Op de vlucht voor een ex-vluchteling

Door Wendy Kuppens gepubliceerd op Friday 13 November 19:19

Het is ongeveer dertig jaar geleden dat ik een gigantische fout maakte. Ik leerde toen namelijk een, op het eerste oog heelcharmante en aardige,  asielzoeker kennen en werd verliefd op hem. In het begin leek dit wederzijds. We trouwden en na twee en een half jaar kregen we een zoontje. Dankzij deze kleine jongen werd het A-status voor vluchtelingen verleend.

Kort na het verkrijgen van dit status ging het al snel bergafwaarts met onze relatie. Hij ging terug naar zijn land van herkomst, zogenaamd om zijn familie te bezoeken. In werkelijkheid om zijn echtgenote, die hij daar al scheen te hebben, te bezoeken en haar komst naar Nederland te regelen. Bij zijn terugkeer bleek onze tweede zoon opkomst te zijn. De hel brak los. Hij wilde het kindje eigenlijk niet omdat zijn moeder dit niet goed vond. Natuurlijk niet, een kind kost geld en dan zou er minder geld voor haar overblijven. Ik weigerde het kleintje weg te laten halen en zowel mijn leven als dat van mijn kinderen werd een groot drama. Echtscheiding leek me de enige oplossing. Voor hem ook zou je denken maar niets is minder waar. Op allerlei manieren heeft hij dit een aantal jaren weten tegen te houden.

 

Mijn kinderen

Tijdens mijn relatie met deze man voerde hij een waar terreurbewind ten opzichte van mij maar vooral van de kinderen. Ze waren als de dood voor zijn mishandelingen en bedreigingen. De politie was op de hoogte van allerlei zaken die niet door de beugel konden maar konden zogezegd niets voor me doen. Er volgde, na lang vechten, een contact verbod voor hem met de kinderen. Maar ook dat was niet afdoende. Hij liet me bedreigen, probeerde de kinderen te ontvoeren en maakte ons leven in onze woonplaats totaal onmogelijk door allerlei lasteracties. Ten einde raad zijn we verhuisd om ons enigszins te kunnen verbergen in de anonimiteit van een stad.

 

Dit ging enkele maanden goed. Toen had hij ook mijn geheime adres te pakken en liet me dag en nacht volgen en in de gaten houden. In die was de wet aangaande stalking nog niet van kracht en wederom kon de sterke arm der wet niets voor ons doen. Toen kwam, als het grootste geschenk uit de hemel, mijn huidige partner in beeld. Een grote kerel die, zonder veel moeite te hoeven doen, ontzag inboezemt bij sommige mensen. Zeker bij personen zoals mijn ex die te laf zijn zelf hun zaken te regelen en die altijd een ander voor hun karretje spannen. We verhuisden al snel om bij mijn man in te trekken. De kinderen bloeiden helemaal op. Ons adres was wederom geheim en ze konden weer kind zijn en zich vrij voelen. Na een paar jaar werd zelfs een andere grote wens van mijn mannetjes vervuld: ze werden officieel door mijn huidige partner geadopteerd en kregen er op de koop toe nog een broertje bij.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.