Honeymoon in een Gronings kraakpand.

Door RastaLady gepubliceerd op Monday 25 March 01:47

Toen wij trouwden.
31.12.1974

Komt dat zien, komt dat zien, stond op de uitnodigingen voor onze bruiloft geschreven. Het leek wel een aankondiging voor een circusoptreden. Geen idee, hoe we daar op zijn gekomen, maar we vonden het beiden toen wel een goeie grap. Onze trouwdag vond plaats op de laatste dag van het jaar. Nog zo'n goed idee. Zou het daar iets mee te maken hebben, dat mijn oudste dochter ons nooit zo serieus heeft genomen? Ze was tenslotte al overal bij, al schommelde ze nog gezellig rond in mijn veel te platte buik.
We hadden een stadsbus gehuurd, want de hele indo familie kwam en ging mee naar het stadhuis. En dat waren er een paar hoor. Adoe nou, gesellige mensen hoor, ik hou van ze. En ze moesten allemaal eerst van Hilversum naar Utrecht gebracht worden, vervolgens naar het stadhuis van Amersfoort en dan weer retour Hilversum. Dus een stadsbus was wel een goed idee. Maar op het moment dat de bus voor reed in Hilversum, was mijn aanstaande echtgenoot nog onderweg om vuurwerk te kopen. En zwarte handen had hij ook. Niet omdat hij als indo zo donker was hoor, maar omdat hij de haren van z'n pa nog had moeten verfen een dag voor het grote gebeuren. Hij was niet voor niets kapper, maar hij had geen handschoenen gebruikt, wel zwarte verf. Maar natuurlijk kwam alles nog op tijd in orde en de bus vertrok in de juiste richting.
De familie had nog snel, op de twee voorste plaatsen in de bus, wat slingers opgehangen. De chauffeur wist namelijk niet dat hij voor een bruiloftsgezelschap moest rijden. Hij verontschuldigde zich, dat hij met een onversierde bus kwam opdagen. Nu woonde ik in een gedeelte van Utrecht, waar de straten gedeeltelijk uit éénrichtings verkeer bestonden. Een vriend van de familie, stond buiten op het gezelschap te wachten, om de boel netjes te regelen en alles goed te laten verlopen.
Op het moment, dat de bus tegen de richting de straat in kwam rijden, begonnen een aantal utrechse schoffies te roepen:
'Hey, kijk es jongens, een hele bus vol chinezen!'  Onze regelende vriend, had ook dat snel geregeld. Hij gaf ze allemaal snel een gulden, met de boodschap dat ze moesten oprotten om een ijssie te gaan kopen, wat ze dan ook deden. Na veel gemanoevreer, stopte de bus dan uiteindelijk netjes voor de huisdeur.
Mijn aanstaande, kwam de trap op gelopen, met een enorme grijns op zijn gezicht en een bruidsboeket in zijn zwarte jatten, bestaande uit oranje rozen. Ze pasten schitterend bij mijn groen gevlamde jurk en zwarte flaphoed. Het korte, wijde, zwarte nep bontjasje, maakte het geheel compleet.
Voor mijn zwarte schoenen met plateauzolen, ben ik stad en land afgelopen, samen met mijn boezemvriendin. We moesten er zelfs voor naar Amsterdam. We kregen in Utrecht overal in de schoenwinkels een soort van ouwewijvenpantoffels aangeboden, met zo'n ritsje er boven op, als we naar schoenen met plateauzolen vroegen. We kregen er gewoon helemaal de slappe lach van samen. Maar na veel geloop, gezoek en gelach, hadden we ze dan toch gevonden. Die waren toen net in. Toen mijn aanstaande dat hoorde, moest ook hij op zoek. We waren namelijk even groot en hij vond het niet passend, als ik op onze trouwdag boven hem uit zou steken. Hij droeg dan ook onder zijn zwart fluwelen pak, een paar grijze laarzen met plateauzolen. De corsage, behorend tot mijn bruidsboeket, stak ik op mijn hoed. Mijn familie voegde zich bij het indische gezelschap. Ze staken maar een beetje bleekjes af, vond ik.
Nou, daar gingen we dan, op naar het stadhuis. Toen we dat hele gebeuren achter de rug hadden, werd er vervolgens in Hilversum gezamenlijk gegeten, gedronken en gevierd. Maar het feest was nog niet afgelopen. Alle nieuwe familieleden, die ik die dag allemaal in een keer voorgesteld kreeg, en dat waren er een paar hoor. Van oom Nono tot tante Non en alles wat ertussen kan liggen aan indo's. Adoe nou, gesellig hoor, allemaal samen nog een keer eten bij opa en oma thuis.
Overal smullende indo's met borden op hun schoot.
In de huiskamer, in de gang, op de traptreden. Van de keuken tot aan de zolder. Adoe nou, zo gesellig seg. Alleen hadden mijn man en ik geen flauw idee waar we de nacht zouden verbrengen. Het huis van opa en oma was absoluut vol.
Daar kwam het aanbod van de aardige buren. We mochten onze huwelijksnacht wel in hun slaapkamer verbrengen. Ze gingen wel een nachtje op zolder slapen, op de luchtbedden. Nou, dat vond ik lief. En we kregen zelfs 's morgens ontbijt op bed. Compleet met hardgekookt eitje en al. Dat was een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik had geen idee hoe het verder zou gaan en wachtte de gebeurtenissen maar af.
Mijn man vertelde me de volgende dag, dat we naar Groningen gingen. Ok, dacht ik, op naar Groningen. Daar woonde mijn neef, tevens beste vriend van mijn man. Zo hadden we elkaar dan ook leren kennen. Ik bezocht mijn tante en trof neef knutselend in de kelder aan, samen met zijn beste vriend. Ze hadden als hobby, een drive in discotheek. Maar nu was neef disjockey in een grote discotheek in Groningen. Leek me wel gezellig allemaal. Weer eens lekker uitgaan.
Toen we in Groningen aankwamen, bleek neef in een kraakpand te wonen, samen met een goeie vrind. Het was een ruime woning. Vrind woonde op de eerste verdieping en neef erboven. Het toilet bevond zich op het balkon en dat was allemaal ietwat avontuurlijk. Ik mocht me niet aan de balkonreling vasthouden, want dan zou ik wel eens naar beneden kunnen vallen. En doortrekken was ook absoluut verboden, want dan zou de hele lading bij de benedenburen in de gang terecht komen en dat wilde ik natuurlijk niet perse veroorzaken. Nou was dat allemaal niet zo'n probleem, want we waren praktisch alleen maar thuis, om te slapen.
De eerste avond in de disco waar neef werkte, begon al meteen goed.
Ik zat mooi te wezen in mijn trouwjurk aan de bar, naast een nog trotse, vers gebakken echrgenoot. Ik had met opzet een jurk gekocht, waar ik ook elders in kon verschijnen. Naast mijn man zat een arabier.
Na verloop van tijd ging ik nietsvermoedend naar het toilet.
Toen ik terug kwam, waren er onderhandelingen op gang. De arabier wenste me te kopen. Nou jaaaaaaaaaaaa, dacht ik. Ik zit hier net getrouwd te wezen meneer, doe effe rustig an. Ik weet niet meer, hoeveel kamelen hij voor me over gehad zou hebben, maar blijkbaar waren het er niet genoeg.
De avond ging verder, was gezellig en behoorlijk vochtig. Tegen een uur of vier waren we beiden zo teut, dat we het maar beter vonden alvast op huis aan te gaan. Neef moest nog naborrelen met zijn collega's. We waren redelijk snel thuis, ondanks onze aangeschoten toestand. Ja, ik weet het, het is niet zeer verstandig om dronken te worden, als je een baby in je buik hebt, maar ik ging er toen nog van uit, ik trouw maar één keer in mijn leven. Bovendien was ik net twintig geworden en helemaal niet verstandig op dat moment. We waren goed en wel thuis aangekomen. Het probleem was alleen, we kregen de voordeur niet open. Neef had ons de sleutel mee gegeven en uitgelegd dat we tegen de richting moesten draaien, als we de deur wilden openen.  Dat waren we onderweg blijkbaar vergeten, dus gingen we onverrichterzake terug, nadat ik mijn man er van kon overtuigen, dat het niet zo'n goed idee was om via de buitengevel naar boven te klimmen. Ik zei maar, dat ik het zonde vond van zijn mooie, zwarte fluwelen trouwpak, maar in werkelijkheid dacht ik natuurlijk, jochie je flikkert vierkant naar beneden met je zatte kop. Maar dat zeg je niet hè, als je net getrouwd bent.
Neef lachte ons hartelijk uit, toen we hem uitlegden dat de deur voor ons gesloten bleef, wat we ook probeerden. Hij legde ons giechelend en uitgebreid nog een keer uit, wat we met de sleutel moesten doen. Vol goede moed gingen we weer op pad. We kwamen langs een broodjestent en toen ging het mis. Hij kwam op het idee een broodje zalm te willen eten. Zalm met mayonaise, ook dat nog. Natuurlijk probeerde ik het te vermijden, maar het was tevergeefs. Hij moest en zou. De zalm begon waarschijnlijk al te zwemmen voor we thuis waren, want meneer lag amper in bed, of de ellende kwam eruit.
Het hele nest vol, dank je wel, alsjeblieft. Ik reageerde blitssnel. Ik rolde hem, net als een patient, van de éne op de andere kant, terwijl ik de lakens onder hem vandaan trok. Ik rolde het hele zooitje op en in elkaar en gooide het op de keukenvloer neer, direct naast de oude langzaamwasser. Zo jochie, dacht ik, jij weet wat je morgen te doen staat. Ik weer naar boven in de hoop dat hij zich inmiddels niet nog een keer uitgekotst had. Maar nee, alles was rustig en droog. Nu moesten we maar op de kale matras slapen, want ik had geen idee of neef nog ander bedspul bezat en bovendien was hij nog niet thuis. Gelukkig was de deken bespaard gebleven, want het was verrekte koud. Maar ik vertrouwde het zaakje niet helemaal, dus voor alle zekerheid kreeg meneer een lege emmer over zijn hoofd. Zo, zeker is zeker, ik had geen zin in een herhaling. Het hengsel kreeg hij achter zijn oren en ik wenste hem welterusten. Hij voelde zich lullig en schuldig en begon zich te verontschuldigen en vroeg of ik boos op hem was. Zijn stem klonk grappig hol vanuit zijn lege emmer. Ik verzekerde hem dat ik echt niet boos op hem was. Waarom dan ook?
Hij was tenslotte degene die morgen de rotzooi weer schoon moest zien te krijgen. En dat valt niet mee hoor, als het een hele nacht ingedroogd is. Bovendien was ook hij degene, die met een emmer op zijn hoofd moest slapen. Dan kon ik toch niet ook nog boos op hem zijn. Hij had het al zwaar genoeg.
Toen hij de volgende ochtend opstond en het pak vieze lakens zag liggen, vroeg hij met een onschuldig gezicht: 'Wat is dat?'  Ik zei tegen hem dat dat het gevolg was van zijn broodje zalm. Hij trok een vies gezicht en ik wenste hem veel plezier ermee. Ik had er toen nog geen flauw idee van, dat ik dertig jaar later nog eens zelf een kraakpand zou bewonen. Een bankgebouw in Oss, 840 vierkante meter, midden in het centrum, samen met mijn toen zeventienjarige zoon.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.