Ik keer in deze kwestie ook terug in de eeuwigheid

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 29 November 09:26

     Terwijl ik dit schrijf zie ik de politieke partij van Thierry Baudet waar ik lid van ben ten onder gaan. Mocht hij het gevecht winnen, dan zal van Forum voor Democratie niet veel meer over zijn. Hij heeft de naam gekregen dat hij fascistisch is, dat hij drie miljoen Nederlanders wil opofferen aan het coronavirus in ruil voor zijn vrijheid en dat hij gelooft in nepnieuws. Dit is allemaal naar mijn mening onterecht uitvergroot omdat hij (nog) niet drastisch wilde optreden tegen de jongerenafdeling van zijn partij die onder elkaar fascistische tweets rond lieten gaan.

    Mijn volksvertegenwoordiger Pim Fortuyn is in 2002 dood geschoten, maar omdat in bovenstaande situatie nog niet zo'n zelfde onverlaat was opgedoken die met mede weten van de AIVD gewoon zijn gang kon gaan, moet mijn huidige volksvertegenwoordiger, Baudet op bovenstaande wijze worden afgebrand. Ik leef met hem mee, want die aantijgingen heb ik niet in hem gezien.

       Een column schrijven over dit onderwerp gaat mij niet gemakkelijk af. In de vertraging van mijn huidige leven die hiervan het gevolg is voelt elke actie als één te veel. Als ik niets doe loopt dit uit in een lange periode van niets doen. 

     Werelds gezien geldt nietsdoen als een van de grootste zonden van deze tijd, maar eveneens is het beangstigend dat die leegte mij al te zeer aantrekt. Dit uitzichtloze niets is altijd al erkend als een groot gevaar. De wereldse kerk, maar ook de moderne kapitalistische samenleving, zet zwaar geschut in om dit verlangen te onderdrukken en de huidige industrie van vermaak moet dit op hun beurt weer zien te verhullen.

     Ze zijn bang voor de gapende leegte, dus pakken ze bij enkele seconden van nietsdoen hun smart of IPhone om even de tijdlijnen van hun social media te checken. En zo zijn er duizend andere mogelijkheden om hun gedachten van het niets weg te houden.

     Maar evengoed is er ook een industrie van de vertraging, die juist een verlangen naar niets kapitaliseert. Van mindfulness, yoga retraites en slowfood tot goeroes die sabbaticals promoten. Natuurlijk verkoopt deze industrie de boodschap dat je na de vertraging juist weer geïnspireerd aan de slag kunt. De vertraging dient dus altijd nog een doel. Het moet immers wel veilig blijven. Het moet namelijk niet uitdijen in iets wat lijkt op een nietszeggend bestaan van cocaïne snuiven, alcohol drinken en blowen.

     Ik heb inmiddels geluisterd naar de Godheid, want al het bovenstaande leidt alleen maar naar uitzichtloosheid. Het is de zelfde leegte die ik voelde na elke echtscheiding, want daarin werd ik ook opgezadeld met een naam, waarvan ik vond dat ik die niet verdient had. Ik heb toen de wereld achter mij gelaten. Ik wilde met die hele rotzooi van wereldse excessen nooit meer iets te maken hebben en dat heeft mij toen heel goed gedaan. Ik ga nu met dit probleem hetzelfde doen. Ik doe nooit meer aan politiek, ik ga ook nooit meer stemmen en laat alles aan God over, want alleen Hij weet van de 'intentie' die hier achter schuil gaat.

     Ik keer in deze kwestie ook terug in de eeuwigheid, want daarin wordt alles betrekkelijk. Ik heb nu mijn handen vrij om meer aandacht te besteden in het ontplooien van mijn goddelijke potentieel wat ik vanuit mijn voorbestaan als geest - waar God de Vader van is - heb meegekregen. Als ik op die koers blijf en alle egards (1) in acht neem, dan kan ik na mijn opstanding uit de dood, aansluiting maken met de Godheid en zoals Hen worden. (2) En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. Mij houden aan de geboden van God en tevens aan de verordeningen en verbonden die ik met Hem sluit, mijn leven daarop inricht en tot het einde daarin volhard.)

 

(2. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.) 

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.