ALLEEN OP DE WERELD

Door Char188 gepubliceerd op Friday 27 April 23:50

Tijdje geleden alweer, dat ik hier een verhaal schreef. En poe, wat zijn er veel verhalen geschreven in mijn hoofd. Hierbij dus eindelijk ook weer eentje op virtueel papier. Wat voel jij over ALLEEN OP DE WERELD?

Denk jij er net zo over als ik of juist heel anders? 

ALLEEN OP DE WERELD

Een waarheid van 30 jaar geleden. Als 6-jarige realiseer ik mij dat ik alleen ben. Niet zielig of eenzaam. Gewoon alleen. Geen broers of zussen. Wel met hele lieve ouders. Maar ouders zijn niet hetzelfde als ik, want ze zijn van een andere generatie en hebben andere zorgen, verlangens en belangen.

ALLEEN OP DE WERELD

Op school maak ik mijn eerste kunstwerk met de titel ‘Alleen op de wereld’. Ik ben waanzinnig trots op mij. Ik heb een platte wereldbol gemaakt met mij erop. In de kleuren roze, geel en groen. Ik heb er geen verdrietig gevoel bij. Meer een soort trots, overwinning, bijzonderheid; ik voel me uniek. Mijn juf vindt het zorgelijk en belt een half uur lang met mijn ouders, terwijl ik het kunstwerk thuis boven de bank aan de muur spijker. Steeds als ik ernaar kijk voel ik me blij, trots, een overwinnaar en uitmuntend uniek.

ALLEEN OP DE WERELD

Zes weken zomervakantie zijn lang. Ik ben mezelf ook weleens beu. Lekker vrij? Geef mij maar school! Maar ik wil niet anders. Is het leven per se leuker met een broer of een zus? Het glas is halfvol, want mijn ouders zijn lief en er is speelgoed genoeg. En de zon schijnt!


ALLEEN OP DE WERELD
Geen broers of zussen, Niemand die me begrijpt als mijn ouders schreeuwen en ruzieen met elkaar of met mij. Niemand om mee te spelen als vriendjes er niet zijn. Ik zeg wel vriendJES, maar ik heb eigenlijk gewoon 1 hele goede vriendin. Sammy. Helaas vallen we allebei nogal eens ten prooi aan pesterijen. Maar samen kunnen wij de wereld aan. Als ik met haar ben, lijkt het alsof ik niet alleen maar alsof wij samen alleen op de wereld zijn. Sammy en ik zijn bijelkaar zodra het kan. Stiekem zes katjes opvoeden in onze hut, zeemeerminnenstaarten maken, in een vossenhuil kruipen, belletje lellen, fireballs jatten bij de Jamin en tongetje likken. Alles delen we.

Totdat ze ook mijn eerste vriendje deelt.

ALLEEN OP DE WERELD

Sammy gaat ‘s avonds laat ‘paaseieren zoeken met mijn eerste vriendje’. En komt twee uur later terug. Zonder lipstick en met rode wangen. Weg is de vriendschap. Niks is er meer over van de herinnering aan katjes opvoeden, ravotten over heides en elk uur van de dag samen doorbrengen. Weg is ‘wij samen alleen op de wereld’. Terug bij ik alleen op de wereld. Alleen is alleen. Tijdelijk misschien niet, maar ervoor en erna wel. En er is altijd een ervoor en erna. Alleen is niet per se eenzaam. Maar wel alleen.

Alleen op de wereld.
De rode draad door veel in mijn leven. Ik voel me daar soms verdrietig bij, maar meestal niet. Het hoort bij mij. Het andere, het afzonderen, het vreemde en nooit echt bij anderen horen. Soms huil ik erom, want soms wil ik net zo zijn als de rest. Samen, gezelligheid, lachen. Maar ik vraag me af; zijn we niet allemaal alleen op de wereld? Alleen met onze gedachten, angsten, frustraties, gevoelens en verlangens? Je kan nog zoveel vrienden hebben en nooit alleen zijn, maar uiteindelijk ben je met jezelf op het moment dat je wakker wordt, in slaap valt, naar de wc gaat, doodgaat….
Is samen niet uitstel van alleen zijn?

Dan kun je er beter maar mee leren leven.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.