Maan, al heeft ze eigenlijk een andere naam

Door Cchristel gepubliceerd op Monday 30 July 02:22
 
Het leek verdorie wel of het zo moest zijn. Donker. Lamlullen! Slapzakken! Van de ene slappe zak naar de andere klerekut of nee, van 't ene donker naar 't andere.
 
Een keer viel Maan in het water. Kopje onder. Dat was ook donker en dat kwam ook al door een slapzak.
Maan voelde een handtas. Het volgende moment was alles nat. Werd er ook nog gebeld. 'Lekker aan het varen?' klonk vanaf het fietspad.
Dubbelpech. Er zou iemand foto's maken, maar dat ging niet door: te nat.
Soms vond Maan 't flitslicht wel wat veel, maar donker was wel het andere uiterste.
 
Later, thuis, van die slapzak af, werd Maan getikt. Weer kon iemand het niet laten aan haar te zitten. Gestoord. Hele verhalen belandden op haar bordje en het ging maar door. Wat een geouwehoer!
Soms voelde ze een strop, alsof ze werd gehangen, of anderszins, glad vergeten. Nog erger, alsof ze niet bestond. Verloren, reddeloos... Ze bleef alleen achter.
 
Bij nood werd er geschreeuwd, grootse ellende kwam altijd hard aan! Maar Maan stond altijd klaar, al ontving ze zelden dankbaarheid, wel commentaar.
Soms kreeg ze beelden, om kotsmisselijk van te worden, maar ze accepteerde. Maan moest wel. Er was geen grens. Mensen deden wat ze wilden. Ze stuurden dat ze konden. Voerden het krankzinnige nog met een glimlach uit. Of toonden de geilste plaatjes. Met humor. Soms. Ook. Genoeg gezien. Gehoord. Spraakberichten, video's, muziek.
Ervaringen sloeg Maan op. Al was haar geheugen beperkt. Ze stond eigenlijk altijd wel open, aan, met al haar mogelijkheden. Het belangrijke bleef bij haar bewaard, zolang dat gegeven was.
Nu heb jij d'r. Vast. In je handen, je broekzak of, mijn part, op je nachtkast.
 
©

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.