Van fictie naar een nieuwe schepping

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 29 October 13:21

     Ik las eens in het Filosofenmagazine. Ik citeer: "Je onthoudt het best de ervaringen die passen bij het personage dat jij van jezelf al hebt gemaakt, het verhaal dat jij over jezelf vertelt. We zijn allemaal auteurs." Het komt uit een geheugenonderzoek van de Groningse psycholoog Douwe Draaisma.  

     Ik herkende mezelf in die uitspraak want mijn columns, waarmee ik naar buiten kom, zijn voor mij uiteraard de ultieme waarheid, betreffende God en zijn Zoon Jezus Christus, die ik vijftienjaar geleden heb aangenomen. Ik probeer daarom het begrip, wat de mens over mijn columns heeft, om te zetten in de waarheid. In de wereld werd fictie gezien als verzinsel, schijn, onecht, terwijl men tegenwoordig doelt op de verhalen die filosofisch betekenis kunnen geven, aan de waarheid of onwaarheid betreffende slogans, clichés, ideeën en meningen, waardoor fictie niet meer de vijand van de waarheid hoeft te zijn, maar een deel van de werkelijkheid.

     Daarom zien de mensen mijn columns als fictie want ze vinden dat je verbeelding nodig hebt om een wereld te kunnen ontwerpen, die zin geeft aan een universum, dat een onvoorspelbaar leven van toeval, chaos en willekeur geordend kan worden en losstaande feiten met elkaar verbonden kunnen worden, zodat het ondergebracht kan worden in vorm en structuur. Hun verwevenheid met filosofische verhalen beschouwen zij als een onontkoom-baar goed, die onontbeerlijk is.

     De hele stijl van mijn columns zien zij als gedachten tot verbeelding en verzinsels, in het vertellen van een geschiedenis vol aandoenlijke overdrijving met bezieling. Hierdoor zien zij een belangrijke overeenkomst tussen mijn werk als schrijver en het werk dat iedereen in zijn leven verricht, dat we van onszelf een karakter maken, zodat we kunnen leven als personages in een verhaal. Ik weet dat want dat voel ik als ik met ze praat.

      Het is ook wel een beetje logies dat ze zo denken, want zij voeren een dagelijkse strijd omdat hun wereldse bezigheden hun tijd en energie volledig in beslag nemen, waardoor zij geen tijd meer overhouden na te denken over de eeuwige zaken die het belangrijkst zijn. Ze laten zich door hun vele taken en hun drukke schema makkelijk afleiden van hun essentiële geestelijke prioriteiten.

     Daarentegen hou ik mij met het grote plan van geluk bezig, wat de Vader van mijn geest heeft ontworpen, wat leidt tot mezelf dagelijks te bekwamen in de leer, de verbonden en het aanvaarden van grote, kostbare beloften, waardoor ik deel aan de goddelijke natuur kan hebben. Zijn plan definieert mijn eeuwige identiteit en het pad dat ik moet volgen om te leren, veranderen, groeien om uit eindelijk eeuwig bij Hem te kunnen wonen.

     Als we namelijk onderworpen met geloof in de Heiland voorwaarts streven, dan vindt er - dankzij de verzoening - een grote verandering in ons hart plaats, waardoor wij niet meer geneigd zijn om verkeerd te doen, maar om voort durend goed te doen. Dan worden we wedergeboren, ja, geboren uit God, veranderd van onze 'vleselijke in fictie gevallen staat' in een staat van rechtvaardigheid, van ultieme waarheid en door God verlost. Daarom, nu ik tot Christus ben gekomen, ben ik een nieuwe schepping geworden, toen is het oude voorbijgegaan en alles is nieuw geworden. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.