Mijn 1e jaar als leerkracht, 25 jaar geleden!

Door Janneke1969 gepubliceerd op Monday 23 July 19:57

Mijn eerste jaar als leraar!

Zit je even op fb rond te dwalen om leuke ideetjes op te doen en te kijken wat de stand van po in actie is, kom je dit bericht tegen…   Schrijf je verhaal over je eerste jaar als leraar!

Dan begint het gelijk te kriebelen en voor je het weet heb je een leeg word document voor je en zit je te typen..   terwijl er eigenlijk ook nog een was ligt te wachten en er een mailtje ligt van ouders die graag willen dat hun zoon een jaartje ‘overslaat’,  “ want hij is echt hoogbegaafd hoor!”

Mijn gedachten gaan 25 jaar terug in de tijd, een tijd waarin we geen last hadden van deze ‘mailstress’   en  ouders gewoon netjes tot na het weekend wachtten met hun vragen, al kwam het waarschijnlijk niet in ze op destijds om te vragen of hun kind mocht versnellen.  Vragen stelden deze ouders keurig volgens afspraak of ze kwamen na schooltijd binnen met de vraag of ik tijd voor ze had.

Tegenwoordig wordt alles via mail meegedeeld: wie wanneer en waar naar de bso gaat, welke oppas het kind komt ophalen,  of we wel willen opletten dat we bij zon goed hun kind insmeren met zonnebrand en talloze andere mededelingen komen via de mail binnenstromen..  En wij?  Wij managen dit alles of we nooit anders gedaan hebben!

Deze maand is het precies 25 jaar geleden dat ik begon aan mijn avontuur als leerkracht basisonderwijs.  Ik had natuurlijk keurig mijn opleiding afgerond en mijn stages gelopen en toch had ik geen idee, achteraf,  waar ik aan begon.

Na de zomervakantie startte ik met een groep van 32 kleuters en doordat ik geluk had op een redelijk grote school in een nieuwbouwwijk terecht te komen, had ik veel collega’s die met raad en daad klaarstonden als ik na een dag ‘kleuteren’  gesloopt was.  Wat was er veel te regelen tussen de lessen door! Had je net een gymles achter de rug, begon je aan ‘de werkles’ en dan na het ‘fruitkwartiertje’ begon je aan de ‘arbeid naar keuze’.  Na schooltijd alles netjes opruimen, 30 dezelfde werkjes aan de lijnen in de klas hangen, alles klaar leggen voor de volgende dag en noem maar op..

Gelukkig wende het snel en kon veel van dit werk op routine gedaan worden en daardoor had je ook meer tijd om je te verdiepen in de kinderen en wat ze nodig hadden, tijd om te observeren en tijd om aandacht te geven aan wat op dat moment in jouw groep belangrijk was. 

Een paar avonturen van dat eerste jaar zal ik echter nooit vergeten en herinner ik me als de dag van gisteren.  Zo was daar in dat eerste jaar een jongetje ‘dat niet goed kon leren’ (met diagnoses werd nog niet kwistig gestrooid als nu) en dat altijd een beetje verdwaasd om zich heen zat te kijken tot het onderwerp dieren aan de orde kwam, dan ging hij rechtop zitten, begonnen zijn ogen te stralen en kon hij tot in detail alle bijzonderheden van het desbetreffende dier vertellen.  We zaten die dag net in de kring om de dag te starten toen ik in mijn ooghoek iets zag wegschieten onder de kast met knutselspulletjes. Ik bedacht me geen moment en slaakte een luide kreet:  “Een muis!” Vervolgens sprong ik boven op mijn bureau en zag een kring vol verbouwereerde gezichten me aankijken. “Wat doet de juf nu? Staat ze echt op haar bureau? Wat gebeurt hier?”

Sommige meisjes die in de kring zaten begonnen te huilen, want dit was toch wel heel erg buiten hun comfortzone en bizar!

Ondertussen stond ik nog op mijn bureau en in sneltreinvaart dwarrelden alle opties door mijn hoofd. Zo kon ik niet blijven staan, ik moest wat doen, maar no way dat ik van dat bureau afkwam voor die muis gevangen was.  Ik vertelde de kinderen dat ik een muis had gezien, maar dat ik hem niet ging vangen! Ik vroeg 1 van de kinderen waarvan ik hoopte dat hij meer moed had dan ik om de knutselkast een stukje opzij te duwen. Braaf deed hij wat ik vroeg en ja hoor:  de muis schoot weg, dwars door de klas naar de poppenhoek.  Ten einde raad heb ik hem gevraagd of hij ‘de bovenmeester’ wilde ophalen en dat wilde hij wel.

De kinderen beval ik zo stil mogelijk te blijven zitten met hun benen onder zich op de stoel. (nu realiseer ik me natuurlijk dat dat er wel heel bijzonder uitgezien moet hebben, maar ja, je doet wat he? )

Hij kwam terug met de bovenmeester die heel verbaasd naar me keek,  ook wel enigszins verstoord vermoed ik, dat hij achter zijn bureau was weggehaald en ging ook keurig met zijn benen onder zich op zijn eigen plekje in de kring zitten.

Doodstil was het!

Op zijn vraag wat er aan de hand was, wist ik met moeite het woord ‘muis’  eruit te persen en te wijzen naar de poppenhoek.

Dapper ging de bovenmeester die kant op en schoof van alles aan de kant, waarop de muis een nieuw sprintje trok en weer onder de knutselkast kroop.

Op dat moment kwam de jongen die zo dol was op dieren overeind en gebaarde ons heel stil te zijn. Hij sloop naar de kast en met een vingervlugge beweging had hij de muis aan zijn staart te pakken. Ongelooflijk.  Met muis en al kwam hij mijn kant op totdat hij doorhad dat dat geen goed idee was en hij daarop met muis en al naar buiten liep en vervolgens weer zonder muis binnenkwam.

“Juf, ik heb hem bij de bomen gezet, en hij was echt heel lief!”

De bovenmeester stond nog steeds in de poppenhoek, de kinderen zaten nog steeds met opgetrokken benen op hun stoeltje en ik?  Ik stond nog steeds bovenop mijn bureau.

Crisis bedwongen!

Met het schaamrood op mijn kaken klom ik eraf en verontschuldigde mezelf bij de bovenmeester die gelukkig onderhand de humor van de hele situatie er wel van in zag.

We zijn alsnog begonnen met het starten van de dag in de kring, maar die hele week bleven de kinderen maar bezig met de muis en het feit dat ik boven op het bureau stond. De ouders kregen het thuis in geuren en kleuren verteld  door ze en ik ben er nog vele malen op aangesproken!

Dat jaar trouwde ik ook en de kinderen waren allemaal op de bruiloft.  Een fantastische dag en drie keer raden waar het ‘stukje’ over ging..   juist..  iets met muizen en bureaus.  Schitterend.

Nu 25 jaar later werk ik nog steeds op dezelfde school en is de jongen die me gered heeft van mijn muis zelf vader geworden en brengt hij zijn zoontje bij me in de klas. Heel bijzonder! 

Het mooie is, dat hij het zelf ook nooit vergeten is en dat hij voor altijd mijn held zal blijven!  Zijn zoontje geniet volop van het feit dat zijn papa ooit de muis voor de juf heeft gevangen en zo is de cirkel weer rond!

En ik?  Ik ben nog steeds als de dood voor muizen!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
teacher leave kids alone pink Floyd group