God heeft mij verlost van mijn depressiviteit

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 30 December 18:06

     Ik ben een hele tijd geleden in een situatie geweest dat ik moeite had om de zin van het leven te omvatten, waardoor bij tijd en wijlen een verveling zich over mij meester maakte. De tijd leek zich tot in het oneindige uit te strekken en wilde niet voorbijgaan. Ik was toen samenwonend met een Hindoestaanse vrouw uit Suriname die analfabeet was. Naar school was zij nooit geweest.  

     Jarenlang heeft zij weten te verdoezelen dat zij niet kon lezen en schrijven. Daar had zij zo haar trucjes voor. Ze keek bijvoorbeeld in de supermarkt altijd naar de afbeeldingen die op de verpakkingen stonden, nam formulieren - die zij ter plekke moest invullen - mee naar huis om ze eerst door haar kinderen te laten vertalen en vroeg altijd aan mij of ik haar papierwerk wilde invullen. Maar daar lag het volgens mij niet aan. Het was haar domme eigenwijsheid waar ik geen raad mee wist, wat mij parten speelde.

     Verder was zij ook nog eens op een gemene manier doortrapt want het gebeurde wel eens dat ik in de supermarkt met een volle winkelwagen niet kon afrekenen omdat ik geen geld in mijn portemonnee had. Nu was mijn moeder overleden aan dementie en mijn vader was overleden omdat hij zelfmoord had gepleegd. Hij had namelijk de ziekte van Parkinson, iets waar hij niet mee kon leven.

     Zij vertelde mij dat zij medelijden met mij had omdat zij die symptomen ook bij mij zag, wat volgens haar verklaarde, waarom ik geen geld in mijn portemonnee had want volgens haar was ik dat vergeten. In werkelijkheid had zij stiekem dat geld uit mijn portemonnee gehaald wat ik op dat moment nog niet door had.

     Als een aanzienlijk groter probleem viel toen een verveling over mij heen, die mijn leven bestreek en de basis van mijn bestaan deed wankelen: het was vervelend om 's ochtends op te staan, vervelend om te werken of niet te werken, vervelend om naar bed te gaan; en dat telkens weer van vooraf aan. Het leven als zodanig leek vervelend, niets kon meer spannend zijn, nooit zou er iets nieuws, iets verrassends gebeuren.

     Dat was het niets dat ik ervaarde terwijl zij mijn derde vrouw was en ik dus al van alles had meegemaakt. Ik kon in mezelf geen reden voor dit leven vinden en voelde mij futloos, vond nergens de moed toe, ervaarde absolute onverschilligheid, ja, doodsheid zonder werkelijk dood te zijn.

     Nu realiseer ik mij dat ik mijn leven te danken heb aan de dienstknechten die God naar mij toegestuurd heeft. Mijn leven is nu totaal veranderd. Ik moest leren omgaan met mijn psychische, emotionele problemen. Nu besef ik bij mijn huidige vrouw dat de liefde onveranderlijk is. Zij is er voor mij wanneer ik verdrietig of blij, ontmoedigd of hoopvol ben. Via haar ervaar ik ook Gods liefde die er voor mij is, of ik nu wel of niet vind dat ik die verdien, want die liefde is er gewoon altijd.

     Nu hoef ik nooit meer in twijfel te leven waardoor ook mijn hart nooit meer verhard. Ik hou me elke ochtend en avond aan beproefde aanbiddingsmomenten die de Geest van de Heer in mijn leven brengt. Ik kan nu vragen om een priesterschapszegen en put er kracht uit. Ik neem elke week deel aan het avondmaal, en houd mij vast aan de vervolmakende beloften van de verzoening van Jezus Christus. Toen ik het verlangen kreeg om gedoopt te worden heb ik veel wonderen zien gebeuren, waardoor mijn hoop nooit meer vervlogen lijkt. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.