Sergeant in een vreemd leger (Xead-krant column)

Mijn bijdrage voor de columnwedstijd voor de Xead-krant. Over mij en mijn zoontje. Over sergeant spelen. 

Sergeant in een vreemd leger

Als ik de deur weer wil sluiten, zie ik hem in de verte steeds kleiner worden. Rugzakje op zijn rug en zijn karakteristieke en grappig  slungelige manier van rennen.  Ooit ga ik het hem goed voordoen, als het rustig is en de zon heerlijk schijnt.  Als ik me omdraai kijken acht ogen me verwachtingsvol aan. Twee hondenogen, drie paar kattenogen. Ik ben de indringer hier. Ze behandelen me met respect.

Ik zit op een bekende en vertrouwde bank, in een vreemd huis. De klok tikt en ik wacht. Zoals zoveel moeders overdag doen. Zoals zoveel vaders doen, maar ik bijna nooit. Ik ben hier niet thuis, ook al zijn er zoveel voorwerpen die ik herken, omdat ze ooit bij mij thuis stonden. Ik zit hier nu een paar dagen en proef van een leven dat ik achter me liet.

Mijn ex-vrouw is jarig deze week. Het is een jubileumjaar en dat moet uiteraard gevierd worden. Met een midweekje weg, bijvoorbeeld. Haar niet-schoolgaande dochtertje is ondergebracht bij de ouders van haar man. Zij zullen het kleine prinsesje van top tot teen in de watten leggen, precies zoals ze het graag heeft. Maar ons kind moet gewoon naar school. En wie kan er dan beter voor hem zorgen dan zijn eigen vader?

En dus zit ik hier en wacht tot de school uitgaat en ik de eerste fietsen, rennende en joelende kinderen de straat in zie komen. Het hondje probeert op mijn schoot te kruipen. Het is het meest wanstaltig lelijke mormeltje dat ik ken en juist dat maakt hem extreem koddig. Het haast heilige ontzag voor mij druipt zowat uit zijn veel te bolle oogjes. Als hij snuffelt, voel ik spettertjes.

Mijn zoontje moet even wennen aan deze situatie en ik ook. Normaal is hij bij mij in een weekend of tijdens een vakantie. Geen tijdsdruk, haast geen vaste patronen en veel ruimte om te schipperen. En om te onderhandelen, waar hij aardig bedreven in wordt. Maar nu niet. Mijn ex-vrouw heeft de regels vastgelegd, het schema opgesteld en ik hou me daaraan, want afspraak is afspraak. Niet zo moeilijk, want ik ben het met haar eens. Dus geen ruimte voor “Ja maar”.  

Mijn rol is hier anders, net als deze plek anders is dan mijn territorium. In plaats van de lachende en spelende papa ben ik nu de sergeant. Niet de papa van ‘een middagje naar de bioscoop’, maar de halve militair van ‘waarom zijn je schoenen nog niet aan?” Mijn zoontje heeft dat nodig. Soms – en dat heb ik het liefst – de doortastende maar altijd coachende sergeant Zeke Anderson uit “Tour of Duty”, maar helaas is het ook nodig om een aantal keer per dag de rol van Sergeant-major “Shut Up” Williams uit “It ain’t half hot, mum!” te spelen. Ik switch moeiteloos tussen beide uitersten.

Het is carnavalsfeest op school. Mijn zoontje gaat als monstervampier en niet meer als viking. Zijn woorden. Het masker vond ik in een rommelwinkeltje, twee dagen geleden en meteen kregen we samen dit plan. Dat is weer mijn oude en bekende rol: op het laatste moment met veel plezier alles omgooien. Omdat het leuk is, omdat het kan. Van een afstandje kijk ik naar het feest. Een aantal moeders herkent me. Ze knikken en ik zie ze onderling fluisteren. “Dat zou ik met mijn ex nooit kunnen!” Ik glimlach en voel me gezegend. We hebben er ook hard voor gewerkt. In harmonie uit elkaar gaan, in harmonie afspraken maken, in overleg als eenheid handelen. Omdat dat goed is, omdat het kan. Omdat we er voor kozen, voor die rol. Omdat we geen andere rol willen spelen. En dan maakt het niet uit, in welk leger ik mijn sergeantsuniform aantrek.