Status, mijn hart is aan het woord.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 07 October 00:36

Lieve lezers,

Het is al veel te lang geleden dat ik geschreven heb. Ik denk er elke dag aan, en ook aan gebrek van een goede laptop is het niet veel verder gekomen dan pen en papier, en af en toe een gedicht of update op mijn facebook bij mijn status. Ik ga het nu weer oppakken. Ik heb zoveel te vertellen. Ik heb zoveel te geven.Ik heb zoveel te schrijven.

Twee jaar geleden gingen er vele deuren dicht, veel deuren die in mijn verleden zijn open gezet door schorrie morrie. Niet door mijzelf. Deze deuren zijn opengezet door mensen die erg over mijn grenzen zijn gegaan. Die grenzen waarvan ik ze nu pas leer (45 jaar), dat ik ook mijn grenzen heb. Ik raakte mijn  ozo geliefde werk kwijt, ik heb geprobeerd dat elders voort te zetten. Nu besef ik pas dat ik aan een dood paard aan het trekken was. Ik kwam in die zelfde tijd ook mijn oude lieve vrienden tegen, uit mijn Hilversum tijdperk. Dat is nou toch het leuk aan sociale media. 

Toen ik hoorde dat Dirk iets van zeven jaar daarvoor was neergeschoten klapte ik als een ballon uit elkaar. Wie is Dirk hoor ik jullie denken. Heb ik lang geleden over geschreven, zoek het maar op. Hedendaags worden mannetjes als Dirk loverboy's genoemd. Ook al ben ik al zolang hier, waar ik nu woon, het brak mij als een dun twijgje. De burn-out die al een poosje op de loer lag, was een feit. Ik voelde niets meer, kon alleen maar boos zijn op alles en iedereen. Huilen kon ik niet meer. Ik was verdoofd, en dat duurde een paar dagen en die paar dagen werden weken en weken werden jaren. Ik heb toen  zelfs de politie gebeld omdat ik het zeker wou weten of het waar was. En een dag later werd ik terug gebeld door zedendelict noord-Holland politie dat met alles wat ik nog wist, de informatie die ik had gehoord was correct. De man die mij van mijn waardigheid, zelfrespect en nog mij heel veel slechte dingen heeft aangedaan is dood. Gerechtigheid in de zin van dood is geen vreugde voor mij. Maar doch, ik hoef nooit meer over mijn schouders te kijken of ik hem nog tegen kom. Tegelijk kwamen alle opgekropte emoties van alles er uit. Elke avond lag ik te spugen van spanning. Ik werkte nog wel. Maar ook daar was ik alles wat ik niet ben. Ik had de duivel in mijn kop gekregen. Een collega die mij door en door kende nam mij apart. Er waren klachten over mij gekomen, en zij wist dat het niet goed ging met mij. Ze kon mij helpen, maar ik wist als ik de hulp zou aanpakken dan was ik werkeloos voor het eerst in mijn leven. Ik voelde duizenden dingen razen door mijn hart en lichaam. Ze had gelijk. Ik ben de ziektewet in gegaan en daar zit ik nu nog steeds. Ik ben haar dankbaar. Het was toen het gevoel van falen als ik opgaf, maar ik heb niets opgegeven, ik heb ook niet gefaald. Ik kreeg een kans om te worden wie ik nu steeds meer aan het worden ben. 

Fastforwerd.

In maart 2017 heb ik een zware operatie gehad, en een tweede ziekenhuisopname na die operatie. Mijn baarmoeder is verwijdererd, en er bleek een wondergezwel van 8cm (met haar en tandjes) te zitten. Bij de tweede opname had ik zware koorstaanvallen,  ik bleek een abces te hebben, en cystes op de eierstokken. Als de abces geknapt zou zijn had ik een wit laken over mij heen kunnen trekken. Ik doe nog steeds elke dag stoer hoor, maar dat is wel heftig geweest. Nog steeds moet ik dat een plek geven. Ook als ik wel eens met mijn man praat en hoor dat hij ook bang is geweest, dat vind ik erger dan mijn angsten of verdriet over de tijd.          Ik had gehoopt op te knappen na zes weken verplichte herstel. En ik kwam bij de twee liefste fysio's in Volendam terecht die mij bij stonden, en ook mijn lieve huisarts is altijd daar, en mijn psycholoog. Nog steeds staan deze vier mij bij, en misschien is het voor hun hun werk. Ik geef zoveel om deze personen, vooral om wie ze zijn en hoe goed ze hun werk doen. Vol goede en vooral positieve moed ging ik sporten en was volledig gestopt met drinken en ik viel 20 kilo af. Het was een rollercoaster vol nieuwe emoties. Hoogte en dieptepunten. Ik bleef pijn houden die steeds erger en erger werd. Ik probeerde mijzelf te vermannen. Mijn man wist wel beter. Hij zag het allemaal. In oktober vorig jaar raakte ik twee keer in twee dagen op de spoedeisende hulp. Artsen deden het af dat het door spanning kwam. Rustig aan moest ik doen. Huilend kroop ik door het huis,naar buiten ging ik niet meer. Ik was bang buiten. De supermarkt was een hel. Ik was een schim aan het worden van wie ik ooit was. De pijn werd steeds erger, iedereen om mij heen zag dat het niet goed ging. 

Mijn huisarts vond het echter raar dat er geen echo was gemaakt van mijn buik. En hij vroeg het aan en er zat een cyste van 7.4 cm. Weer terug naar het betreffende ziekenhuis. Terug weer op die poli in November 2017 werd er tegen mijn man gezegd dat ze niets konden doen. Er waren geen aanwijzingen op complicaties, al was de aangetroffen cyste (echo) gegroeid. Ik mocht over drie maanden terug komen. Uren hebben wij door gebracht in die wachtkamer. Ik de meeste kwijlend van de koorts, pijn. Mijn man was met stomheid geslagen, en vroeg verbaasd en ook beetje boos of het een grapje was, knikkend naar mij. (In elkaar gedoken hoopje ellende). De drie maanden werden drie weken maar we moesten ook naar de pijnpolie want ik was uitbehandeld. We kwamen thuis en na alles op een rijtje te hebbe gezet waren we snel eruit. Second opinion volgende snel in het VU ziekenhuis. Er volgde een korte reeks nieuwe onderzoeken, en we troffen een fijne arts. In Februari lag ik klaar voor een nieuwe kijkoperatie. Die ook weer last minute gecanceld werd. De cyste waren weg, tja die cystes kwamen en knapte en kwamen en knapte enz. (wisten we toen nog niet). Weer onderzoeken en in de tussen tijd bleef ik sporten en kei hard werken aan mij eigen. Banentrajecten, werk-fit traject enz. Ik heb zelfs gesolliciteerd en ook zelf aangenomen (niet gedaan, later meer). Ik ben uiteindelijk op 3 april 2018 opnieuw geopereerd in het VU. Het was een kijkoperatie omdat mijn pijn vreselijk was, onhoudbaar zeg maar gerust. De uitkomst van deze operatie was erger als wij voormoedelijk hadden. De vreselijke ondragelijke pijn bleek een clipje ijzer van sterrilisatie (2010) die ze bij mijn baarmoeder verwijdering in 2017 vergeten zijn, deze was aan het nestellen in mijn buikvlies. Ook mijn rechtereierstok is verwijderd en deze bleek aan het af te sterven na onderzoek. Hoeveel kan een mens hebben? 

Mensen om mij heen dachten na bijna twee jaar ellende van knokker te hebben gehoord dat knokkertje nu wel helemaal beter te zijn. Sorry, schrijvende dit verhaal zit ik te denken aan aanstaande maandag. De laatste operatie in het VU was opknap werk van de operatie ervoor. Toch ben ik hard achteruit gegaan omdat ik zoveel pijn heb, elders dan wel. Mijn rechterarm heeft een peesintsteking door mis prikken van infuus, het gaat over hoor, het duurt alleen even. Ik draag al weken een brache. Blablabla, het komt goed, moet er even mee dealen. En de beklemmende pijn die ik sinds de laatste operatie heb is Acnes. Google maar, of wacht tot ik erover schrijf. 

Ik wil klaar zijn met alle pech en verdriet. Ik weet nu wel wie echte vrienden of kennissen zijn. Wat er nog meer is gebeurd ga ik vanaf nu schrijven. Want mijn groeiproces is zo ongelofelijk mooi. Ik ben zo anders aan het worden. Men zegt door schade en schande word men wijzer. Waar!

Mijn ogen dansen over het toetsenbord, mijn hart en hoofd dansen.

Ik schrijf snel weer.....

 

Knokker de knokker de knok.

 

ed3d54062f617d4eba1c4b70148553a7_medium.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
welkom terug
Dank je wel!!