat zij de vrouw van mijn dromen was. Ik hield het papiertje met haar telefoonnummer stevig vast en wist dat ik haar die avond nog ging bellen.

Thuis aangekomen ging ik naar mijn kamer, ik  voelde voor het eerst in mijn leven vlinders in mijn buik en het was zo'n lekker gevoel. Ik besloot haar te gaan bellen, ik toetste zenuwachtig haar nummer in en schraapte mijn keel, ineens hoorde ik aan de andere kant van de lijn ''hallo met samira'', ik raakte even in paniek maar vermande mezelf en zei ''hoi je spreekt met younes, ik dacht laat ik even bellen om te kijken of jullie veilig zijn aangekomen''. Ik hoorde haar aan de andere kant van de lijn lachen en ze zei ''dank je, dat is heel lief van je, we zijn inderdaad veilig aangekomen''.

Voordat ik het doorhad zei ik tegen haar, ''ik vind je een leuk meisje'', ik raakte in paniek, ik wist niet wat ze met me deed maar ik had me nog nooit zo gevoeld het was alsof ik mezelf niet was. Ineens hoorde ik haar zeggen ''Younes je bent een schat van een jongen en ik moet toegeven ik vind je ook leuk, het was voor mij liefde op het eerste gezicht'' ze herhaalde letterlijk wat ik dacht en ik voelde mijn hart een slag overslaan.
 

 

                                      

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi artikel!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
leuk verslag!
Dank je wel;)