Ook ik maak fouten.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 15 September 03:11

Hallo lieve lezers, 

Ik vecht nog steeds. Als een spartelende vis op het droge. Nog steeds met mijn klote gezondheid, zo ook met mijn koppie. Ik doe mijn best. Maar mijn kloten verleden blijft mij inhalen. Ook omdat mijn gevecht anderen hebben geraakt.                                    

Zij moesten ook dealen met het feit dat ik vocht voor alles wat mijn lief was. Het maakt mij wanhopig, want het laatste wat ik wil is dat mijn vreselijke gedrag van toen, anderen levens ook verpest. Ik voel mij daar enorm klote over de laatste paar weken. Vandaar dit schrijven. Uit mijn hart maar weer. 

Ik heb belangrijke mensen verloren. Ik heb daarvoor zware keuzes gemaakt. Zeker niet de verkeerde keuzes hoor. Ik heb ook de belangrijkste mensen verloren. Het was zwaar, en om zover te komen in mijn leven  ben ik door een hel gegaan, en heb de mensen om mij heen erin mee gezogen. Ik kan nu heel blij zijn dat ik bevrijd ben, en dolgelukkig zijn dat ik eindelijk in een spiegel kan kijken. Ook het grote verdriet van onmenselijk verdriet laat littekens achter. Het is allemaal zo vers nog.

Maar wat heb ik eraan als ik de liefste mensen om mijn heen ongelukkig heb gemaakt met mijn zware gevecht.                 

Ik leef met een schuldgevoel waarvan ik niet weet hoe ik dit ooit goed kan maken. Ik weet wel wat ik ervoor moet doen, maar alleen kan ik dat niet. En de bemoeienis van anderen helpt niet echt mee. Dat is echt iets tussen mij en mijn geliefden. De een jubelt het toe en is blij, de ander heeft mijn moeilijke periode te insentief beleefd. En strubbelt zelf. Communicatie is stroef. 

Ik heb met alle goede bedoelingen toen mijn verleden verwart met een andermans toekomst. Ik heb mij bemoeit met de beste maar foute bedoelingen. 

Als alle hartjes open zouden staan zouden wij allemaal gelukkiger kunnen zijn. Dan zou ik geen naar mens zijn.  Dan zouden wij sterker zijn op ieder onze eigen manier en stralen en trots zijn op wat wij bereiken kunnen. Ik geloof daar altijd in. 

Mijn grootste wens. Die nare families tradities van mij, mijn moeder en mijn oma doorbreken. Het spijt mij dat mijn eigen familie niet is waar ik voor sta. Met grote uitzondering van vier schatten. Ik wil wel een lieve moeder zijn. Ik heb goede voorbeelden gehad. Tweedegraads. Ik word lief gevonden door eerste graads. 

Ik geloof in oprechtheid en eerlijkheid. Ook dit zal ik overwinnen met de mensen die oprecht in mij geloven. 

Maar het allerbelangrijkste is toch zij.. voor mij een weet, voor die ander een gevecht. Waar ze niet alleen in staat. Tot de dag dat ik word gezien. 

Zucht.. 

 

ac4a1414e1c5f581f395ec81124c4506_medium.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.