Partner

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Thursday 30 April 08:38

‘Je had gewoon moeten openen’ zegt Lies, haar open spuiten vuur.

‘Ehh’ zeg ik ‘maar..’

‘Nee dat had je gewoon moeten doen’ moppert zij verder.

‘Ja maar, we..’ probeer ik weer.

‘Zeur niet’ de stem van Lies gaat omhoog ‘je had moeten openen, je hebt twaalf punten!’ Vol afschuw realiseer ik me dat er al vanaf andere tafels naar ons gekeken wordt, ik krijg het er warm van!

‘Hoor nou eens, we hebben geleerd dat je met twaalf punten een vijfkaart moet hebben om te kunnen openen. Die heb ik niet, dus heb ik gepast.’ Ik zorg er voor dat ik alleen aan onze tafel te verstaan ben en kijk Lies indringend aan. Zij weet toch nog wel dat we het zo geleerd hebben, we hebben notabene samen die cursus gedaan. Maar Lies is duidelijk op het oorlogspad, ze ziet rood van nijd. Bovendien kijkt ze  steeds naar  buiten, dat doet ze altijd als ze boos is of als ik in haar ogen iets verkeerd doe,  dat is me al meer opgevallen.  Gekke gewoonte eigenlijk. Mijn verweer lijkt alleen olie op het vuur te gooien.

‘NEE, o-pe-nen met twaalf punten, iedereen doet dat, hoor je me?’ ze schreeuwt nu bijna en heeft absoluut niet door dat nu de hele zaal naar onze tafel kijkt.

Ik doe echt m’n best mijn geduld te bewaren maar nu gaat ze me toch te ver, ik ben verdorie geen klein kind. Dus ik zeg met bewust zachte stem: ‘Lies, 13 punten vierkaart, twaalf punten 5 kaart, elf punten zeskaart, weet je nog?’

Het is even doodstil aan de overkant van de tafel. Onze tegenstanders kijken van de één naar de ander, benieuwd of er nog meer vuurwerk komt.  Lies zwijgt, maar ze zit met een gezicht als een oorwurm naar buiten te staren. Ik probeer de sfeer te herstellen en roep gemaakt vrolijk ‘kom op dames, nieuw spel!’.

We spelen verder, doen allemaal ons best en zijn zó door de resterende drie spellen van deze tafel heen. Op de klok zie ik dat we nog vier minuten over hebben en ik bedenk dat ik dit toch wel graag uitgepraat wil hebben. Lies en ik moeten toch zoveel mogelijk op één lijn liggen als we samen verder willen spelen. Dus ik zeg: ‘Lies, begrijp je nu waarom ik paste in dat eerste spel?’

‘Begin je nu al weer met zeuren?’ tot mijn verbazing gaat ze gelijk weer schreeuwen. Het zit blijkbaar erg hoog.

‘ik wil het graag duidelijk hebben’ zeg ik, vriendelijk lachend ‘als partners moet je van elkaar weten hoe je biedt.’

‘ik báál van je’ zegt Lies ‘hou er over op en doe maar wat jij wilt! Als je maar weet dat ík met twaalf punten open.’

Ik doe er het zwijgen toe. We spelen nu ongeveer een jaar samen, hoe lang nog? Heb ik hier wel zin in? Onze docent zei het al: een goeie bridgepartner is moeilijker te vinden dan een huwelijkspartner.

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.