Bij ons vind je geen 'dikke-ik' mentaliteit

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 09 September 18:37

     Velen vinden het onverklaarbaar dat onze samenleving in een klaag- en haatcultuur verzeild is geraakt, met korte lontjes en weinig respect, terwijl de meesten zeggen gelukkig zijn. Een veelgehoorde verklaring is dat we simpelweg te verwend zijn geworden, alsof de welvaart kleine prinsjes heeft gebaard. We zijn gelukkig, maar dan vooral met onszelf. We zijn ervan overtuigd dat onze levensstijl en visie de juiste zijn, en tegenwerpingen accepteren we daarom per definitie niet. We zijn blij met onszelf en ondanks onze welvaart boos op de wereld.

     Kritiek op zowel de oppervlakkige als ook op de egoïstische burger is niet nieuw. Plato gaf al genadeloos af op de burgers van het in zijn ogen decadente en verwende Athene. We krijgen in onze samenleving steeds meer figuren die niet per se dom of asociaal zijn, maar eerder succesvol en daarom vol van zichzelf zijn.

     Zo zijn er hedendaagse zelfgenoegzame individuen die het 'dikke-ik' aanhangen. Deze mateloos, egocentrische individuen zijn aan een onstuitbare opmars bezig in onze samenleving. Ze zijn aan te treffen op internet, in het verkeer, op televisie en in het stemhokje.

     Ik denk dat dit gekomen is doordat al jaren achtereen ouders hun kinderen niet het juiste onderricht hebben bijgebracht. Ze hebben hun kinderen opgevoed zoals ze zelf zijn grootgebracht. Velen laten veel te veel toe terwijl anderen te veel controle willen houden. Weer anderen zijn zo bezig met allerlei zaken dat ze voorbijgaan aan de verantwoordelijkheden en gelegenheden om hun kinderen te onderrichten. Sommige ouders hebben verkeerde ideeën over kinderen; ze zien ze bijvoorbeeld als van nature goed, waarbij verder onderricht of straffen niet nodig is; of als van nature slecht, waarbij straffen juist wel nodig is. Er zijn ook ouders die hun kinderen niet onderrichten omdat ze eigenlijk helemaal geen kinderen wilden hebben; deze kinderen staan vaak bloot aan emotionele mishandeling en verwaarlozing. Al deze dwalingen in de hedendaagse opvoeding leiden allemaal naar de 'dikke-ik' mentaliteit.

     'Heiligen der laatste dagen' beginnen hun kinderen al te onderrichten als ze nog baby zijn. Kinderen worden namelijk geboren met een natuurlijke drang om te leren. De band tussen ouders en kind ontwikkelt zich geleidelijk in weken en maanden na de geboorte van het kind door de voortdurende interactie met elkaar, waarbij ze zich aan elkaars unieke manieren leren aan te passen.

     De relatie tussen 'heiligen der laatste dagen ouders' en hun kinderen zorgen voor een ideale voedingsbodem om te leren. Nog voordat de taalvaardigheden zijn ontwikkeld, nemen kinderen de manieren waarop hun ouders dingen doen al op door te kijken en te luisteren. Als ze hebben leren praten, stellen kinderen vragen over de wereld om hen heen. 'Heiligen der laatste dagen ouders' kunnen op deze natuurlijke leergierigheid van hun kinderen inspelen door hen in woord en daad van de informatie te voorzien die hen een Godsbegrip bijbrengen, zodat ze die in hun verdere leven goed kunnen gebruiken.

     De belangrijkste jaren in iemands leven zijn wellicht de jaren waarin hij of zij zich relatief nog de minste zorgen maakt over de toekomst - de kinderjaren en de pubertijd. In deze vormende jaren ontwikkelen kinderen de waarden, opvattingen en gewoontes die in hun verdere leven bepalend zullen zijn voor hun gedrag. 'Heiligen der laatste dagen ouders' benutten dan de prachtige kans om hun kinderen goede waarden en verantwoord gedrag te leren op manieren die hun medewerking in plaats van tegenwerking uitlokken en dat is de reden waarom bij 'heiligen der laatste dagen' die 'dikke-ik' mentaliteit niet voorkomt. En dit is mijn getuigenis in Jezus naam. Amen.
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.