Hoe lossen we scheiden op? Zodat niemand gaat scheiden...

Door Chippies gepubliceerd op Tuesday 11 February 22:06

Er is men in Nederland zoveel aangedaan. En daarom scheidt iedereen. 

Ook het verleden is niet genoeg begrepen. En dus herhaalt het zich. Eenmaal fout blijft men fout gaan. Met moet even terug naar hoe het mensenleven van nature vanzelf ging. Ouderen van vroeger zouden zeggen het is de schuld van de mensen niet die scheiden.

Bijvoorbeeld: Als je leert in een sekte "hoe het leven moet, is dat wat je doet." En dat doen wij dus niet. Er was een wijsheid. En die moet je vol houden ongeacht wat mensen die het niet meer kennen doen. 

touch-of-love.jpg

Ook: Als je leert in een gebouw ben je leeg, en niet vervuld met wijsheid.

Er ontstaat een average. Een manier. En die manier is fout.

 

Waren je ouders geliefden, krijg je een geliefde.

Was dat een neglect en geen ware liefde, maar een liefde, zomaar iemand, dan kopieer je dat neglect en heb je zomaar iemand.

De kans op scheiden is er, en de kans op succes is even groot als met een vreemde, waarmee je meteen trouwt, als iemand waarmee je na 10 jaar trouwt. 

images?q=tbn%3AANd9GcRI99DJis42kmhrM5K-l

Het moet em zijn. Dat is de kunst.

Als je ouders of grootouders of iemand om je heen dat had, dan kun je dat. Nu zeg ik het je door, en heb je die input, en kun je dat. Als ieder dat door verteld en we samen die input delen en delen, hebben we allen die kans. 

 

Want het geheim is: Er is altijd een oude vrijster in elk gezin,

Wel als je 10 kinderen hebt. Er zijn altijd enkele met een geliefde vanaf 2 jaar oud, zoals mn oom en tante, vanuit de zandbak. Maar wil je dat?

En dan als standaard, voor ieder? Zij hadden geluk. Ze hielden van elkaar. Maar houdt ieder zomaar van ieder die ze als eerste tegen komen?

Allen naar de basisschool, terwijl de gedeelde zandbak met de geliefde achter thuis was? En niet per se van dezelfde school?

En waar kinderen eind tienertijd, begin volwassentijd pas verkering krijgen, maar eigenlijk altijd al samen waren? En dat die tijd ervoor dus wel uitmaakten. Moesten ze dan gedag zeggen tegen elkaar, en alleen iemand van school? Om gescheiden te zitten en dan de echte liefde nooit te kennen? Onzinnig niet? 

 

"Dat is soms wat", is het geheim.

Liefde is soms wat. Altijd weer ergens anders. Voor iedereen ergens anders gekregen. 

Zoals alles random is. En ieder uniek is, en ieder een eigen hart heeft en eigen verhaal. 

4324408927_0c21e71100_b.jpg

De vraag is, vraag je je af waar je ware is? 

Kun je dat weten?

Volg je wel je instinct? 

En dan is er een antwoord: "En dat is het."Dit is het. Het is niet anders. Dat wat jij nu weet is het. Gewoon het antwoord. Heel flauw. Maar jouw hart weet het. Niet een boek of een ander, niet een geloof, een kerk, of school. Jouw hart. 

 

En daar leef je mee. Prive. 

En dus was er een non in het klooster, een vrouw alleen, een man op reis en een tante met vroege verkering, en een volgende met een man, en een andere man met een man, en een volgende met heel laat pas een huwelijk. Etc. 

En vind je dat mooi? Zouden alle ouderen van toen je vragen... Dat hoort bij dat spel tot volwassen worden, want zij wisten het al, maar ze moesten het je even vragen, zodat jij het je ook af zal vragen. En leuk dat ze dat spel vonden... super leuk, dus ze deden dat allemaal even, en steeds weer. Het hoorde bij de mensheid, elkaar zo te helpen. En gedachten aan de gang te zetten op de beste manier. En dan zat jij met vragen... en te denken... en te zoeken in je leven... en zij vroegen nog eens wat... en dan zocht je nog harder en verder... 

En zij waren dan bewust dat ze volwassen waren. Och wat was het leven mooi, ze waren nu eindelijk daar waar hun oude oma s en opa s waren gekomen, bij de vragen aan de kinderen. Zodat de kinderen konden denken. Zo heette het spel. 

En ik geniet weer omdat ik gewoon hun napraat. En zij vonden dat ook zo n mooie tijd. Toen dat nog zo was. Alles veranderde altijd weer, steeds kreeg ieder een volgende fase. En die tijd was ook zo leuk, volwassen, super oud, bijna 40, maar nog steeds napratend. Na vertellend. Oefenend in de vragen die je moest stellen aan de mensen, zodat ze goed nadachten. Dus let op meid, zeiden ze dan, hoor ons goed, onthoud het goed en zeg het na. 

Dat was je taak.. Simpelweg het spel met een taak..

Doe het dus na... En zeg het voort... 

heart-shape-frame-4721847_960_720.jpg

Zit je met huisje boompje beestje lokaal?

Terwijl je hart ergens in de wereld is? Dat is fout. Simpelweg fout. 

Ik was een goede verader... een nazegger... en kan dus gerust zeggen... fout... Ik had opgelet, ze zouden zeggen: 

Ze schreven honderden brieven. Honderden. Om te testen of je echt van elkaar hield. Je ouders deden dat. Je mocht er maar 1. En je moest eerst heel oud worden, omdat liefde zeurt aan je lijf en anders ben je tienerouder. Als jonge twintiger heb je ook nog geen geld. Dus heel lang was je alleen. Simpelweg heilig alleen en veilig thuis. Bij je ouders. En het gezin. Met focus op je ontwikkeling en je hielp wat mee met lichte taakjes. De een haalde sla bij de boer, de volgende kaas bij de kaasboer. En ieder bracht alles thuis, moeder deed het huis, en hielp vader met het werk. En kinderen deden nog enkele klusjes zoals rond brengen van de spullen van vaders werk. Verder was er heel lang een kindertijd. Alles werd uitgelegd. En er was een tactiek om alles van de grootouders (en ouders) te weten te komen. Uren praten. Er was geen TV. Geen telefoon, jaren, toen ze klein waren. Er was niets. Je kreeg een fiets met 16. Je was volwassen met 12, maar kon nog niet eens fietsen. Je was wel volwassen. Je kon wat klusjes. Maar werkte niet. Dat hoorde niet, je was een hulpje. Met een eigen leven. Geen slaafje. Geen spel. Maar hun geliefd kind. Veel kinderen stierven. Je had het geredt. En bleef nu veilig thuis en met wat klusjes om het huis. En werd niet verliefd op zomaar iemand. Je speelde heel veel. Tekende wat, als je ouders papier hadden, en een pen. En je las boeken, uit de bieb die thuis kwam. En je had verhalen en muziek en leerde geschiedenis uit je hoofd, en deelde de familie geschiedenis. Dus je vroeg alles aan je grootouders, en wat die grootouders ooit gezegd hadden. Je legde je ideeen en problemen voor en kreeg antwoord vanuit die hele familie geschiedenis, wat ieder zou doen. En dat waren heel lange verhalen. Die je voor altijd uit je hoofd leerde en bij je droeg. En als je dan alleen bleef, en niet op tijd wist wie je ware was, en zij dat niet mee maakten, dan wist je nog alles van thuis. 

Die fase van thuis was een schat aan waarde. En families waren groot, er was dus altijd wel iets te zeggen, te leren of te doen. Maar niets stouts, want het leven was kostbaar. En kwetsbaar. Er stierven er al genoeg. 

Dus had je een bal, dan deelde je, je bal en ging je ballen. Maar stoute dingen doen? Nee. Er was geen tijd voor ruzies. Probeer je voor te stellen 1 kachel in de winter, en 20 mensen er omheen. Kleding voor op, die moest drogen. En dan in piepkleine huisjes ruzie? 

Nee men had elkaar getraind met spellen voor kinderen en allerlei bezigheden. Mensen waren leuk, en voor elkaar leuk. 

Er was geen gekte, je had elkaar. Er bestond geen eenzaamheid, je had elkaar. En als je alleen was, had je hen nog in je hoofd. En klusjes te doen, want dan moest je wel meer doen, je had dan al jong het huis alleen. 

 

En dan was er plots liefde. En enkel die ware. En moest je eerst maar eens een tijdje schrijven. En samen goed door 1 deur. Want ruzie kon er niet van komen. 

Vol houden dus. En al dat plezier met familie ging door. 

 

Soms kon je afspreken. En met familie erbij. 

 

Pas met ondertrouw, dan was je al een tijdje met verkering en aan het schrijven, was je samen. Volgens mij ook nog maar even ook nog, en pas na het huwelijk alleen. En hoe, in het huis van je ouders, met je vrouw. En dan kreeg je er 3 kinderen. 

 

Maar verliefd tot 100. En steeds meer verliefd, want voor hen bracht de tijd verdieping in de liefde voor elkaar. Het opbouwen van net zo n groot gezin. En alles precies zoals geleerd met elkaar. En als aanvulling van elkaar. En dat ging als volgt. 

Het familie spel, als je had opgelet, wist je, en ieder had dat. En dus wist je ook dat je ouders hadden gezegd, op een dag is je man er, en let dan goed op wat hij zegt. En tegen de man, op een dag is je vrouw er, en let dan goed op wat ze zegt. Dus die twee lette op. En dan kwam het, die hele rij verhalen van grootouders kwam dan samen. En wat was het advies van die en die? En van die en die? En opa s en oma s namen de tijd om ons dat te leren. En vertelden zo leerden zij het ons. Je kreeg een bak aan informatie van het verleden, voor je hersenen en je gezin. En dan zat je samen na te denken wat zullen we doen? Wat zou oma doen? Wat zou haar moeder doen en haar oma? En je opa? etc. 

En dan samen... en wat zou moeder en vader doen met al die verhalen en wat vinden wij? 

Dan leerde de man de vrouw de dingen die de een nog niet had meegemaakt. Meestal had je allemaal wel van alles meegemaakt, maar het kon dat je bijvoorbeeld als een van de weinige geen dood broertje of zusje had, en dan wist je dat gebeurd meestal wel, dus dat kon in jouw gezin wel gebeuren, dan wist de ander het wel. En dan kon je er samen uit komen. Er moest dan veel geregeld. En dat deed je dus "samen" met al die voorouders. Al die wijsheid. 

Heel praktisch en liefdevol, en met allerlei eigen ideeen. Je wist alles van ieder voor je. De een zou het zo doen, de ander zo. En als kind was dat een groot spel. Een lol, want oude oma wilde wel eens wat anders dan de rest. Of opa. En dat was lollig. Maar nu was het dan zwaar, en dat hadden ze je gezegd zodra je ongeveer 12 was en "volwassen" was. De toon werd iets zwaarder, je had al eens wat meegemaakt. En kon nu snappen, voor kinderen is het lollig, maar ergens moeten we eens de wat minder leuke dingen uit leggen. Ze kwamen er samen altijd uit, dat was een regel. Je sprak door tot het uit gesproken was. Want het was nog al een verhaal dat je ieder mee droeg, voor elkaar. En je had elkaar gekozen. 

En dan die minder leuke dingen waren voor geoefend. En goed ook, dus er kwam geen ruzie. Er kwam steeds die verwerkte output, samen. 

Dus je was samen. En wat als je het te moeilijk had ondanks al die wijsheid, dan was er nog wel ergens familie. 

En die herinnerde ook weer iets, zoals ieder toch ook iets aparts kan onthouden. En zo zat je samen. 

images?q=tbn%3AANd9GcTv0P7OH3TPKprHLY9gl

Maar die doelen:

ware liefde. Die ene, waar je hart gek wordt en die ene wil. En niet even. Nee totaal uitgetest, zoals dat hoorde. Dus tussen 20-40 had je meestal verkering. Met die ene. dus bedenk je die voortijd alleen. En dan 1 keer kun je zeggen dat je verliefd bent. Dat hele lange feest van uittesten of dit het is, ging meestal ook maar 1 keer. Je kon niet steeds naar moeder en vader om te zeggen ik heb een ander. 


Er was veel te veel werk. Maar ook in die waarheid vinden. Een spel, en steeds serieuzer, tot je besefte oh wacht even een vrouw is tot de dood. Ja. Zouden ze allen zeggen. Ook de oude vrijster. Die zat er dus met een reden alleen. Haar hart had me toch een diep verhaal. Daar was respect voor. Net als voor zo n non, bij God in het klooster. Er waren verhalen bij. En je snapte dat en liet dat. Ieder hielp wel mee thuis, en dat was wat moest. En verdriet mocht. Ze huilden hartstikke veel, en alle generaties voor hen ook. En dat hoorde zo. Er gingen kinderen dood, ouders dood, allen in het huis. Er ging een man of vrouw dood. Etc. Maar men was gelukkig en diep. 

 

En dit vertellen en dit zo blijven doen, loste dat scheiden op. Echt. Probeer veel langer te denken zouden ze zeggen. Echt waar. Extreem lang alleen is het antwoord. En die ander waar je verliefd op bent ligt je er over in. En als het wederzijds is is er een lange weg voordat je trouwt. 

 

Ook al is het nu bewezen dat je net zo goed gelijk kunt trouwen. Het gaat wel om dat gevoel. Ongeacht wanneer je trouwt. Het was dus niet 100 jaar wachten. Het ging om die interne ontwikkeling van liefde voor iemand, en tot je echt wist dit is het. Maar dan echt. Dus daar kun je even mee zitten. Men kon ook goed zeker kiezen. Daar waren ook veel spellen voor. Denkspellen. Nadenken een hele tijd voor je geld zou gaan krijgen. Het was alvast beloofd, en dan mocht je bedenken wat je ermee zou doen, zodra de dag kwam. Tijden later kreeg je het dan, en kocht je dat wat er na tijden uit gekomen was als standvastig idee, dat bleef. 

Dat was de kindertijd, plezierig. Je kreeg eens wat. 

En als volwassene was je volwassen, en als heel groot volwassen volwassene was er eens liefde. En dan kinderen. 

En echt onze hersenen getraind hiermee. Niet 1 dag een gesprek...maar met zn allen altijd in gesprek ... en elk kind kwam met de vragen die het had en kreeg het antwoord van de hele familie... En ze genoten er van... het is zo mooi... 

-------------------------------------------

images?q=tbn%3AANd9GcQNin1qt9NtbjNo7mae_

Begrijp nu nog eens onze scholen en slechte manieren van Holland. Alsof je een instituut mag zijn, dat is verboden. Bedoelt wordt niet chinese schoentjes, maar een service, verlengstuk van thuis. Voor als je het wilt en nodig denkt te hebben. Zelfstandig gekozen. 

Gekte is een instelling, ja en tegen onze codes... Een ziekenhuis is een instelling, waar het om service gaat en ieder wil die "dwang" naspelen... dan heb je je codes niet geleerd, ook mensenrechten niet... 

Je moet die nood van dood even snappen. Dat is de "dwang" in een ziekenhuis. Waar men naartoe rent om "gedwongen " te zijn, eindelijk na zoveel angst en pijn... Hoe gedwongen is dat? Geen slavernij hoor, maar gillen alsjeblieft mag ik hier liggen!!! Dokterrrr!! 

images?q=tbn%3AANd9GcTn8hGn8M_vfyG4LhoMP

De rest is dus gekte met dwang en verboden...

1900 had doden. Heel veel kinderen stierven, omdat de techniek te moeilijk werd en de machines niet de doen waren voor kinderen, dus kwam er school. 

https://www.coursera.org/learn/childrens-rights

Het was dus niet zo dat men wilde, maar men zat met dode kinderen, en er stierven er al zoveel... En ergens was het al meteen fout, want niet elk kind zat in een fabriek. En het was dus om de armste kinderen te redden... Het moest unieker, individueler, maar dat leerde men met de tijd. Het was toen nood... 

En psychologen hadden een idee, de school. Vergeet niet de onethische kant van de charlatan... de filosofie vs wetenschap..

 

Men moest dus al jaren die fouten recht zetten... 

En bewezen is thuisschool het beste... 

Dus men heeft nog al wat werk...Maar leg het naast dit verhaal en probeer uit vinden waarom men zoveel scheidt? En waarom men de ware niet vind...

images?q=tbn%3AANd9GcQWcIWWN4yWiY9pLzk_7

Als je de Hollandse lage GPA snapt. En de lage opleidingen, eerlijk curriculum vergelijkt. Dan zie je wat er mist. 

Plus die foute plaats van leren. Plus daardoor thuis niet in orde. De focus heeft Nederland niet thuis. Niet bij dat beste. Hoe alles het beste moet. School is puur voor dat moment dat jij een curriculum wilt en moet leren voor een baan...

Nederland heeft wel die wens alles beter te doen, maar leert het maar niet. En maakt alles steeds meer "average". En dan ook nog een laag average GPA 0.67 niet 3. 

Als dat niveau eindelijk Atjes is, met allerlei typen onderwijs, zoals thuisschool heeft men kunde. En een ontwikkeling. 

En mentaal dus meer verstand van alles, ook van werken, ook van thuis, en ook van de liefde. En meer kracht tegen anderen, omdat het zelf dan super geleerd is. En sterk tegen argumenten van een ander. En houdt beter vol. En krijgt niet verkering in de schoolzandbak, uitgehuwelijkt aan de buurt... Allen met laag GPA en laag onderwijs. Nee, ontwikkeld, jezelf, eigen, individueel, intern, en met dat eigen verhaal van de liefde. En ook met meer rust als je die oude vrijster wordt. 

 

Ze zouden allen zeggen, ieder heeft een eigen uniek verhaal in het leven. Wat gaf God jou? Dat is dan van jou en zo ben jij dan geboren. Zo is het dan voor jou. 

 

Maar dit is waarom niemand gescheiden zat. En dat kon ook gewoon niet. Het bestond bijna niet. Als onmogelijk, omdat je met je liefde zat. Je hield daar van. En ontzettend veel. Er was geen ander. Er was geen angst voor vreemd gaan. Dat kwam pas met gekke tijd bij generatie boom. En men moet hen is vragen waarom? Van wie kwam dat toch? Wat is hen dan weer aangedaan? 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.