Ik ben gewoon gaan doen wat Hij van mij verlangt

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 25 October 16:01

     Er blijkt spanning te zitten tussen wat democratie belooft en wat zij levert. In theorie staan vrijheid en standsgelijkheid hoog aangeschreven, maar in de praktijk leidt de vrijheid die wordt gerealiseerd tot grotere sociaaleconomische ongelijkheid. Het onbehagen dat deze spanning oproept leidt permanent tot afgunst.

     Hoe dit zich uit en hoe sterk het is, hangt af van de manieren waarop deze ongelijkheid door organisaties geregeld, beheerd en tegemoet getreden wordt. Men zou kunnen stellen dat de ontwikkeling ervan een belangrijke stap is geweest in het dempen van dit soort onbehagen, maar intussen is de verzorgingsstaat zelf deel van het probleem, geworden want velen kunnen het niet meer betalen.

     Over de vraag hoe en in welke mate ongelijkheden opgevangen dienen te worden, wordt in onze democratie permanent discussie gevoerd: wat voor de één hebzucht is, is voor de ander de wrok van het niet hebben, en afhankelijk van het relatieve gewicht van gelijkheid ten opzichte van vrijheid zal de onvrede eerder groter dan kleiner worden. De bonussen die in het bedrijfsleven en de (semi)overheid worden gegeven vormen niet voor niets een heet hangijzer.

     Verder broeit er een onbehagen dat het gevolg is van het terugdringen van zeggenschap van (verschillende) gemeen- schappen waarin burgers zich in de democratische samenlevingen organiseren.

     Aan de ene kant biedt democratie burgers het recht en de mogelijkheid om zich te organiseren op basis van (religieuze) identiteit, gender, ideologie of cultuur. Met name religieuze gemeenschappen hebben sterke en wijdvertakte organisaties voortgebracht, maar ook het feminisme en socialisme hebben zich georganiseerd op basis van hun identiteit en hun belangenbehartiging.

     Aan de andere kant zorgt democratie er ook voor dat deze gemeenschappen steeds onder druk worden gezet. Het onbehagen dat voortvloeit uit het verlies van deze gemeenschappen (religieus, politiek-ideologisch, cultureel) is niet alleen maar van deze tijd, hangt ook niet samen met de spanning tussen toenemende standsongelijkheid en sociaaleconomische ongelijkheid, maar is heftiger. Het zorgt bij veel mensen voor het gevoel dat ze hun houvast kwijtraken, en dat gevoel is niet zomaar een hersenspinsel. Veel burgers zien Europa daarom als een bron van onbehagen en controlerende bemoeizucht.

      Als mensen de zittende elite afwijzen, zich slachtoffer voelen van de vrijheid van anderen en hun vertrouwde gemeenschap in gevaar zien komen, dan komt niet de democratie in gevaar, maar is het wel gedaan met de 'gebruikelijke politiek' waarin elite en volk zich met elkaar verzoend hadden. In zo'n periode zitten we nu.

     Het lijkt net alsof ik dit zeventienjaar geleden al zag aankomen. Toen al nam ik het besluit om een switch te maken naar een andere cultuur (1), waarmee ik mezelf heb uitgeburgerd uit onze samenleving. Deze cultuur bestaat uit een theocratie, die mij beter bevalt dan een democratie. Met democratie ontstaan er alleen maar discussies waar nooit een einde aankomt, waar de achterklap (2) welig tiert en waar de besluitvorming veel tijd kost.

     Toen ik op de hoogte kwam van de juiste context over de relatie die God met zijn geestkinderen heeft, hoefde ik niet lang na te denken. Ik ben toen gewoon gaan doen wat Hij van mij verlangt. (3) En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen'. 

 

(2. kletspraat achter iemands rug.)

 

(3. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van de kerk genoemd in 1)
 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.