Het zijn allemaal mensen zonder dat nepgedoe

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 21 January 12:33

     Dat ik mij afgezonderd heb van de Nederlandse samenleving is eigenlijk niet zo raar. Waar ik ook kom, ik weet vaak niet wat ik aan mensen heb. Gedurende mijn hele leven - ik ben inmiddels eenenzeventig - ben ik heel wat mensen tegengekomen en constateer dat de mens tegenwoordig niet meer in te schatten is en dat wordt steeds erger. Alleen mijn huidige schoonfamilie bied nog wel geloofwaardige aspecten. Vroeger kon ik aan de mens zien wie ik voor mij had, nu is het voor mij een waar doolhof.

     Nou weet ik dat ieder mens een persoonlijkheid heeft en mijn persoonlijkheid zegt iets over mijzelf. Ik etaleer de welvaart die ik geniet en straal eerlijkheid uit. Ik voel mij dus comfortabel, en ik toon dat in mijn ware persoonlijkheid. Hierdoor is in één oogopslag aan mij te zien wat een mens aan mij heeft, zonder met mij ooit een woord gewisseld te hebben.

     Maar dit geldt blijkbaar niet voor iedereen. Velen blijken zich anders te gedragen en daarmee verbergen zij hun ware persoonlijkheid. Ik wordt als-het-ware met open ogen om de tuin geleidt en een dergelijk houding is op z'n zachts gezegd niet aardig. 

     Zo kom ik mensen tegen die zich aardiger voordoen dan zij eigenlijk zijn, die complimenten bagatelliseren, die op een grappige wijze kritiek leveren, die makkelijk afspraken maken om ze vervolgens niet serieus te nemen, waar geen afspraak mee te maken is, maar als het er dan uiteindelijk toch van komt, die dan niet stipt nakomt, die met hun mening voorop lopen, die roddelen en denken dat zij daarmee een goede mening verkondigen, die niet op aandacht zitten te wachten, die zogenaamd zichzelf zijn, die overbodig acteren, die iedereen zogenaamd respecteren, maar die alleen maar mensen met macht respecteren. Ik hou mij dus gewoon op de vlakte, want ik kan er vaak geen pijl op trekken.

     Daarom ben ik zo gelukkig met mijn lidmaatschap van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', want ik ben bij hen in een cultuur terecht gekomen dat wij allemaal geestelijk gezien broeders en zusters van elkaar zijn en tonen wij naar elkaar oprechte interesse, ware en loyale vriendschap. Het zijn mensen waar ik altijd terecht kan, die aan mijn zijde blijven en mijn vragen beantwoorden. Als leden zijn wij allen oplettend naar eventuele nieuwe gezichten op onze activiteiten en bijeenkomsten, ieder heeft zijn eigen taken, opdrachten of zorgzaamheden. Er gebeuren eenvoudige dingen om nieuwe mensen het gevoel te geven dat ze welkom in de kerk zijn, door hen hartelijk te begroeten, vriendelijk naar ze glimlachen, samen de dienst volgen en zingen, hen aan andere leden voorstellen enzovoort.

     Nu wij op deze en andere manieren ons hart voor onze nieuwe vrienden openstellen, handelen we naar de geest van onze bediening. Als we hen dienen naar het voorbeeld van de Heiland, voelen ze zich niet als een 'vreemdeling in onze poorten'. Ze zullen het gevoel hebben dat ze hier wel zullen passen en nieuwe vrienden vinden, en vooral dat ze door onze oprecht zorg de liefde van de Heiland zullen voelen. Het zijn dus allemaal mensen zonder nepgedoe en dat maakt mij ziels gelukkig en voel ik mij er thuis. Dit is ook voor mijn toekomstperspectief heel belangrijk want zo wil ik het in de eeuwigheid ook graag hebben. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Die malaise komt me bekend voor, ik voel dezelfde vervreemding en ik ben 53. Ik kijk met liefde naar mijn ouders die 80 plus zijn. Wat hebben zij een mooi leven gehad, toen was een woord nog een woord.
Nu kijk ik naar mensen rondom me heen, ze zijn vriendelijk en steken een mes in je rug. Mijn hart breekt dan soms en dan verlang ik naar mensen die ik gaandeweg heb verloren, probeer nieuwe vriendschappen aan te knopen maar de basis is nu enigszins anders. Mijn eerlijkheid wordt niet naar waarde geschat, en hoe meer toneelact je in je performance kan steken, hoe hoger je word gewaardeerd. Ik kijk daar allemaal door en ik kan deze nieuwe manier me niet eigen maken, het vloekt met wat ik ben en ook wil blijven. Het is eenzaam en ik zoek lotgenoten, ze zijn er zeker nog en in het geloof vind je die vast en zeker.
Heel herkenbare tekst van je, mooi geschreven. Blij dat je nog aansluiting vind. Toppie!