Voor mij wordt de zin van het leven duidelijker

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Tuesday 23 April 01:08

     Sisyphos of Sisyphus (Latijn) is een figuur uit de Griekse mythologie. Hij was de stichter en koning van Korinthe. Hij was een sluwe man, maar beging de vergissing de goden uit te dagen. Hij wist telkens aan hen te ontsnappen, maar verergerde hiermee zijn uiteindelijke straf. Die luidde dat hij tot het einde der tijden in de Tartaros een rotsblok tegen een berg omhoog moest duwen. (Zie Wikipedia.)

     Velen zien Sisyphos als de absurde held, die met doorzettingsvermogen een doelloze taak verricht, maar tegelijkertijd zijn zij ook geïnteresseerd in het moment waarop hij even rust heeft. Het moment waarop de steen naar beneden rolt en de tragische held op zijn gemak omlaag kuiert. In deze adempauze zal hij zijn lot over denken en zal de absurditeit van zijn situatie telkens opnieuw tot hem doordringen; terwijl hij al weet dat de steen weer van de berg af zal rollen, zal Sisyphos toch al zijn krachten weer inzetten om hem weer omhoog te duwen.

     Velen vinden dat dit de situatie is waarin wij ons allen bevinden; elke dag herhalen we handelingen die ons nergens brengen. En toch moeten we ons volgens anderen Sisyphos als een gelukkig mens voorstellen. De strijd is op zichzelf voldoende om het hart van een mens te vullen.

     Ik herinner mij de zware heupoperatie van mijn lieveling die wegens veel bloedverlies een bloedtransfusie nodig had. Ze zag door het ziekenhuisraam een grauwe herfstlucht. Grijze wolken tegen een grijze lucht. Het eerste wat ze dacht was: wat een geluk dat ik dit nog kan zien. Hondenweer, regen die triest langs de ruiten sijpelt - het was voor haar plotseling een gelukzalige beleving.

     Ik kan mij op dit moment ook goed vinden in mijn doelloze situatie. Ik ben met een been uit bed gestapt waar ik niet meer met goed fatsoen op kan staan. Hoe dat komt? Ik zou het niet weten. Nu kan ik mij terneergeslagen voelen, maar al dat zinloze gestrompel interesseert me. Ik schrijf namelijk voor mijn hobby columns met teksten waarmee ik het wereldse denken omvorm naar eeuwige gedachten. Het schrijven van een column brengt mij geen antwoorden, maar het is wel een poging om de eigenaardigheid van het wereldse leven en de tijdgeest waar deze wereld met haar dagelijkse gewoontes zich in bevindt te overdenken. En ik geef toe: hierin vind ik momenten van intense voldoening en ben ik blij met mijn talent.

     Ik ben in 2002 er achter gekomen dat werelds denken dwalingen met zich meebrengen terwijl het eeuwige denken mij in contact brengt met goddelijke eeuwige waarheden die helaas in de eeuwen hiervoor verloren zijn gegaan. Hierdoor weet ik dat ik net als iedereen een geesteskind ben van mijn hemelse Vader. Voor mijn hemelse Vader is het van blijvende waarde dat ik over Hem leer, mij verootmoedigt en dat ik Hem door mijn aardse ervaringen gehoorzamer word. Hij wil dat ik mijn egoïsme in dienstbetoon en mijn angsten in geloof verander. Deze blijvende dingen kunnen mij danig op de proef stellen.

     De Vader vraagt mij, met mijn aardse beperkingen, om lief te hebben als dat moeilijk is, te dienen als mij dat niet uitkomt, en te vergeven waar dat veel van mij vergt. Ik vraag dan mijn hemelse Vader oprecht om hulp, in de naam van zijn Zoon, en handel op zijn manier, in plaats van hoogmoedig mijn eigen wil te doen. Hierdoor wordt voor mij de zin van het leven duidelijker en hoef ik mij niet als Sisyphos te voelen. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.