x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Hamlet Nu

Door Taco-Veldstra gepubliceerd op Wednesday 12 February 16:56

Een hoofdstuk uit mijn roman:'Hamlet Nu'

De grollen van mijn hond Yorick!

Ik woon al acht jaar in mijn bungalow in Katwijk. Helaas is mijn Golden Retriever zeven jaar geleden overleden. Ik heb haar begraven in de tuin. Ik treur nog steeds om haar.

Er wordt aangebeld door iemand van de gemeente die me vraagt waarom ik de hondenbelasting niet betaal? Heeft U nog steeds een hond? Ik zeg :’ ja die heb ik nog steeds en ik neem hem mee naar het graf, waar een houten kruis opstaat waarin ik de naam Yorick heb gekerfd. Als mijn naam Hamlet is kan ik mijn hond geen mooiere naam geven dan Yorick, de nar waar de jonge Hamlet vaak mee speelde en hem zoveel vreugde gaf.

Hij gelooft me niet en vraagt  om een schep en graaft net zo lang tot de schedel boven komt. Hij heeft het bewijs gezien en vertrekt. Ik pak de schedel en maak de kop schoon in een emmer met water.

De volgende dag wordt er aangebeld, het is mijn hartsvriend  Alain. We omhelzen elkaar en beiden zijn we zo blij elkaar weer terug te zien. Ik toon hem de hondenkop en hij zegt: ‘Helaas arme Yorick, ik kende hem heel goed, je zat vol capriolen en grollen en nu wat is er van je geworden? Het doodshoofd brengt bij ons veel herinneringen teweeg. Alain zegt:’ geen nar kon er geestiger zijn dan je hond Yorick’. ‘

Ik stel me de dood en de ontbinding van Yorick voor en realiseer me dat de schedel langzaam is verrot, maar ook komt het besef boven dat er iets rot In Friesland ’. Ik besef dat oom Hendrik daar de oorzaak van is.

We halen herinneringen op uit de tijd dat hij nog leefde en ons vaak aan het lachen bracht. ‘Wat is er nu nog over van het plezier dat we aan je beleefde’ zegt Alain’?

‘Weet je Alain, Golden Retrievers zijn altijd zeer gehoorzaam, maar Yorick was dat niet. Besef je nog dat er een monnik met een wijde pij  al prevelend voorbij kwam en Yorick blaffend in de pij sprong en er een stuk uitscheurde. Alsof hij wist wat die pederast met kinderen deed. We hebben de angstige monnik wel gered door Yorick bij hem weg te halen, maar moesten er enorm om lachen’.

Alain vertelt nog een anekdote over Yorick. ‘We wandelen door de duinen van Katwijk en we komen een vrouw tegen met een pekinees zo’n vaginaal klein’ likkertje’. Ze beruiken elkaar op de meest intieme zones, wat voor honden heel normaal gedrag is. De vrouw wordt bang en vraagt:’bijt hij’? Yorick is een teefje en is kwaad dat ze voor reu wordt uitgemaakt en stopt haar neus op de plaats die ze beiden het lekkerste vinden. ‘Ik moest om jouw reactie onbedaarlijk lachen Hamlet. Heel geruststellend zei je: ‘ze zal niet bijten mevrouw, maar ze is wel lesbisch’!  Snel tilt ze haar hondje op en loopt met een grote boog om ons heen. We barsten samen in lachen uit.

We zoeken een stevige stok en plaatsen de kop van Yorick er op en zetten hem in de tuin, als een dierbare herinnering.      

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.