Belofte maakt schuld (1)

Door Cchristel gepubliceerd op Tuesday 04 December 16:44

Ik dacht, ik kan allicht proberen om een tegemoetkoming in de kosten aan te vragen bij de bijzondere bijstand. Er is geen weg terug, dus ook niet naar de zorg. 

Mijn eerste (non-fictie) manuscript 'Omdat je jarig bent!' is min of meer in afrondende fase. Ik heb 5.000 woorden op papier aan inhoud voor mijn tweede verhaal en voor het derde heb ik al een idee. 
'Laat mij maar schrijven,' zei ik tegen een klantmanager van de gemeente. 
'Als het je lukt om je geld ermee te verdienen..'
'Ja, dat zou even mooi zijn! Het is wel een goed verhaal, promootte ik. 'Corrigeren en eventueel redigeren zijn nogal prijzig. Is het mogelijk een tegemoetkoming aan te vragen via bijzondere bijstand?'
'Wat kost dat?' 
'Nou ik heb niet precies uitgezocht maar ik kwam globaal bedragen van rond de 500 euro tegen.'
'Dus dat zou duizend euro zijn?'
'Ja, na ja er komen meer kosten, ik wil graag een e-book ervan laten maken en een luisterboek ...en misschien ook nog een gewoon boek. Of misschien wel readers. Dat mag ik nog uitzoeken, maar voor nu zou het fijn zijn als jullie me een beetje zouden kunnen helpen.

Ze zou het voor me uitzoeken en me terugbellen. Keurig netjes deed ze dat. 
Ze stond ze op mijn voicemail, sprak een afwijzing uit, en ik kon haar bellen voor informatie. 
Ik belde voor informatie en kreeg een preek dat ik niet aardig was tegen het personeel, dat nou eenmaal verplicht wordt om naar de geboortedatum te vragen. Ik zei: 'Prima dat jullie personeel verplichten zo'n onfatsoenlijke vraag te stellen, maar na twee keer binnen het uur heb ik dat wel gehad en ga ik niet nog twee keer die vraag beantwoorden en dat iemand verplicht een vraag stelt, wil niet zeggen dat ik verplicht ben te beantwoorden? Die tijd heb ik wel gehad. Lees mijn manuscript maar als u dat wil weten. Het enige dat ik jullie personeel vroeg was hun geboortedatum. Ze zeiden dat ik die niet nodig had en ik zei dat ik een kwaliteitsonderzoek uitvoerde. 
Die ene vond me bij de hand en de ander, ik zou het niet eens meer weten wat ze zei. Maar ik bel niet om terecht gewezen te worden, omdat jullie een onfatsoenlijke vraag stellen. 
U wijst mijn verzoek af en u staat op mijn voicemail met het bericht dat ik u kan bellen voor vragen. Daarvoor bel ik. Ik wil graag de reden van afwijzing en ik typ gelijk mee, misschien krijgt het onderdeel in mijn manuscript. Het is uiteindelijk ook de gemeente die bijdraagt aan instandhouding van het verhaal in mijn manuscript.' 
Raad eens wat?
Zei ze: 'Nee, die geef ik u niet.'
'Geeft u niet? Maar u staat op mijn voicemail en zegt dat ik mag bellen voor toelichting?' 
'Nee, dat doen we wel in een gesprek.'
'Maar ik voel me niet lekker en heb geen zin naar de gemeente te komen om naar de reden van afwijzing te luisteren. U kunt het nu gewoon zeggen.'
'Nee, dat kan ik niet.' 
'Als ik bij de gemeente kom, neem ik ook uw redenatie op, luister ik toch ook naar wat u zegt? Dan heb ik toch ook het antwoord? Zeg maar, dan weet ik waarom u het afwijst.'
'Nee, ik ga het nu niet zeggen.'
'U belooft dat op mijn voicemail, anders had ik niet opnieuw gebeld en voor de vierde keer die vraag hoeven krijgen.'
'Nee, ik zeg, ik kan met u in gesprek.'
'Nee, u zegt 'in gesprek, of u mag mij terugbellen en dat doe ik.'
'En ik doe het niet.'
'Dan zet ik dat op fb.' 1f61b.png:P
(en Plazilla, Twitter, LinkedIn en Wordpress)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.