De kracht van spiermassa is niet eeuwig

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Thursday 16 April 06:09

     Traplopen blijkt een combinatie van duurzame training en krachttraining te vormen. Het vergroot niet alleen het uithoudingsvermogen, maar ook de spierkracht. Met name de kracht van de spieren aan de voorzijde van de dijen, want dezen blijken een van de grootste spiergroepen in het menselijk lichaam te vormen. Traplopen blijkt namelijk effectief, want spieren en conditie doen meer dan alleen beweging mogelijk maken.

     Spieren blijken bijvoorbeeld het belangrijkste orgaan voor een goede suikerhuishouding te zijn, ja, voor een gevoeliger insuline reactie. Zo helpt geregeld naar driehoog lopen, insulineresistentie op afstand te houden en daarmee diabetes en in het verlengde daarvan hart- en vaatziekten, herseninfarcten, dementie en depressie.

     Sterke spieren zorgen ook voor sterke botten, want met hun trekkracht blijken zij de botten aan te zetten om nieuw weefsel te produceren. Bejaarden blijken namelijk sneller na een heupbreuk uit het leven weg te glippen.

     Ons lichaam blijkt al ergens tussen het 30ste en 40ste levensjaar aan spierkracht in te boeten. Kijk maar naar een topvoetballer die na zijn veertigste een ander beroep moet zien te vinden. Vanaf ons 70ste gaat die onontkoombare teruggang echt hard, dus is het logies om dat krachtverlies zo lang mogelijk voor je uit te schuiven en is het zinnig om vroegtijdig te gaan investeren in een reservecapaciteit.

     Als er een achtertuin is dan is misschien een rekstok handig om jezelf daar aan op te trekken om zo vaak als mogelijk bij elke optrek je kin boven de rekstok uit te steken. Of nog simpeler door te oefenen met watergevulde flessen door met gestrekte armen draaiende bewegingen te maken om daarmee je spieren te trainen.

     Ik denk dat ik, nu ik dit weet, gewoon de klos ben, want ik heb een knie die het laat afweten en sta nogal wiebelig op mijn voeten, waardoor ik zonder wandelstok niet meer naar buiten durft te gaan. Ik voel mij duidelijk een kandidaat voor alles gelijkvloers. Misschien een flat op de vierde etage zodat ik via de trap mijn appartement kan bereiken, om zo nog enige krachttraining mogelijk te maken.

     Toch maak ik mij over mijn aardse bestaan niet ongerust want mijn bestaan is eeuwig, er is wel een begin van mijn eeuwigheid geweest, doch er zal geen einde zijn. Ik mijmer zo dagelijks voor mij uit en denk dat iedere fase van organisatie een begin gekend heeft in een fase van het bestaan, wat te zien is aan de talloze geschapen dingen, want ieder einde in de natuur is ook het begin van iets anders.

     Aldus heeft de vindingrijkheid van de mens theorieën opgesteld om door een mogelijke aaneenschakeling van gebeurtenissen te verduidelijken - zo niet te verklaren - hoe deze aarde van een chaotische toestand tot de tegenwoor-dige, bewoonbare staat is gekomen. Maar volgens deze veronderstellingen was deze aardbol eens een woeste en dorre plaats, waarop geen levensvormen, die nu op aarde worden aangetroffen, konden bestaan.

     De steller van deze theorie moet daarom een begin van leven op deze aarde aannemen en een dergelijk begin is alleen te verklaren door de een of andere scheppende handeling, een bijdrage van buiten het gebied van deze aarde. In dergelijke scheppende handelingen zie ik de hand van God en omdat ik voel dat ik met Hem een verwantschap heb, heb ik besloten om mijn leven in Zijn hand te leggen. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.