Online magazine over het leven, de samenleving, vrije tijd, sport, entertainment en spellen.
Onafhankelijk sinds 2011
Samenleving

Wonderen van de microkosmos: Kiezelwieren

Dit artikel komt uit het open archief van Plazilla: lezers publiceerden hier jarenlang hun eigen verhalen, recepten en reportages. De tekst is bewaard zoals de auteur hem plaatste.

Onze aarde is bevolkt met buitengewone en fascinerende wezens die allemaal hun gelijke niet kennen. Sommige soorten vallen op door hun kleuren of een bijzondere lichaamsvorm.

Kiezelwieren

Tot nu toe zijn er ongeveer zesduizend soorten bekend, maar er zijn waarschijnlijk meer dan honderdduizend soorten van deze kleine algen. De meeste leven in de oceanen.

Kiezelwieren of diatomeeën danken hun naam aan het materiaal van hun beschermingspantser: siliciumdioxide, dat ze uit het zeewater halen. Elk van de omhulsels is een klein kunstwerkje, zoals blijkt als je deze fraaie geometrische ministructuren bekijkt onder een elektronenmicroscoop.

Elk kiezelwiertje leeft in een huisje van kiezel, dat uit twee delen bestaat, een dekseltje en een doosje. Ze hebben prachtige vormen, sommige zijn rond, andere zijn ovaal, driehoekig, stervormig of langwerpig. Om te vermeerderen gaan de twee helften van het omhulsel uit elkaar en aan elk stuk wordt een nieuwe helft gevormd.

Vaak blijven na deling de cellen aan elkaar klitten, zodat ze ketens en linten vormen. In zo'n keten leidt elke cel onafhankelijk van de andere zijn leven.

De behuizing van de diatomeeën bestaat uit geometrisch gevormde gaten, overbruggingen en andere structuren die maar een paar nanometer (miljoenste millimeter) groot zijn. Door die openingen heeft het kiezelwier contact met zijn omgeving, neemt voedsel op, geeft afvalstoffen af en ontvangt signalen. 

Kiezelwieren hebben een naar verhouding zeer materiaalzuinige bouw, waardoor ze heel stevig zijn en toch weinig materiaal gebruiken. Bovendien bouwen ze in recordtempo nieuwe behuizingen: onder gunstige omstandigheden kunnen ze zich drie keer per dag delen. Dat betekent dat er na tien dagen meer dan een miljard nieuwe diatomeeën op aarde zijn, allemaal even nauwkeurig van vorm.

Ondanks hun minuscule uiterlijk, zijn ze voor het leven op aarde enorm belangrijk. Ze binden namelijk evenveel kooldioxide als alle regenwouden bij elkaar en ze leveren een groot deel van de zuurstof in onze atmosfeer.

Reacties van lezers (9)

  • Yneke · 18 september 2015

    Heel mooi!

  • Berna · 18 september 2015

    Wat ontzettend mooi

  • Nescio · 18 september 2015

    Schitterend, dit artikel. Een hele kunst om dergelijke perfecte geometrische figuren en op zo'n kleine schaal te bouwen. Daar is een hoop know-how voor nodig, een dergelijke perfectie kan niet toevallig en *onbewust* ontstaan. Bewustzijn kenmerkt zich onder andere dat het zich zo optimaal mogelijk wil manifesteren, en dat lijkt hier perfect gelukt! :)

  • --- · 18 september 2015

    Natuursmurf to the rescue! Mooi.

  • Candice · 18 september 2015

    Oh dit vind ik echt een pracht artikel.

  • Natuursmurf · 18 september 2015

    Dank je.

  • Zevenblad · 18 september 2015

    Hier hou ik ook van. Prachtig!

  • Gildor Inglorious · 18 september 2015

    Mooi! Je hebt het dus toch gedaan! ☺☺
    Ik vind ze hele mooie en pure wiskundige kunstwerkjes.

    Hier hou ik nou van!

  • Natuursmurf · 18 september 2015

    Mijn dichtbundel ligt in de etalage dus ik heb weer tijd voor andere (smurfige) dingen :)

Reageren is niet meer mogelijk; de reacties blijven bewaard zoals ze destijds zijn geplaatst.

Meer uit Samenleving

Alles in Samenleving →
Studenten in actie?

Studenten in actie?

Ik zit in de trein op de dag dat tienduizenden studenten dat ook zouden doen. Ik kan gewoon zitten hoor! Zit vast te vroeg in de trein... En ik maar wach...

door Lucifall · 8 maart 2016
De Schriften die de Bijbel compleet maken

De Schriften die de Bijbel compleet maken

Ik moet u vertellen van een werk dat vrijwel onopgemerkt voortgang heeft gehad in 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen'. Het beg...

door Jan Cornelis · 3 januari 2016