Complimentje aan jezelf

Door Wendy Kuppens gepubliceerd op Friday 13 November 17:21

Vandaag de dag lijkt het wel alsof de geringste imperfecties en de meest onbenullige onvolkomenheden onder een vergrootglas moeten worden gelegd op allerlei social mediaplatforms, tijdschriften en andere media. Maar betekent dat ook meteen dat iedereen die niet aan het ideaal beeld of de gestelde normen voldoet een minderwaardig individu is die zich zou moeten afzonderen van alles en iedereen? Nee, zeker niet! Ieder mens is (hoe cliché ook) uniek en prachtig op zijn of haar manier. Ja, ook jij met je flaporen, met je vetrolletjes of het onvermogen om een wereldrecord neer te zetten!

 

En al lijkt het alsof ik heel erg zeker ben van mezelf, niets is minder waar. Jarenlang heb ik namelijk te horen gekregen wat er allemaal niet aan mij zou deugen en wat ik allemaal niet kan. Mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld hebben daar dan ook een flinke klap door te verwerken gekregen. Ik ben me immers maar al te goed bewust van de dingen die ik niet, of niet zo goed, kan in vergelijking tot talloze anderen. En ook ben ik me bewust dat mijn uiterlijk en persoonlijkheid zeker nog wat geüpgrade zouden kunnen worden. Doordat ik echt al vanaf mijn kindertijd een heleboel negatieve dingen over mezelf te horen heb gekregen, ging er daar uiteindelijk zelfs zelf in geloven. Wat had ik de wereld te bieden? Geboren met een visuele beperking, niet bedeeld met het uiterlijk van een fotomodel en ga zo maar door.

 

De knop ging om

Er kwam echter een moment dat bij mij de knop omging en ik begon te beseffen dat ik wel bepaalde talenten bezit en dat ik toch niet zo afzichtelijk ben als sommige personen me altijd hebben willen laten geloven. Ik besloot mezelf eens onder de loep te nemen en op een rijtje te zetten aan welke punten ik zelf kon gaan werken en op welke ik zelf geen enkele invloed uit zou kunnen oefenen. Het resultaat: ik ben (thuis) gaan sporten om gewicht te verliezen en nam onder andere een oude hobby tekenen en schilderen weer op. Dit is, op moment van schrijven, 15 maanden geleden, en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld (ruim 16 kilo lichter en een heleboel creativiteit rijker).

 

Hoewel ik niet direct te koop ben gaan lopen met de activiteiten die ik voor mezelf op touw zette, kreeg ik al snel wel reacties uit mijn directe omgeving. Ik veranderde namelijk niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Ik kwam beter in mijn vel te zitten en dat is me enkel en alleen gelukt door mezelf zo nu en dan een welgemeend complimentje te geven. Iets wat voorheen nog niet in me op zou zijn gekomen. Waarom zou ik ook? Ik heb me immers jarenlang gezien als dat onbetekende wicht dat de wereld niets te bieden had en dus beter maar stilletjes in een hoekje kon blijven zitten.

 

Complimentje voor mezelf

Niets in mijn leven is me echt aan komen waaien waardoor ik altijd erg hard heb moeten knokken, en me doorgaans extra heb moeten bewijzen, om mijn doelen te bereiken. Toen ik me dit pas echt goed realiseerde, kon ik dan ook niet anders dan concluderen dat ik alleen al daarvoor een compliment van mezelf verdiende. Wel vreemd hoor, want het aannemen van complimenten van anderen was voor mij altijd al enorm lastig geweest. Het voelde goed en ik besloot ermee door te gaan en mezelf zo nu en dan een schouderklopje te geven als ik weer een doel had weten te bereiken: weer een kilo lichter, weer een persoonlijk sportrecordje gevestigd of toch wel een mooie tekening gemaakt. Geen wereldverbeterende zaken en geen enorme prestaties, maar toch.

 

Nu ik dit pad ben ingeslagen is het voor mij ook wat eenvoudiger geworden om een compliment van een ander te incasseren. Van een vreemde blijft het nog steeds wat lastig, maar wanneer mijn kinderen, man of zus me een schouderklopje geven dan durf ik dat inmiddels voor waar en oprecht aan te nemen. Het besef is nu ook pas echt goed tot me doorgedrongen dat de mensen die echt dicht bij me staan oprecht trots, op me kunnen zijn. De dingen die ik niet kan schuiven steeds verder naar de achtergrond, terwijl de positieve kanten juist een stapje naar voren durven zetten.

 

Ondanks mijn onvolkomenheden, imperfecties en wellucht niet voor iedereen even prettige persoonlijkheid ben ik er inmiddels achtergekomen dat ik er ook mag zijn en me niet anders voor hoef te doen dan ik werkelijk ben, net zoals jij en alle andere mensen die deze aarde hun thuis noemen. Hopelijk heb ik met mijn verhaal iemand weten te inspireren of heb ik het laatste zetje kunnen geven om de boel radicaal om te gooien. Succes om jezelf te vinden en te gaan waarderen. Alvast mijn complimenten voor jou dat je erover na gaat denken.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.