Ik hoop dat in deeltijdwerken daar verandering in brengt

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 20 July 11:15

     Hoe verder we komen in de tijd, hoe meer wij gaan verlangen naar de ouderwetse wijze vader als tegenwicht,  streng maar rechtvaardig. Men haast zich daarentegen te zeggen dat zij de brute autoriteit, waar ook ik als jongen in de jaren zestig tegenaan schopte, belichaamd in de tirannieke vader, niet terug wil. Verder zijn ze ook niet tegen vrouwenemancipatie en werkende moeders en snappen zij best wel dat in de moderne samenleving de 'manlijke' en 'vrouwelijke' rollen uit het 'oergezin' door beide seksen vervuld kunnen worden.

     Toch gelooft ik dat niet helemaal. Ik ben de zoon van een afstandelijke, strenge vader, bij wie er geen complimentje af kon. Ik gun de huidige zonen niet een dergelijke patriarch waarvan zij zich zouden moeten bevrijden. Verder geloof ik er niet in dat mannen en vrouwen in de toekomst beiden in hun gezinnen gezag uitoefenen én geborgenheid geven, want 'evolutionair' lijkt mij dat onwaarschijnlijk, want vrouwen werken nog altijd vaker in deeltijd en verdienen minder dan mannen, en mannen blijken niet geneigd te zijn om huishoudelijke taken te verrichten.

     Anderen denken dat ik het tempo waarin de verschillen afnemen onderschat. Het is volgens hen nog maar 140 jaar geleden dat de eerste vrouwelijke arts afstudeerde; vrouwenhersenen werden indertijd niet tot studie in staat geacht. Nu zijn vrouwelijke artsen in de meerderheid, net als vrouwelijke rechters (autoriteit!). Wereldwijd groeit het aantal vrouwelijke ministers en staatshoofden. De wereld stort daardoor niet in, we gaan niet aan softheid ten onder.  

     Daarnaast vinden zij de meeste jonge vaders van nu opmerkelijk monter en weinig klagerig, ondanks de deeltijdbanen, hoge huizenprijzen, grote studieschulden, en zonder dienstbare vrouw die thuis de boel regelt. Oké, ze mogen dan geen rok dragen, hun baas tutoyeren en hun baby in een sukkelige draagzak vervoeren, ze nemen het vaderschap doorgaans serieuzer dan de generaties voor hen. Zij investeren wél tijd, liefde en aandacht in hun kinde-ren en zijn daarmee een voorbeeld. Zo nodig gaan zij ook in deeltijd werken om zo meer tijd daarvoor te genereren.

     Ik ben negentien jaar geleden van cultuur (1) veranderd en zie, wij noemen elkaar niet alleen 'broeder' en 'zuster' uit verbondsoverwegingen, maar we geven ook uitdrukking aan een eeuwige waarheid, dat God de letterlijke Vader van het hele mensdom is. Wij maken allemaal deel uit van zijn eeuwige gezin. Hij houdt met de liefde van een volmaakte Vader van ons. Hij wil dat wij worden zoals Hij is.

      Hij stelde een plan op waardoor wij, in gezinsverband, naar de aarde zouden gaan. Daar zouden we ondervinding opdoen om ons op onze terugkeer naar Hem en een leven als Hem voor te bereiden. Van Gods kinderen krijgt maar een zeer kleine minderheid in dit leven een volledig beeld van Gods plan. Wij, daarentegen beschikken over priesterschapsverordeningen en verbonden die de verzoeningskracht van de Heiland in ons leven in werking stellen.

     Maar helaas, zelfs wie de beste ouders hebben, leven mogelijk trouw aan het licht dat ze hebben zonder over Jezus Christus en zijn verzoening te horen en zich in zijn naam te laten dopen. Dat gold voor de talloze van onze broeders en zusters door de wereldgeschiedenis heen. Ik hoop dat het voornemen, om samen in deeltijd te gaan werken, daar verandering in brengt, zodat daar ook meer tijd voor vrij komt.(1)En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.