Oud gedichtje van 'ons Opoe'

Door Wendy Kuppens gepubliceerd op Friday 13 November 18:19

Hoewel ik wel als Rooms Katholiek ben grootgebracht, leef ik al jaren als Wicca en heb ik mij helemaal van deze kerk afgekeerd. Onderstaand gedichtje is mij echter altijd blijven ontroeren. Als klein kind zei mijn oma (oftewel in het Brabants ons Opoe) het heel vaak voor mij op.

Een kleine blonde koorknaap
ontstelten aangedaan
kwam uit de mis des morgens
thuis bij moeder aan.

Nooit moeder, sprak hij wenend
met sidderend gebaar.
nooit dien ik die pater Petrus
de mis nog aan het altaar.

Maar kind lief, sprak de moeder,
zeg mij wat vreest gij dan?
De goede pater Petrus
is zulk een heilig man.

O, moeder raad eens
wat ik met eigen ogen zag,
een klein lief kindeke
dat op het altaar lag.

En de pater lachte
het kleine kindje toe.
en ook het kindje lachte
zo lief zo blij gemoe.

Hij nam het in zijn armen,
hij minde het zo teer,
hij drukte het aan zijn lippen
en ik zag het kind niet meer.

O, moeder ik ben zo bang geworden
nu dat ik weet
hoe dat die pater Petrus
de kleine kinderen eet.

De moeder stond bewogen
en drukt haar kind aan het hart
Ach kind lief, sprak zij wenend,
vervang uw bange smart.

Het kind was het kindje Jezus,
de kleine Lieve Heer.
Hij daalt alleen uit liefde
in paters hartje neer.

En als gij groot zult wezen
en Jezus ook bemint
dan daalt ook in uw hartje
hetzelfde Jezuskind.

 
 
fiftyfifty_empty_70dpi.png
 
 
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.