Als zo’n deur zich sluit, zijn er anderen die opengaan

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 13 October 16:21

       Er is een filosofische stroming die verschijnselen wil leren kennen zoals ze zich aan ons voordoen, een stijl van filosoferen die de alledaagse ervaring als uitgangspunt neemt. Deze stroming noemt zich fenomenologie en vraagt aandacht voor het dubbelzinnige, iets wat op verschillende manieren begrepen of beleeft kan worden en zelfs tegenstrijdig kan zijn in het menselijk bestaan. Ouder worden is daarvan misschien wel het meest indringende voorbeeld, waarin de meeste mensen het een goed idee vinden om aan de ouderdom een eenduidig en tevens mooie betekenis te geven, dat ouder worden gelijkstaat aan vitaliteit, een ander en dynamisch leven zonder de druk van een baan, maar met een mooi pensioen. 

     Een andere mooie ouderdomsbenadering is te vinden in de uitdrukking: "Wijsheid komt met de jaren", dat we met de tijd alleen maar diepzinniger en meer ervaren worden. Beide voorbeelden gaan mank wanneer ouderdom met gebreken komt die tot verstarring leidt en zelfs ontluisterend kan zijn. Misschien zijn de woorden zoals "vitaliteit" en "wijsheid" meer op de voorgrond, omdat er aan het ouder worden ook een mensonterende kant is die in een verpleeghuis wordt weggedrukt. Juist omdat velen een slecht gezind lot ondergaan wanneer zij ouder worden, wordt het gewaardeerd wanneer het goed met ons gaat.

     Ik ben vrijwilliger in een verpleeghuis. Ik werk daar als transporteur (1) voor de fysiotherapie. Ik kom daar ook mensen tegen die steeds verder aftakelen, die een uitzichtloos bestaan lijden, die de hoop hebben opgegeven, die alleen nog maar behandeld worden uit een soort van plichtsbesef. We hebben daarnaast ook nog steeds niet het eeuwige leven, maar de medische techniek doet vermoeden dat het er soms toch op lijkt. Ik vind het uiteraard prima als er alles aan gedaan kan worden om ons leven zo lang mogelijk kwalitatief goed te houden, maar als het alleen maar rekken is wat de klok slaat dan lijkt het op een tragisch verhaal en dat zouden wij niet moeten willen.

     Het is duidelijk dat het leven voor iedereen ups en downs in petto heeft. Er is inderdaad veel vreugde en verdriet in de wereld, er zijn veel onverwachte wendingen, zegeningen die er niet altijd als zegeningen uitzien of zo aanvoelen, en veel zaken die ons verootmoedigen en ons geduld en geloof bevorderen. We hebben allemaal wel eens zulke ervaringen gehad, en ik neem aan dat dit ook in de toekomst het geval zal zijn.

     President Spencer W. Kimball, die heel wat leed, teleurstelling en omstandigheden buiten zijn wil te verduren kreeg, heeft geschreven: "Omdat we menselijk zijn, zouden we het liefst alle lichamelijke pijnen en psychische aandoeningen uit ons leven bannen en onszelf van constant gerief en comfort verzekeren. Maar als we de deuren naar zorgen en verdriet zouden sluiten, zouden we weleens onze grootste vrienden en weldoeners kunnen buitensluiten. De mensen die geduld, lankmoedigheid en zelfbeheersing uit hun lijden leren, kunnen zalig worden." (2)

     In die uitspraak verwijst president Kimball naar deuren die zich voor bepaalde ervaringen in het leven sluiten. Deuren sluiten zich geregeld in ons leven, en soms veroorzaakt dat echt leed en verdriet. Maar ik geloof echt dat als een dergelijke deur sluit (3), er dan een andere opengaat, naar hoop en zegeningen op andere gebieden van ons leven die we anders misschien niet gekregen hadden. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

 

(1. Door het gehele gebouw mensen zoeken, ophalen, begeleiden en vervoeren van en naar de fysiotherapie.)

 

(2. Faith Precedes the Miracle (1972), blz. 98.)

 

(3. en misschien wel meer dan één)

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.