x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Mag ik mijzelf voorstellen, ik ben knokker positief.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 02 June 03:19

Lieve lezers en volgers,

Dit verhaal schrijf ik uit mijn hart. Bijvoorbaat excuus voor taalfouten.  

Ik heb een pittig leven achter de rug. Ik heb de laatste paar jaar gevochten voor wie ik nu steeds meer word. Een sterke, zelfverzekerde vrouw, moeder en echtgenoot. 

Mijzelf zien veranderen is van verre uit de grootste uitdaging ooit. En het voelen van waar ik zo naar verlangde is in geen woorden uit te drukken. Rust en kalmte, en geloof in mijzelf. Dat ik bevestiging krijg van  de voor mij belangrijke mensen, is wat mij de kracht geeft om door te gaan, en steeds meer op mijn eigen benen te staan. Ik ben net als Bambi voor het eerst op het ijs. Alleen dan zonder de liefhebbende moeder die onvoorwaardelijk van mij houd en steunt. All by myself then, and all by myself now.

Ik luister nu alleen naar goede en welgemeende adviezen en doe er wat mee. Nu mijn maatje (mijn beste vriendin) er niet meer is, sta ik letterlijk en figuurlijk voor het eerst op eigen benen. Zij was er altijd voor mij. In goede tijden en in slechte tijden en misschien nog wel meer. Ik zei pas geleden nog hoe ik aan het veranderen was. Ik vind het zo jammer dat ze dat niet meer heeft kunnen zien. Als ik het moeilijk had, zaaide zij liefde, vriendschap, vertrouwen in mij en ons. Zij heeft gezaaid, en ik zal oogsten. Ik mis haar adviezen enorm. Maar ik weet donders goed wat zij graag zou willen voor mij en verder. Ik probeer dan ook zo ook met haar verlies om te gaan. Niet erin blijven hangen, en elke dag te lachen. Ze zou trots op mij zijn gezien de omstandigheden. De gedachte dat ik haar nooit meer zie, hoor of spreek vliegt mij nog vaak naar de keel. Ik ben geen wonderwoman. Ik ben ook maar een mens. Want het is niet niks om zonder haar verder te moeten gaan. 

Mijn man staat versteld hoe sterk ik nu ben. En dat is alles waarom ik dit verhaal nu schrijf. Ik ben een ander mens aan het worden. Een klein groepje mensen die onvoorwaardelijk in mij geloven geven mij de handvaten om met alles om te gaan. Een vriendin laat mij niet los voor dat ik los kan lopen. En zij leert mij hoe ik mijzelf kan ontwikkelen. Soms zie ik mijzelf als een puber. Dezelfde fase maak ik nu mee. Een andere vriendin die mij erg bijstaat nu vroeg een simpele vraag. Wat vind jij leuk? Dat is voor de een heel normaal, voor mij was het een nadenkertje. Ik moet ook laten zien wat ik leuk vind. Als ik dat nooit laat blijken dan weet mijn omgeving dat niet. Ik mag ook een mening hebben. En dat leren deze twee dames mij. 

Dan heb ik die onbeschrijfelijke pijn nog elke dag. De derde diagnose in twee jaar is vastgesteld, het is acnes. Buikwandpijnsyndroom. Daarvoor ben ik in behandeling in Eindhoven. Ik heb half mei een eerste injectie gehad, en krijg er nog drie met tussenpauze van twee weken. Na de eerste is de pijn erger als ooit tevoren. Ik huil mijzelf elke avond in slaap. Chronische pijn is echt vreselijk. Maar ik ga er alles aan doen om weer fysiek gezond te worden. Echter lichamelijk heb ik het niet voor het zeggen. Maar psychisch wel. 

Het is a Rocky road. Maar mijn de weg in mijn verleden was onbegaanbaar. Im still standing. 

Ik begon met mag ik mij voorstellen. Ik ben Monique alias knokker positief. Ik ben 46 jaar, moeder van twee prachtige dochters. Mijn hobby's zijn koken en schrijven. Ik ben getrouwd met de allerleukste en liefste man van Nederland en beyond. 

Mijn levensmotto is een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. En carpe diem. 

 I'm like a tree. I get stronger as I get older!

KNOKKER!

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.