Ik ben bloeddonor. En jullie?

Door SAHM gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Sinds een jaar of 4 ben ik bloeddonor. Ik heb inmiddels zo'n 5 liter bloed af laten tappen. Dit wordt dan voor allerlei doeleinden gebruikt. Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen. Het kost mij niks, maar het geeft andere mensen ontzettend veel. Hoe dat allemaal werkt als je bloeddonor wordt? Lees snel verder!

Het allereerste contact.

Vier jaar geleden was ik in de apotheek om een recept op te halen. Mijn oog viel opeens op een foldertje van Sanquin, de bloedbank. Ik verveelde me, dus besloot het even te lezen. Het folderte ging erover wat een bloeddonor is en wat ze allemaal met dit bloed doen. Het sprak me direct aan. Daarom heb ik thuis het aanmeldfomulier ingevuld en teruggestuurd.

Een uitnodiging.

Er ging een tijd voorbij, maar na ongeveer 2 maanden kreeg ik een uitnodiging voor een medische keuring. Tijdens de medische keuring controleren ze of je gezondheid voldoende is om bloed te mogen geven. Gelukkig was dit bij mij het geval.

De eerste oproep.

Elke 4 maanden krijg ik een oproep om bloed te gaan geven. De eerste keer herinner ik me nog heel goed. Ik was dagen van tevoren al nerveus over hoe het zou gaan en of ik niet flauw zou gaan vallen. Ik had speciaal gevraagd of mijn vader mee wilde gaan, zodat ik niet in mijn eentje terug hoefde als het zou zijn tegengevallen.

Op de bloedbank.

We gingen 's avonds naar de bloedbank toe. Gelukkig was het niet zo druk. Ik meldde me aan bij de balie en kreeg een vragenlijst mee. Die vragenlijst moet je elke keer als je bloed gaat geven naar waarheid invullen. Tenslotte moeten de patienten die mijn bloed krijgen geen risico lopen dat ze ziek worden van infecties die in mijn bloed zitten!

Nadat ik de vragenlijst had ingevuld mocht ik in de wachtkamer plaatsnemen. Ik was hardstikke zenuwachtig! Het leek wel een uur te duren voordat ik werd geroepen door de assistente!

De assistente nan de vragenlijst die ik had ingevuld door met me. Geen afwijkingen waardoor ik geen bloed zou mogen geven. Ook kreeg ik een vingerprik. Dit is een klein prikje in je vinger. Het bloed wat er dan uitkomt gebruiken ze om te testen of er voldoende ijzer in je bloed zit. Als dit niet zo is, mag je geen bloed geven. Je loopt dat namelijk het risico op bloedarmoede.

Bij mij was alles in orde. Ik mocht meelopen naar de prikruimte. Hier staan heerlijke loungebanken waar je op mag gaan liggen. Ze maken het je zo comfortabel mogelijk. Ik kreeg een vrij dikke naald met een dun buisje en een zakje eraan in mijn arm geprikt. Langzaam zag ik het bloed naar het zakje lopen. Door het plastic voelde ik de warmte van mijn eigen bloed. Een gek gevoel!

Een gedeelte van het bloed wordt in een apart buisje gedaan. Dit wordt opgestuurd naar het laboratorium. Als er iets niet in orde is met je bloed krijg je hier ook een melding van. Dit vind ik zelf wel prettig; het bloed geven is zo ook een check up voor mezelf.

Na een poosje ging er een alarmpje af; het bleek dat mijn bloed niet snel genoeg stroomde. Want als je niet binnen een kwartier een halve liter bloed kunt geven, dan kunnen ze het daarna niet meer gebruiken. Door middel van wat bewegen met mijn vingers ging het bloed wat sneller stromen. Het alarmpje stopte weer. 

Toen opeens ging het alarmpje weer. Ik schrok! Maar de zuster kwam lachend op me af en zei dat ik het goed had gedaan; het alarmpje ging af omdat ik klaar was. 

Na het geven.

Na het geven ga ik altijd terug naar de wachtkamer. Daar neem ik standaard een roze koek. (Roze koeken zijn befaamd onder bloeddonors!). Door de roze koek krijg je snel energie en merk je het niet dat je het met wat minder bloed moet doen.

De dagen erna.

De dagen na het bloed doneren heb ik eigenlijk nergens last van. Het enige dat ik merk is dat ik iets sneller buiten adem ben. Maar dat is na 2 dagen alweer over.

Gaat er wel eens iets mis?

Ik krijg heel vaak de vraag of er wel eens iets misgaat bij het bloedprikken. Bij mij is dat nog nooit gebeurt. Het enige dat ik heb gehad is dat één keer mijn wondje niet direct dicht was, maar dat was na 5 minuten ook alweer over. Sommige mensen krijgen wel blauwe plekken in hun arm van het bloed geven. Of ze worden duizelig. Maar dat is meer een uitzondering dan een regel

Hoe kan jij je aanmelden?

Ik hoop natuurlijk dat ik mensen enthousiast heb gemaakt om ook bloed te geven. Je kunt je aanmelden via de website van Sanquin.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben geen bloeddonor, maar ik vind het wel super dat je dit onder de aandacht brengt!
super goed artikel !
Heldere info. Ooit ben ik als donor voor de bloedbank 'afgekeurd'; ik heb blijkbaar te diepliggende en wegrollende aderen en dat zou steeds te lang duren, om die aan te prikken. Jammer, maar helaas. Duim voor het artikel!
Dat weet ik eerlijk gezegd ook niet, Agnes... Volgens mij wel hoor, maar als je het zeker wilt weten zou ik even bellen :)
Goed dat je dit doet. Ik zit er ook wel eens over te denken. Heb alleen een te hoge bloeddruk en vraag me af of je dan donor kan worden. Duim voor jou
goed artikel,om eens over na te denken duim
Goed geschreven,mooi artikel, je hebt me aan het denken gezet! duim en fan.