De grootste kat ooit.....

De grootste kat ooit leefde en stierf uit op de Amerikaanse vlakten. Oftewel de sabeltandtijger, alleen is de naam misleidend, want de sabeltandtijger is niet verwant aan de tijger in deze tijd.

De naam 'sabeltandtijger' wordt vaak gebruikt voor de Smilodon, een grote katachtige die minstens drie soorten omvatte. Waarschijnlijk stamt de Smilodon uit Afrika, maar deze grote katten hebben het in Amerika het langst uitgehouden. Zo'n tienduizend jaar geleden, tegen het einde van de laatste ijstijd, stierven ze uit. De Smilodon gracilis was relatief klein, en woog ongeveer evenveel als een mens. Deze soort stierf circa 500.000 jaar geleden uit, nadat hij werd verdrongen door zijn afstammeling, Smilodon fatalis. Met een gewicht van 160 tot 280 kilo woog de fatalis ongeveer evenveel als een hedendaagse Siberische tijger. De grootste katachtige uit de geschiedenis is misschien wel de Smilodon populator. Deze kanjer die 220 tot 360 kon wegen, een schouderhoogte van 1.40 had en 2.60 meter lang kon worden.

Zijn kenmerkende hoektanden bereikten een lengte van 30 centimeter. Deze grote sabeltandkat heeft in zijn nadagen nog de komst van Homo sapiens naar Noord-en Zuid- Amerika meegemaakt. De populator was net als de Afrikaanse leeuw een sociale levende vleeseter, die in kleine groepen jaagde. Vanwege zijn gespierde lichaamsbouw en vrij korte poten, ving hij zijn prooien vanuit een hinderlaag en niet door ze te achtervolgen. Op het menu stonden grote zoogdieren die in die tijd in Noord- en Zuid- Amerika leefden, zoals jonge mammoeten en mastodonten, Amerikaanse kamelen, grondluiaards en het lama-achtige dier Macrauchenia.

Meerdere populators werkten samen om een prooi naar de grond te halen, waarna ze met hun hoektanden dodelijke halswonden toebrachten. Het is goed mogelijk dat de populator ook van tijd tot tijd mensen at. En het is ook  mogelijk dat deze legendarische katachtige is uitgestorven wegens de jacht van de mens op grote zoogdieren.

Skelet van een sabeltandkat.

De hoektanden braken door de lengte vaak af, maar ook zonder kon hij zich nuttig maken in een groepsjacht.

De Smilodon had minder krachtige kaken dan leeuwen en tijgers, maar kreeg zijn bek twee keer zo ver open.

De krachtige nekstructuur was nodig om diep te kunnen doorbijten.

De zeer krachtige voorpoten en schouders van de populator waren ideaal om met grote prooien te worstelen.

De Smilodon kon snelle, wendbare prooien niet goed achtervolgen door zijn korte en zwakke achterpoten. Mede hierdoor verdween hij kort na het uitsterven van de grote planteneters.

Hij had een korte stompstaart.

Amber.