Het korte leven van een konijn die geboren wordt op een konijnenpark

Door Ylzemarinda gepubliceerd op Saturday 12 December 21:38

Mijn korte leven op aarde.

 

Zachtjes schommel ik heen en weer.

Het voelt hier veilig en warm.

Het is moeilijk hier echte woorden aan te geven, maar ik ben gelukkig, intens gelukkig.

Dit is het begin, het begin van mij.

Wanneer ik mijn ogen open kan doen, zie ik dat er meer zijn zoals ik.

Later leer ik dat dit mijn broertjes en zusjes zijn.

 

Tijd bestaat hier niet, alleen maar heerlijk “zijn”.

Ik voel mij beschermd en veilig.

 

*Zucht*, “wat is het toch mooi”.

 

Ineens is er iets gaande om me heen.

Mijn broertje zie ik weggaan en even later mijn zusje ook.

Oh en ohhhhh nee wat gebeurt er?

Daar ga ik.

Ik ga ergens doorheen, het is een heel gedoe en hetgeen wat zo veilig aanvoelde is verandert. 

Het is ineens koud en onaangenaam.

Wat gebeurt er met me? 

Ik hoor mezelf geluid maken. Het gaat vanzelf, het geeft uitdrukking aan hoe ik me voel. 

Ik  huil, ik huil zo hard als ik kan.

Ik wil weer terug, terug naar het veilige, de warmte en de zachtheid om me heen, maar ik voel nu de kou ook al is er iets wat ze hier verwarming noemen. 

Het lijkt op een soort lamp die boven ons straalt, maar het voelt niet echt, ik mis de echte warmte. 

Mijn broertjes en zusjes zijn gelukkig wel bij me en kruip dicht tegen ze aan.

Ik voel dat ze ook niet weten wat er is gebeurt en wat ons te wachten staat.

Mama komt tegen ons aan liggen en dan voel ik weer die fijne warmte, ze noemen deze warmte “liefde”.

Ik zorg ervoor dat ik veel van deze liefde in me opneem.

 

Hier bestaat er wel tijd.

Dagen gaan voorbij en mijn broertjes en ik groeien op.

We leren veel dingen.

Eerst drinken we bij mama en we spelen met elkaar.

De tijd van alleen maar zijn is voorbij, nu heb ik een bewustzijn.

Ik ben me bewust van wie ik ben en ik geniet ervan.

Met mijn broertjes en zusjes speel ik het spelletje pakkertje.

Het is wel een beetje lastig om niet gepakt te worden, want het is hier vrij krap.

Ruimte kennen we hier niet.

Als ik twee sprongen maak ben ik aan de andere kant van ons hok.

Maar dat zorgt er niet voor dat we niet zullen spelen.

We springen over elkaar heen en soms rollen we over elkaar heen.

We zitten hier met nog meer andere konijnen.

Mijn drie broertjes en twee zusjes mijn moeder en ik en nog vier konijnen, die ik nog niet zo goed ken.

We kunnen hier eten en drinken en spelen.

Ondanks dat het druk is en ik ook wel veel stress voel, zorgt onze moeder ervoor dat we ons veilig voelen.

Wanneer er weer een week voorbij is, wordt plots onze moeder weggehaald.

Ik wil me aan haar vasthouden, maar ze wordt zo snel uit het hok getild, dat ik haar los moet laten.

Een mens neemt haar mee.

Ik zie haar naar ons kijken en ze roept ons nog toe dat ze altijd van ons zal houden.

Wij roepen terug dat wij van haar houden.

Ik blijf naar haar kijken, tot ze uit het zicht is.

Dat was het laatste  moment dat ik haar ooit gezien heb.

Nu ben ik hier met mijn broertjes en zusjes en de andere konijnen.

Wij kruipen dicht tegen elkaar aan en ik merk dat ik zachtjes aan het huilen ben.

Ik weet niet goed wat er gebeurt is, maar het voelt niet fijn aan.

Kon ik maar weer terug naar dat veilige beschermde gevoel bij mama in de buik, dicht bij elkaar en niets dat ons kan overkomen.

Wij zijn niet het enige hok vol met konijntjes, naast ons is nog een hok en daarnaast ook….volgens mij zijn het wel honderden hokken.

Er gaan weer een aantal weken voorbij en dan worden ook mijn broertjes, zusjes en ik meegenomen.

De mensen pakken ons beet en zetten ons in kisten en rijden dan ergens naartoe.

Ik voel een knoop in mijn maag en er kruipt een angst omhoog.

Wat gaat er gebeuren?

Ik voel de stress om mij heen.

We worden in een vrachtwagen gestopt en ergens anders naartoe gebracht.

We zitten in een hele kleine kist met z’n allen. Ik krijg haast geen adem meer.

Zoveel angst heb ik nog nooit gekend.

Als de vrachtwagen stopt gaat de deur open en worden alle kisten uit de wagen getild en worden we een gebouw ingebracht.

Ik ruik een vreemde lucht een lucht die ik nooit zal vergeten, maar het ergste van alles is dat de angst hier nog groter is. Ik dacht dat het niet erger kon, maar wat ik voel is onbeschrijfelijk.

We worden uit de kist gehaald en meegetild, aan mijn pootjes nog wel.

Alsof ik niks meer waard ben, alsof ik niet meer meetel.

De man heeft iets in zijn hand en dat duwt hij tegen mijn borst aan, ik voel een schok door mij heen gaan en even later hang ik onderste boven aan een stok.

Ik ben er nog wel, maar ook weer niet helemaal.

Ik zie mijn broertjes en zusjes ook hangen.

Ze voelen zich net zoals ik.

Ik heb pijn, ik voel me verdrietig en ik mis mijn mama.

 

Na een lange tijd komt er een man voor mij staan.

Hij heeft een mes in zijn hand en voor ik het weet snijdt hij mijn hals door.

De pijn is onverdraaglijk.

Ik hang nog aan de stok en ik zie het bloed dat uit mijn nek stroomt op de grond vallen.

Ik voel me duizelig worden en langzaam mijn leven uit mij stromen, Ik kijk nog een keer op en zie dat hetzelfde bij mijn broertjes en zusjes is gebeurt.

Nog heel even vraag ik me af, waarom? Waarom was ik hier op aarde?

Was dit mijn doel?

Ben ik geboren om geslacht te worden?

Ben ik geboren om heel even een stukje van wat niet eens echt leven genoemd mag worden, te mogen meemaken?

De warmte de veiligheid, het beschermende gevoel bij mama in de buik, alles is weg.

En ook ik, ik ben er niet meer.

Er is niets meer over van mijn zachte witte vacht, of van wie ik was.

Er is nu geen tijd meer om mij heen.

Ik ben weer terug naar het stukje energie wat ik was voor ik geboren was.

Ik hoop dat ik nooit meer terug naar de aarde hoef en kan blijven waar ik nu ben.

 

Geschreven namens het leven van een konijn.

3284b642196f6a768f8045e3a3e610fe_medium.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.