Knokkers dagboek. Deel 2.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 20 January 01:16

Lief dagboek,

Groeien in het leven is heel normaal als je nog jong bent. Als kind sta je er niet leen voor (meesten dan). Je leert normen en waarden, je leert je grenzen kennen. Maar als je deze belangrijke  fase op latere leeftijd mee moet maken, dan is dat best moeilijk. Een kind heeft een vader en een moeder die verteld dat alles goed komt. Die een arm om je heen slaan als het tegen zit, en die staan te juichen bij elke prestatie die een kind maakt. Die de zorgen van dragen voor hun kind en zo een zorgeloze jeugd mee geeft. En je de eeuwig en onvoorwaardelijke liefhebben. Dat is alles wie ik ben als moeder.                                    

Ik was zelf als kind was hierin niet zo gelukkig. En dat heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik had een vader en moeder die van mij hielden. Ik was een erg gevoelig kind, en ik snakte vaak naar de broodnodige warmte en liefde, en bescherming. Ze zullen gerust hun uiterste best hebben gedaan. Daar twijfel ik nooit niet aan. Ik moest als enige meisje met twee oudere broers  mijn mannetje staan. Tot ver in mijn jonge puber jaren. In mijn therapie (EMDR) moest ik vaak terug naar de kleine Monique. Als ik nu naar mijn dochters kijk, vol in hun eigen pubertijd, dan denk ik zo vaak, dat puber gedrag van hun  zou ik vroeger nooit mee weg zijn gekomen. Ik wil nu nog niet al te veel kwijt over deze periode. Wel dat mijn onzekerheid nu voort is gekomen uit mijn kindertijd. Ik ben altijd bang dat ik teveel ben, of te druk. Ik ben druk geboren en ik hoop ook druk dood te gaan. En ik ben er nu trots op. Trots op mijzelf.                       

Ik groei zo enorm hard naar degene die ik graag wil zijn. Maar soms word het erg druk in mijn hoofd, dat is de onzekerheid die al mijn leven lang de overhand neemt.Ik wil dat niet meer. Het is genoeg geweest. Ik wil net als de meeste mensen zijn. Daar bedoel ik mee niet mee dat ik minder ben als wie dan ook. Ik ben anders, althans dat vind ik. Des te mooier is het dat ik nu groei. Sneller als een puber in haar/zijn glorietijd. Het is nooit te laat...

Ik geef nu mijn mening nu i.p.v. niets zeggen omdat ik niets durf te zeggen. Laat staan voor mijzelf op te komen.  Ik leef zoals ik dat nu wil i.p.v. geleefd worden en ongelukkig zijn. Ik ben druk als ik wil of ben,  i.p.v. dat ik stil moet zijn, omdat dat moet zoals in mijn kindertijd altijd stil moest zijn. Of mijn bek moet houden, wat ik zo vaak gehoord heb toen ik klein was. Ik heb een stem, ik heb een mening. Mijn mening hoeft niet de juiste te zijn, maar het is wel mijn mening. Ik ren niet meer weg als er ergens ruzie of onvrede is. Ik verstop mij niet meer onder de dekens, helemaal alleen. Ik wil niet onzeker meer zijn met elke scheet die mijn dierbaren laten. Ik zoek altijd meteen de schuld al bij mijzelf. En negen van de tien keer is er helemaal niets aan de hand, althans niets ergs. Dus "schuld" is geen eens sprake van.

De conclusie is eigenlijk dat ik steeds sterker en beter word in het leven. Ik probeer een gezonde balans te vinden in dit alles.  Als ik ergens onzeker over ben dan vertel ik het meteen. En dat is echt de allerbeste oplossing. Eerlijk zijn. Ik ben altijd heel eerlijk tegen alle mensen op mijn pad. Nu ga ik ook eerlijk zijn naar mijzelf. Al doe ik dat nu nog met knikkende knieën, ik doe het wel. Elke dag sta ik nu voor de spiegel (sinds kort). Ik geef mijzelf elke dag dan een peptalk. En als ik sommige oefeningen in de sportzaal moet doen dan ontwijk ik de spiegels niet langer meer. 

Ik ben een goed mens en ik mag er ook zijn. Terwijl ik dit schrijf lopen er toch dikke druppels over mijn wangen. Alles wat ik zeg voel ik steeds vaker. Ik denk dat ik steeds gelukkiger word. Het is een rollercoaster van emoties. Ik laat het eindelijk toe. 

Maandag ga ik voor het eerst naar UWV voor een re-integratiegesprek. Deze ga ik dit weekend goed voorbereiden. Ik wil weer werken. Maar tegelijkertijd vind ik dat ook erg eng. Deze week heb ik wat vrijwilligerswerk gedaan en dat gaat erg goed. Ik leef helemaal op tussen de mensen. De tijd is rijp. Maandag maak ik mij resenpretatief en ik ga ervoor. Ik hoop dat ik een leuke baan vind met een fijne baas en Leuke collega’s. 

Genoeg geschreven! Sorry voor het hak op de tak springen. Ik zei al, er zit veel in mijn hoofd. 

Liefs van knokkertje 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.