Mijn leven als nachtchauffeur.

Door RastaLady gepubliceerd op Monday 25 March 01:53

December 1998

Toen ik ja tegen dit baantje zei, zag ik het nog idealistisch.
Als vrouw eens een paar weken een kijkje te nemen in een typische mannenwereld, zag ik als een avontuur. Ik was nieuwsgierig naar mijn eerste ervaring. En daar zat ik dan. Met m'n schrijfblok op m'n knieen tegen de verveling, koppie pepermuntthee uit de thermoskan tegen de kou en een pakje sigaretten als schrale troost. Afgezien van de radio natuurlijk, heel belangrijk. Daar kreeg ik elk half uur te horen, dat het glad zou worden die  nacht, zodat ik rustig aan moest doen, want in het gebied waar ik woonde, zijn behoorlijke hellingen. Ook dat nog!

Iedere nacht zat ik 6 à 7 uur op mijn lading te wachten, voor ik m'n pakjes kon gaan rondrijden in een ijskoud voertuig, wat geparkeerd stond in een enorme hal, naast ontelbare andere voertuigen die er allemaal hetzelfde uitzagen. Waar door elkaar heen schreeuwende mannen elkaar pakjes in alle maten en soorten toeschoven en over en weer gooiden.
Ik kon me goed voorstellen dat het er in de firma van Sinterklaas ook zo toegaat. Bovendien weet ik nu hoe romantisch het is, als een werknacht 15 uur duurt. 's Morgens om 7 uur kwam ik naar huis en 's middags om 4 uur moest ik alweer weg. Dit eeuwige wachten op je lading in deze kou waarin er van alles bevriest. Wat een mazzel dat ik een meisje ben. En dat alles voor 100 DM per nacht. Knap stom he? Als huishoudsfee, of hoe men dat tegenwoordig noemt, zou ik tenminste 15DM per uur verdienen. Maar nee, daarvoor ben ik te trots want ik ben een moderne, geemancipeerde vrouw, dus zat ik iedere nacht te koukleumen voor een hongerloontje in deze mannenwereld. Het gemeenschappelijk vertilgen van een met uitlaatgassen gekruide en gefriteerde schnitzel, maakte het wachten iets aangenamer. Eet smakelijk!

Bij temperaturen van min 15 graden, drukte mijn blaas sneller dan gebruikelijk.
Ik kon kiezen, of naar het chauffeurstoilet, wat zeer sterk onaangenaam rook, of buiten achter een boom zitten, in de hoop dat net even niemand de hoek om komt. Staand plassen, lukt het me nog steeds niet.  Ik koos voor de laatste oplossing, ondanks de bijtende kou. Een beetje beschaamd liet ik m'n paar blaadjes w.c. papier achter. Ik ergerde me aan het gedrag van de chauffeurs. Smeerlappen zijn het! Is dat nou typisch Macho gedrag? Gebied markeren door het achterlaten van de persoonlijke geur? Ik moet zeggen, dan was dat absoluut een Super Macho Plee!

Wat ik geleerd heb uit deze interessante ervaring?
Ik heb medelijden met die kerels als ik ze zie lopen met hun uitgezakte lijven in hun uitgezakte joggingbroeken, zwarte kringen onder de ogen van het chronische slaapgebrek. Dat ze zich dit jarenlang moeten aandoen om hun gezin boven water te houden. Dan zou ik het ook niet zoeken om in het huishouden te helpen als ik eindelijk thuis kom. Ik zou ook in m'n stamkroeg een pilsje gaan pakken en denken, jullie kunnen allemaal m'n rug op. Nee, langer als een paar weken doe ik hier niet aan mee, dan ga ik er ook zo uitgelubberd uitzien. Dank je wel, zo geemancipeerd ben ik nu ook weer niet, je kunt tenslotte alles overdrijven. Wel heb ik nu wat meer begrip voor sommige zogenaamde Macho's.

Met een tevreden glimlach op m'n gezicht rij ik naar huis, blij dat ik een vrouw ben.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.