Strandbewoonster op Tenerife.

Door RastaLady gepubliceerd op Monday 25 March 02:05

Het was in de tijd dat ik voor de eerste keer, aan het strand op het prachtige Canarische eiland Tenerife sliep. Het leven nam me alles wat ik had op één en dezelfde dag. Het was eind januari, dus het was koud, zelfs op het eiland van de eeuwige lente. Op dezelfde dag dat mijn vriend achter tralies verdween, omdat hij geen alimentatie had betaald, verloor ik ook mijn baantje en mijn woonplek. Mijn kunst en materiaal lagen ergens in een berging van mijn ex, en ik moest maar afwachten wanneer ik daar de sleutel van kreeg.  De meeste kleding die ik bezat, lagen op dezelfde plaats opgeslagen. Gelukkig had ik altijd een kleine tas met wat kleding bij me. Wat stond me te doen? Welke levensles was dit nu weer, vroeg ik me af. En het antwoord was....niets. Ik had niets en ik kon niets, dus moest ik leren om niets te doen. Gewoon helemaal niets.

6c32e2ab3edfcf6560f9561cf8a9f7bc_medium.

Dat was niet zo gemakkelijk voor iemand als ik, die gewend was om alles te regelen, altijd verantwoordelijk te zijn. Maar ik heb geleerd om naar mijn innerlijke stem te luisteren, om de weg te volgen die het leven aan mij openbaart en niet tegen het leven aan te vechten.  Dus ging ik naar het strand. Ik kende een paar mensen die aan het strand sliepen, dus ging ik naar hen toe in de hoop dat ze me een deken konden lenen. Wat dat betreft had ik tenminste geluk. Daarna ging ik langs de containers, om een grote kartonnen doos te zoeken. Daarmee dan weer terug naar het strand en langs de boulevard op zoek naar de plek waar de strandjongens de nieuwe plastic zakken voor de vuilnisbakken bewaarden.

090d9b77381a3bf23486aad56ae3a067_medium.

Als ervaren straatrat weet je deze dingen gewoon en nog veel meer. Toen werd het tijd, om naar een geschikte slaapplaats te zoeken. Ik ging naar beneden, het strand op en dacht dat het een goed idee zou zijn om in de schaduw van een muur te gaan liggen. Dus heb ik mijn kartonnen bedje gemaakt en mijn vermoeide hoofd neergelegd, maar na tien minuten begon het te regenen. Het motregende zachtjes, op de één of andere manier beviel het me, maar tegelijkertijd werd ik ook nat. Dus ik keek naar boven en vroeg: 'Is dat nu echt nodig? Vinden jullie dit soms grappig?' Ok, ik raapte mijn spulletjes weer bij elkaar en ging op zoek naar een betere plek. Ik had het niet ver.

1c56d74f7cfa287c367c8ae7b5e987ec_medium.

Onderaan de trap, die van de boulevard naar beneden liep, naar het strand, zag ik een overhangende rots. Lange hangplanten groeiden er naar beneden. Achter deze groene, natuurlijke gordijnen, de mooiste die ik ooit had, bevond zich mijn nieuwe slaapplek. Net groot genoeg voor één persoon. Ik moest eerst allerlei stenen wegruimen. De stranden zijn hier zwart en vol met stenen van el Teide en gezelschap. Delen van de grote vulkaan el Teide vind je overal. Dus heb ik voor mezelf een mooi plekje gemaakt, tussen twee grote stenen die uit het zand staken. Mijn schouders pasten er precies tussen, ik moest wel stil blijven liggen.  Ik heb mijn kartonnen doos op het zand uitgespreid, er bovenop de grote blauwe plastic vuilniszak als isolatie tegen het koude zand en als laatste mijn badhanddoek. Godzijdank had ik die bij me. Mijn grote handdoek om op te slapen, om op te zitten, om me mee af te drogen, om op te picknicken, heel praktisch. Daarna heb ik mijn t-shirts en jeans jasje aangetrokken, mijn twee zomerbroeken over elkaar heen en een paar sokken erover om mijn broekspijpen dicht te houden. Mijn plastic tasje met nog een paar spullen was mijn hoofdkussen. Ik rolde mezelf in de deken en mijn hoofd en gezicht in een sjaal als bescherming tegen spinnen en andere eventuele krabbeldiertjes die op het idee zouden kunnen komen, om over mijn gezicht te kruipen 's nachts. Ik legde mijn schoenen naast me neer en keek door mijn groene gordijn. Ik had een goed overzicht over het hele strand, wat verlicht werd door een rij lantaarns. Mijn plekje was donker, lag in de schaduw van de rotsen, mijn bescherming. Ik keek weer naar boven met een glimlach op mijn gezicht en een bedankje in mijn hart, omdat ik met zo'n lief, zacht regentje naar deze mooie plek was geleid.

c872b509cf9aa65e6b6dc9582b646246_medium.

Met gesloten ogen lag ik daar en luisterde naar het geluid van de oceaan. Stenen rolden heen en weer op het ritme van het water. Eindeloze golven met een eigen melodie, altijd anders, altijd nieuw. Ik voelde deze eindeloze vrijheid in mij, ik begon mijn eigen melodie te horen. Ik begreep dat het leven altijd anders is, iedere dag, ieder moment, iedere seconde is altijd nieuw en heeft niets te maken met de momenten daarvoor, als je ze los kunt laten.

eb8e2b67b29095d1f2a5888e98b73dc3_medium.

Ik moest terugdenken aan de tijd dat ik een vrachtwagen van 7,5 ton nodig had om met mijn drie kinderen, hond en papegaai van de ene plaats naar de andere te verhuizen met ons hele hebben en houwen. Nu had ik alleen nog maar een deken en een plastic tasje als hoofdkussen. Voor het eerst in mijn leven hier op aarde voelde ik me vrij. VRIJ.................de oceaan, de wind, de melodie van de rotsen.......vrijheid, geen ballast meer. Wat een geschenk van het leven, ik voelde me zo immens dankbaar, dat de tranen in mijn ogen sprongen. Het leven is zo mooi als je je lessen kunt accepteren. Als je ze niet meer problemen en oplossingen hoeft te noemen. Als je je geen zorgen meer hoeft te maken, omdat je begrijpt dat dit de gedachten zijn die deze zogenaamde problemen cre√ęren. Als je een manier vindt om in vrede met je ego te leven, kun je gaan genieten. Herken de klank van je ego en zing ermee in harmonie. Vecht er niet tegen, negeer het niet. Wees gewoon in harmonie met alle delen van jezelf. Aan het strand zittend, me zo vrij voelend aan de oceaan, schreef ik deze tekst voor een lied:

I'm happy, dancing with the ocean,
and the water divas dance with me.
It's like making love, to the sea.

I'm lucky, talking to mother earth,
and the flowers, do answer me.
I hear whispering words, in every tree.

I fly freely through the universe,
from star to star, shining bright.
Now I know, we are children of the Light.

The games on earth, are joyful and free,
gives us the possibility,
to understand humanity.
So play with us, come on in,
there's nothing to lose, there's so much to win.

In deze eerste nacht in januari werd ik verliefd op de oceaan, ik begreep de onuitgesproken woorden. Ik hoorde de stille klank, het fluisteren van de wind, de melodie van mijn slaapplaats, de muziek uit de rotswand. Nooit eerder in mijn leven heb ik me zo rijk gevoeld. Ik sloot mijn ogen en mijn ziel vloog over het water in de diepe stilte van de nacht.

Rond zeven uur de volgende ochtend werd ik wakker van harde geluiden. De terrassen werden schoon gemaakt, de trappen en het strand.  Reinigers, machines, blazers en bezems. De dag was begonnen voordat ik echt wakker was. Mijn ogen waren open, maar ik was er nog niet helemaal bij. Mijn hebben en houwen heb ik maar snel bij elkaar geraapt, want het is niet goed om je slaapplaats aan de wereld prijs te geven. Ik bleef nog een tijdje in het zand zitten genieten van de oceaan. Wat een heerlijk begin van de dag. Nu nog een bakkie koffie, schoot het door me heen. Maar ik was al lang blij, dat ik in ieder geval schoon leidingwater kon krijgen in de haven van stadje. Ik zag de oudere Canarios van het eiland dat water drinken, dus dacht ik, als hun dat kunnen, dan kan ik dat ook.  Want wat is tenslotte een zeemeermin zonder water. Maar mijn slogan is: 'Het leven geeft me altijd precies wat ik nodig heb, op het moment dat ik het nodig heb. Dus hoef ik me nergens zorgen over te maken.' 

e96ea9f6879500d1720bec167f304158_medium.

Dus zat ik daar te genieten van de zon, die langzaam boven de berg uitklom. Dit eerste, zachte ochtendlicht, zo mooi. Pure energie voor mijn ziel. Ontspannen spelend met mijn handen in het zand, ontdekte ik plotseling iets.  Een paar jointspeuken lagen in het rond. Ik dacht, ok dat is een goed alternativ voor de koffie. Heel erg bedankt. Ik verzamelde er een paar, opende ze en was blij met de shag en vloeitjes die ik nog had. Wat een ontbijt, een fles leidingwater en mijn eerste, maar zeker niet mijn laatste recycle stickie. Dus weer begon de dag met een glimlach en ik grijnsde graag terug.

cf7d06034ae6a44dc63934932f1a1422_medium.

Langzaam, voetstappen achterlatend in het natte zand, genietend van het natte zand tussen mijn tenen, slenterde ik langs het water in de richting van die andere wereld. De zogenaamde commerci√ęle wereld, waar mensen niet echt tijd hebben om te genieten en te ontspannen. Ze moeten geld verdienen om al die dingen te kopen die ze niet echt nodig hebben. Om al dat voedsel te kopen dat hen ziek maakt. Om vervolgens naar een dokter te gaan en ze vertellen me dat ik hetzelfde moet doen. Omdat het zekerder is.......... ja, het is zekerder, maar in welk opzicht?

2d4e1b6c8a5c13a1864fbbb687e2e5af_medium.

Op weg naar deze wereld ontmoette ik een vriend die asbakjes maakte van lege blikjes voor de toeristen en ze verkocht op straat. Hij was blij me te zien en vertelde me, dat hij die avond ervoor voor zijn doen, goed verkocht had. Om dat te vieren, nodigde hij me uit op een bakkie koffie. Yessss en alweer stuurde ik een bedankje naar het universum. Het leven en ik, we blijven gewoon naar elkaar glimlachen.

0efa16c8229f1c2d53845118e4553cc5_medium.

Blijf altijd in beweging, blijf vertrouwen, blijf dromen, blijf cre√ęren en wees gelukkig. Dat is alles wat er is. Weet je wat? Het leven heeft me geleerd, het maakt niet uit wat er met je gebeurt, aan het eind gebeurt er helemaal niets. Je bent nog steeds dezelfde ziel, alleen met een beetje meer levenservaring en dus weer een stukje wijzer. En dat is tenslotte waarvoor we hier op aarde zijn gekomen, toch?

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.