Kou

Door Timo12 gepubliceerd op Monday 01 October 22:03

Het is koud, ijskoud. De gure wind werkt als oogkleppen, die mijn ogen juist doen tranen. De lucht om mij heen, buitengesloten van de warmte en gezelligheid, is gevuld met verdriet. Mijn doel lijkt te zijn vervaagd na de herfst om pas weer na de lente terug te komen onder luid gezang van teruggekeerde vogels. Vogels die de fijne sfeer weerspiegelen, maar er zelf ook onderdeel van zijn. Vogels die ik nu niet zie vliegen of zie zitten op de grond, want die kou vervaagt hen ook, net als al het warme dat eens was en al het warme dat eens nog zal zijn. Het is er niet, ik zie het niet.

Tot sneeuw mijn neus wit kleurt en mijn ogen doet openen. Ik begin te lachen. Nog nooit heb ik zo oprecht gelachen. Ik lach om redenen die waren verscholen, door die afsluitende kou, maar die nu zijn openbaart in de vorm van deze lach. Een lach die blijft aanhouden naarmate ik meer om mij heen kan zien. Kinderen, die op hun beurten weer lachen om hun eigen redenen, spelen op het ijs, dat net dik genoeg is om nog een enkele eend te kunnen dragen, tot het kraken het lachen van de kinderen zal doen ophouden. Maar het maakt niet uit, want die lach is waar het om gaat. Die lach heeft een waarde, die iedereen om mij heen al heeft ontdekt. De drukte als gevolg van de kou, die gure kou, die bewijst dat de kou nog zo slecht niet is. Maar voor mij was daar die verblindende sneeuw voor nodig om me dat te kunnen laten zien en om een onderdeel te kunnen worden van de vreugde met die spontane lach.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.