Ambtenaren komen niet te laat,….die komen iets later!

Weet je mensen, ik ben een man van de klok (nee, niet van de zeeppoeder) en heb een gruwelijke hekel aan te laat komen. Bij mij is afspraak, afspraak! In mijn leven ben ik zelden ergens te laat gekomen en die keren dat ik wel te laat was, kun je op één vinger tellen. En als ik al eens ietsje te laat aankwam, dan was dat altijd de schuld van tijdelijke overmacht. Sterker nog, ik ben liever ergens te vroeg dan op tijd.

Ik baal van mensen die altijd en eeuwig te laat komen. Met zulke mensen kan ik niet door één deur, daarom sta ik nogal op gespannen voet met ambtenaren.
Die zijn nooit op tijd, ze laten je rustig vijftien minuten wachten voor de kat zijn edele geslachtsdelen. Het is mij meerdere malen overkomen.
Twee weken terug was het weer eens raak. Ik had een afspraak met mijn consulent om 10.30 uur in het gemeentehuis. En nee, geen gemeen tehuis! Ik was er om 10.20, keurig op tijd dus. Na mij te hebben gemeld bij de balie, nam ik plaats in de grote wachtruimte, pakte een gedateerd tijdschrift, bladerde er ongeïnteresseerd al plaatjeskijkend doorheen, liep voor de tweede keer weer naar de koffieautomaat, tapte een bekertje niet te zuipen bezuinigingskoffie en ging verder met wachten. Ondertussen was het 10.30 uur, en geen consulent te zien. Zou het dan nog koffietijd zijn? De verplichte onderbreking tussen alle pauzes door?

Ik keek de grote wachtruimte eens rond en ontwaarde boven de balie-unit (sorry, dat woord heb ik niet bedacht) het grote portret van onze koning. Zou dat verplicht zijn? Ik had liever gezien dat ze daar een enorme stationsklok hadden opgehangen!
Ondertussen stijgt het aantal wachtenden, ze staan zich te verdringen voor de koffieautomaat alsof het allemaal niets kost.
Ik kijk op mijn horloge, 10.40 uur. Ik krijg een beetje trek maar durf niet naar de snackautomaat te lopen, want dan zul je net zien dat er een deur open zwiept en een ongeduldige consulent op mij moet wachten. Dan ben ìk te laat! Zo gaat dat.
Ik steek mijn licht maar eens op bij de dichtstbijzijnde balie. “Hoe lang moet ik nog op mijn consulent wachten, mevrouw?” Het antwoord: “Een uur wachten is hier heel gebruikelijk, hoor!”
Nou, daar ben je dan mooi klaar mee.

Eindelijk, daar verschijnt zowaar mijn consulent: “Meneer Theun?” vraagt ze rondkijkend.
Ik sta op en loop naar mijn consulent toe, geef een klamme hand en loop als een braaf hondje achter mijn consulent aan naar het kippenhok kantoortje, iets verderop.
“Heeft u lang moeten wachten?” is de vraag. “Ja, ruim vijftien minuten”, zeg ik een beetje boos.
Geen reactie! Zelfs geen excuus! Ik laat dergelijk horkerig gedrag niet over mij heen gaan en heb mijn consulent op niet mis te verstane wijze een lesje klokkijken voorgeschoteld!
Nou, en die kwam hard aan zeg. Met veel gehakkel hoor ik heel zacht: “Sorry.., meneer Theun….ik was iets later omdat…eh...ik uw dossier nog moest pakken.”
Ja, dat zal best.

Als je eindelijk aan de beurt bent, denk dan niet dat je zonder sputteren een excuus krijgt, of een toelichting waarom men te laat is,…..welnee, zij komen nooit te laat, zij komen hooguit iets later, als u begrijpt wat ik bedoel.
Ook bureaucratie is blijkbaar een verlate staatsvorm!

Theun50