Dresden, een stad vol historie

Doorkijkje naar de Frauenkirche

Om 7 uur ’s ochtends waren we in Dresden aangekomen en tot onze verrassing konden we direct in het hotel. Uiteindelijk gingen we na een goed ontbijt op weg. De lucht was nog wat grijs, maar uiteindelijk verschenen er streepjes blauw die naarmate de dag vorderde gingen overheersen. De hele dag lag voor ons en onze magen  vertelden ons dat we geen tijd zouden verliezen aan een uitgebreide lunch. Eerst verkenden we de omgeving rond het hotel. Het mooie Residenzschloss ontging ons niet. We gingen even binnen kijken, waar een museum was met vele kostbaarheden, het Grünes Gewölbe, de Staatliche Kunstsammlungen. Het is een van de rijkste schatkamers van Europa. Als het glinstert, is het goed, zegt men dan. We dwaalden even over de binnenplaats en besloten het museum uit te stellen tot de volgende dag, aangezien het nog niet geopend was voor publiek en we geen zin hadden in wachttijd. Toch een beetje ongeduldig misschien?

Diverse gedeeltes van het Residenzschloss

Straatje achter het Residenzschloss

Een vernuftigd kunstwerk van ivoor, te zien in het Residenzschloss

De oppervlakkige ontdekkingstocht was echter van korte duur, want ik had een kerk ontdekt die ik uiteraard niet zomaar voorbij kon lopen. Het was de Frauenkirche, een kerk die in de Tweede Wereldoorlog helemaal verwoest werd, maar inmiddels weer is opgebouwd alsof ze daar altijd gestaan heeft. Het is mijn plan om ook van Dresden een kerkenartikel te maken en dus laat ik jullie nog niet te veel zien van deze prachtige kerk.

Aanzicht van de Frauenkirche

Koepel Frauenkirche

De ‘Brülsche Terrasse’ is eigenlijk een uitgestrekte boulevard langs de Elbe. Het heeft weinig van doen met terrassen, hoewel de naam dat wel doet vermoeden. Mijn reisgenoot deed dan ook de legendarische uitspraak: ‘Zullen we nu naar de Brülsche Terrasse gaan?’ toen we die juist achter ons zouden laten. We liepen door de kleine, maar romantische Brülscher Garten.

De Brülsche Garten met aan de overkant het gebouw van de Sachsische Staatskanselarij. 

Gebouw van het ministerie aan de overkant van de Elbe

Aan het uiteinde was een medewerker van de plantsoendienst aan het werk. Zijn bezemwagentje stond op een van de schuinaflopende traptreden en dat ding kon dus ieder moment naar beneden storten. Best een gevaarlijke actie dus om onder aan die trap een foto te maken van het Albertinum, een sculpturenmuseum, dat werd ingelijst door seringen. De medewerker mompelde wat in zichzelf en wachtte het onheil af, duidelijk al vol leedvermaak. Er gebeurde echter niets, dus met hangende schouders toog hij weer aan het werk. Seringen zag je overigens in de hele stad. En je zag ze niet alleen, je rook ze ook; heerlijk! Wanneer het mooi weer is, vind ik musea een crime. Ik heb mijn reisgenoot dus zo’n beetje meegesleurd, aangezien dat echt iemand is die er de hele dag in rond kan dwalen.

Het Albertinum, foto genomen met gevaar voor eigen leven

Vanuit de verte gezien hadden we wel ambitie om het duistere gebouw op bovenstaande foto te bezoeken, maar toen we erachter kwamen dat dit het politiebureau was, vonden we het minder noodzakelijk om het ook van binnen te bekijken.  We sleepten de hele stad door en kwamen uiteindelijk weer vlakbij de Brülsche Terrasse uit. Er waren echter nog zoveel plaatsen onontdekt en we besloten een zijstraat in te slaan. We kwamen op de Stallhof uit, een gedeelte dat eigenlijk nog bij het Residenzschloss hoorde en waar vroeger de grote rijtuigen ‘gestald’ werden. De eerste Stalhoff werd gebouwd tussen 1586 en 1588, maar ook dit gebouw werd in 1945 volledig platgebombardeerd. Nu herinnert daar weinig anders meer aan dan enkele onvolledige bogen in een ongeziene hoek.

Politiebureau

Doorgang Residenzschloss naar de Stallhof

Stallhof

We dwaalden wat rond en kwamen weer vlakbij de Frauenkirche uit. Plotseling viel ons oog op de opgravingen, waar we eigenlijk toch niet overheen hadden kunnen kijken. Onder de huidige stad blijkt nog een oude stad te liggen. De stoffige resten leggen een stukje van het verleden bloot en even zie ik de vrouwen voor me met kruiken water tegen hun zij geklemd, gehuld in lange kleurige rokken. Kinderen rennen door de stoffige straten en dieren leven gewoon nog in de stad. Nu is dat beeld verstild, de aarde is rondgedraaid, het leven is veranderd. Het enige wat nu aan die beschaving herinnert, is een stille stad die wordt blootgelegd.

De opgravingen van de oude stad

Het verkeersmuseum

Omdat we de stad best wel systematisch aan het doorwerken waren, namen we een volgende straat die we nog niet gehad hadden. Plotseling zagen we de Fürstenzug voor ons, een tegeltableau van 102 meter lang waarop 35 prinsen, keurvorsten, hertogen, markgraven en koningen uit het huis Wettin te zien waren. Het is waarschijnlijk het grootste tegeltableau van de wereld en het is erg indrukwekkend om te zien.

Fürstenzug

Hofkirche

En toen kwamen we weer bij een kerk: de Hofkirche. De vraag of ik die ook van binnen gezien heb, verwacht ik uiteraard niet. Voorlopig alleen even een plaatje van de buitenkant. Dan sluit ik af met de mededeling dat de lunch bestond uit een gebakje dat ieder zou doen watertanden. Het restaurantje ‘Kurfürstenschänke’ was heel traditioneel ingericht en de bediening liep in klederdracht. Natuurlijk kun je dan niet om zo’n Schwarzwalderkirschgebakje heen. Dan krijgt de kers op de taart pas echt betekenis!