Mensen van de geleerdheid maar niet van wijsheid

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 26 April 14:42

     Eindelijk kreeg ik een goed geschreven verhaal in handen die mij meenam naar een andere wereld, een cultuur die de eeuwigheid belichtte en die niet voortkwam uit het hoofd van de een of andere schrijver. (1) Ik ontdekte dat het verhaal een directe invloed had op mijn vermogen mij in te leven in een eeuwigdurende belevingswereld van hen die zich bewust zijn van het echte eeuwige leven, dan wel van de onsterfelijkheid. Toen ik het in handen kreeg werd ik uitgedaagd om het te lezen, om de gevoelens en gedachten van anderen voor te stellen en daar iets van te begrijpen, want het was (ook) voor mij geschreven. 

     Ik schrijf er nu columns over en elke column beschrijft slechts één wereldse aangelegenheid die in tegenstelling staat met die eeuwigheid. Ik beperk ook het aantal personages om het verhaaltje zo klein mogelijk te houden en mijn columns draaien nergens omheen. Ik schrap dus alles wat wereldsgezien echt overbodig is en gebruik een mooi zinnetje, of levendige beschrijving om het begrijpend te houden en zo wordt het verhaaltje belangrijker, omdat zij opgeschoond is van overbodige elementen.

     Er staat nooit een conflict aan de basis terwijl het wel de bedoeling is dat men in actie komt. Er bestaan helaas geen populaire schrijvers waar ik mijn ervaring aan op kan trekken en via de keuzevrijheid van elk individu wordt ernaar de eeuwig gerelateerde ontknoping toegewerkt.  

     Dat ook ik geen wereldse populaire schrijver ben wordt hoofdzakelijk veroorzaakt omdat deze wereld over het algemeen (2) door atheïsten wordt bewoont. Zij ontkennen het bestaan van God dan wel veronachtzamen of minachten Hem. Maar hij, die voorgeeft atheïst te zijn, heeft evenals zijn gelovige medestervelingen de algemeen menselijke behoefte aan aanbidding. Ofschoon hij de ware en levende God weigert te erkennen, vergoddelijkt hij bewust of onbewust toch het een of andere iets, zoals een wet, eigenschap, componist, artiest, voetballer of het een of ander beginsel, waar hij een onderwerp van verering in vindt dat in de verte lijkt op vertroosting, die een gelovige in zijn gebed in rijke overvloed vindt en naar God, die de Vader van zijn geest is, opzendt. Ik twijfel dus aan het bestaan van een werkelijke atheïst - iemand die met de oprechtheid van een vaste overtuiging in zijn hart het bestaan van een intelligent Opperwezen ontkent.

     Ik denk dus dat de gedachte van/aan een God een aangeboren karaktereigenschap is van de menselijke ziel. De meeste filosofen erkennen de noodzaak van iets dergelijks in hun theorieën van het bestaan. Zij mogen dan terugdeinzen van het openlijk erkennen van een persoonlijke God, maar toch aanvaarden zij het bestaan van een besturende macht, van een grote onbekende, onkenbare, onbegrensde en onbewuste macht.

     O man van de geleerdheid maar niet van wijsheid, waarom verwerpt u de voorrechten, die u geboden worden door het almachtige en alwetende Wezen, aan Wie gij uw leven te danken hebt, maar Wiens naam gij niet wilt erkennen?! Geen sterveling, die Zijn volmaaktheid en macht overpeinst, kan Hem met iets anders dan eerbied en ontzag naderen. Wanneer wij Hem alleen als onze Schepper en God beschouwen, worden wij in onze gedachten van Hem beschaamd, want Hij heeft ook aan mij het recht verleend om Hem als Zijn geesteskind te naderen en Hem aan te roepen met de naam Vader. (3) En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. Het Boek van Mormon.)    

 

(2. uitzonderingen daargelaten.)  

 

(3. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.