Als ik mij hou aan alle egards ben ik niet tegen te houden

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 24 August 09:57

     Het aantal mensen bij wie de fictie pijn doet is groeiende. Zij vinden een dergelijke pijn genotvol. Pas als je drang om te overleven wordt aangesproken, worden je vitale levenskrachten uit hun sluimer gewekt en ervaar je dat je echt leeft – zo luidt hun verklaring. Maar wellicht spelen volgens hen ook andere zaken mee. Ze vragen zich af: Zou het kunnen dat de sublieme ervaring je zo ketent aan het heden dat je al te menselijke gevoelens van spijt over het verleden en je zorgen om de toekomst verdwijnen?

     Je wordt volgens hen immers net zo in beslag genomen door het object van het sublieme dat je nergens anders meer aan kunt denken. Sterker nog: volgens hen stopt je geest en houdt het denken er even helemaal mee op.

     Ze vergelijken het met bungeejumping, of in elk geval met de voorstelling die je je kunt maken van hoe het moet zijn wanneer je aan bungeejumping doet. Je stort in een ravijn, aan een elastiek, en door de doodsdreiging vergeet je in elk geval je zorgen over de belastingaangifte die je nog moet doen, je relatie die al een tijdje wat minder goed loopt et cetera. In plaats daarvan ga je op in het moment.  

     Misschien hecht je volgens hen op een dergelijk moment ook wat minder aan het beeld dat je van jezelf hebt geschapen, aan je identiteit, je baan. Die identiteit verschrompelt, wordt betekenisloos - nu is er alleen nog dat ravijn. Of: nu is er alleen nog de angst die je voelt als je een horrorachtige fictie leest die op de sensatiebeluste lezer mikt.

     Alles wordt vloeibaar in de chaotische roman, ook de menselijke identiteit – angst lost die op, maar daarnaast wordt het hele idee van identiteit in de horrorachtige fictie  op losse schroeven gezet.

     In Frankenstein (2019), de intelligente en filosofische reanimatie van Shelleys Frankenstein door Jeanette Winter-son, wordt een van de hoofdrollen gespeeld door dr. Ry Shelley, die haar leven begon als Mary, maar nu leeft met haar 'dubbelheid':  ze is half man, half vrouw. Rondlopen met een dergelijk lichaam lijkt mij ook niet prettig. 

     Ook bij Alice in Wonderland wordt, op speelse wijze, een spel gespeeld met de vaste identiteit. Als de rups aan Alice vraagt wie ze is, zegt ze: "Ik denk dat ik nog wel wist wie ik was toen ik vanmorgen opstond, maar ik ben sindsdien meerdere keren veranderd." "Leg uit, wat bedoel je," zegt de rups, "verklaar je nader." "Dat kan ik niet, omdat ik niet mezelf ben," zegt Alice.

     Oké, ik kan ook lekker griezelen bij een horrorfilm en  mag ik mijn agressie tegen het verkwanselen van onze natiestaat aan het verenigde Europa eventjes loslaten.

    Ik ben voor een brexit uit de Unie, want die Unie is mijn werkelijke spookgedachte. Vele listigheden worden gebruikt om de democratie omzeep te helpen en dingen, waar wij met z'n allen tegen zouden moeten zijn, toch maar eventjes erdoor gedrukt om hiermee al onze macht aan dat verenigde Europa af te moeten staan.

     Ik heb gelukkig één zekerheid die niemand mij kan afpakken en dat is het feit dat ik eeuwig ben, dat ik slechts tijdelijk op de planeet Aarde ben en dat mijn intenties ertoe doen wat de verdere invulling van de eeuwigheid betreft. Ik heb gekozen voor het hoogste, om eens in de eeuwigheid aansluiting te vinden met de Godheid en als ik mij hou aan alle geboden, verordeningen en verbonden, kan niemand mij tegenhouden, sterker zelfs, kom ik nu al in die goddelijke de sfeer die dan op mij ligt te wachten. (1) En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.      

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.