Belofte maakt schuld (2)

Door Cchristel gepubliceerd op Wednesday 05 December 14:21

Recht, krom?

Doe ermee wat je wil, iets, niets, het is best. Maar ik moet het kwijt. Het is teveel, schrijven mijn passie en dagboeken verleden tijd. Hoewel, het dagboek van een verhaal 'Omdat je jarig bent!' bestaat.

https://plazilla.com/…/23-dagboek-van-een-verhaal-3-decembe…

Soms zijn druppels teveel, soms zijn grenzen genoeg overschreden. Soms is er geen ruimte meer en is het fijn als de dingen mogen lopen, zoals ze beloofd zijn. Soms is het fijn als gewoon simpelweg respect mag zijn.
Uit respect en omwille mijn waarde tot fatsoenlijkheid zal ik namen sparen. Maar de mijne werd door het slijk gehaald, met ernstige gevolgen, en mijn geboortedatum is inherent daaraan verbonden.
Als een instituut per se argumentatie behoeft om fatsoenlijkheid in acht te nemen, zou dit de mijne zijn. 
Ik zou overigens ervan af willen, van mijn naam, maar de kosten zijn te hoog. Aangifte voor smaad en laster werd door politie niet opgenomen. Politie verwijst naar civiel recht. Maar met aangifte, afijn.. laat maar zitten, mijn probleem. Ook bij andere aangiftes, waarvoor we afspraken maakten, die ze op bureau niet nakwam: werd verwezen naar civiel recht.

Ik ben een beetje moe ervan...

Belofte maakt schuld (2): Mag het iets fatsoenlijker?

Als ik naar de gemeente bel dat de lantaarnpalen het niet doen, wordt niet naar mijn geboortedatum gevraagd en als ik bel om een beroep te doen op een tegemoetkoming vanuit de bijzondere bijstand om mijn manuscript (bloed, zweet en heel veel tranen, bijna twee jaar lang, waarvan de laatste drie maanden bijna zestien uur per dag eraan werkend) met een beetje ondersteuning tot product te kunnen ombuigen, wel.

Wat is dat voor een stigmatisering?

Mag ik het vervelend vinden (of moet ik smeken?) me niet verplicht te willen voelen tot het moeten beantwoorden van een vraag, die me binnen twee uur tijd vier keer (!) eraan herinnert dat ik ben geboren. 
Geloof me: ik weet het. Ten volste. 
En dat doet een beetje pijn...
Dan zijn dit soort vragen nou eenmaal niet fijn.
Mag dat?

Iets van respect of zo?

Ik werd teruggebeld, zojuist, door de teamleider van de klantmanager die me gisteren op de voicemail liet weten dat ik kon bellen voor reden van afwijzing en dat niet gaf. Mijn aanbod een inkijkje te willen geven, had geen bereik. Ik vermoed dat mijn zeggen haar antwoord mee te typen, haar blokkeerde. (Als het veel info zou worden, wilde ik teruglezen, ik had de laptop voor me neus.) Maar dit is gissen. Ze zei het niet te zeggen door de telefoon. Ik moest op gesprek komen om daar te horen wat de reden van afwijzing is.

De teamleider die zojuist belde, liet ik weten dat ik het oprecht een onfatsoenlijke vraag vind, ook zei ik hard te werken aan dit manuscript, dat voor mij niet fijn is, dat ik het schrijf omdat ik ervan af wil, verder wil, graag, met mijn leven en uit die bijstand. Ik voel me niet goed, dus op de fiets naar de gemeente is geen optie. Ik heb koorts. Hij zei dat dat op een moment ook wel weer over gaat.
Mensen zijn kundig in het voorspellen van toekomst, ik merk het geregeld.

Ik deed een laatste poging.
Ik zei: 'Beste meneer ~Piep~, stel, u vraagt om een tegemoetkoming om uw plannen iets te vergemakkelijken, u bent maanden bezig u voor te bereiden, het kost veel, eigenlijk kunt u het amper aan, maar u wilt het. Het voelt bijna als noodzaak. Er komt een kans, mogelijk, misschien, die het financiele stuk kan vergemakkelijken: u grijpt die kans en er wordt gezegd dat u te horen krijgt of het doorgaat of niet. Op uw voicemail wordt een afwijzing ingesproken met daarbij de mededeling dat u op gesprek kunt, of bellen voor toelichting over die afwijzing. U kiest voor dat laatste, want u voelt zich niet lekker (u zit niet voor niets in de ziektewet) .. 
Helaas, u krijgt te horen dat u het niet te horen krijgt, in tegenstelling tot het uitgesproken bericht op de voicemail (aantoonbaar, maar daarvan wil de andere partij geen kennisnemen). Mocht u willen weten waarom u bent afgewezen, jawel, dan mag u daar naartoe, ook al bent u ziek, u mag daarheen om antwoord te krijgen, op uw fietsje, om reden van afwijzing te horen...'
'Ik sta achter de mededeling van ~Pieep~.'
'Dat betekent dat ze terug belt, om de reden van afwijzing te vertellen.'
'Nee, dat betekent dat u op gesprek mag komen bij de gemeente.'
'Bedankt voor uw steun, meneer ~Piep~, en succes met uw leiderschapstaak.'

Ik heb liever minder ermee te maken te hebben...
Kan dat?
Het is lang genoeg geweest.
Ik hoop vliegensvlug uit die bijstand te kunnen. 

Nog meer moe.

selfcontrol
©hristel.

gemeenteamersfoort
bijzonderebijstand
omdatjejarigbent

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.