(4) ‘Het bestaande onbestaande met de wens tot bestaand…’

Door Cchristel gepubliceerd op Saturday 10 November 18:44
10 november 2018
 
Hallo dag!
 
Het is goed dat ik besta, dus ook deze vierde dag ben ik van partij. Wat leuk dat je me leest. Al ben ik weinig meer dan een fictieve stok, zeg maar. Ze mag doorpakken en dat deed ze vandaag. Ze heeft de tip van het klein maken opnieuw toegepast. Kopieerde alles uit mij waarbij pijlentekens stonden naar een ander document. Dat werden zeven pagina’s of zo, makkelijker om in te werken dan in mijn honderd. Overzichtelijker.
Ik ben voller van inhoud. Ze heeft me opnieuw uitgeprint. De voorlaatste keer …?
 
Bij terugkomst van de copyshop typte ze, en ik kopieer: over leven zonder reuk, andere zorgvisie, drama en fantasie. Ervoor staat genre. Maar bestaat dat? Het lijkt een mengelmoes van fictie en non fictie: Het bestaande onbestaande met de wens tot bestaand?
De doelen zette ze daaronder (ik kopieer door, zij van mij, ik van haar)
Ik heb veel doelen: Overeind blijven, en schrijven is mijn passie en hopelijk in deze een optie, en ik wil eer voor mijn dochter. Zij verdient niets dan dat. Ik belicht als een rode draad vanuit diverse facetten, en met name vanuit zorgervaring en leven zonder reukvermogen:
- (professionele en persoonlijke) ervaring in, en omtrent wetgeving over, de zorg:
de intramurale zorg (mensen inpandig woonachtig), betreft de zorg van de Wlz (Wet langdurige zorg) Daaraan betaalt elke belastingbetalende Nederlander maandelijks mee middels loonheffing (bruto/netto), sommigen vele, honderden euro’s.
Aan de hand van drie tips (emotierij schilderen/maak het leuk/gebruik fantasie), ontstaat het schilderwerkje ‘Tevredenpark’. Ik beschouw het leven aldaar in allerlei opties, die behoefte-aansluitend is voor mensen die met verminderde structuurherkenning leven.
Mijn allergrootste hoop is dat zorg aan mensen met verminderde geheugencapaciteit, waaronder dementie, naar een menswaardig en tevreden niveau mag. Met de miljardenbestedingen aan de verpleeghuizen zouden ze mogen floreren. Kunnen. Kunnen ze floreren.
- Een leven zonder reukvermogen. Mensen onthouden het niet. Mensen vertellen het niet (meer). Ik hoop de lezer iets te mogen laten ervaren van de betekenis omtrent een leven zonder reukvermogen. Ik deel, naast mijn persoonlijke ervaring en beleving, de antwoorden van een elftal mensen.
Welke betekenis kan een leven zonder reukvermogen meebrengen? Depressiegevoeligheid ligt op de loer. Het mag uit de taboesfeer. Mag mijn schrijven en ons delen bovenal ertoe bijdragen dat het niet meer wordt vergeten? En mogen wij ons leven weer vieren?
Nee, het voelt niet, (kopie!), als een bevalling of zwangerschap, maar ik snap wel de vergelijking: grote mensen kunnen kleine mensen voortbrengen en grote stapels kleine stapels.. Ik kan amper wachten tot mijn laatste punt is gezet. Ik hoop dat vervolg mag zijn… Een begin.
 
Na ja, dan raak ik het kwijt he, ze is zo warrig. Als ze slaapt, speel ik speurneusje, dan ga ik mijn tekens na (over de tweehonderdduizend). Dan ben ik bij over mij.
 
Hopelijk morgen ook weer erbij en jij ook.
 
Fijne avond,
Omdatjejarigbent groetje! <3 :)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.