Familie kwaaltjes uit het verleden...

Door Doremi gepubliceerd op Tuesday 03 April 20:41

Rotterdam

afgelopen week na meer dan een jaar weer in mijn stad, Rotterdam! Ondanks dat ik er enkel geboren ben en mijn eerste 6 maanden in deze stad heb doorgebracht heb ik mij altijd verbonden gevoeld met deze stad. Rotterdam was DE stad, waar de mentaliteit is; zeggen waar het op staat, niet lullen maar poetsen en waar de meest verschillende culturen bij elkaar wonen. Als kindzijnde wonend in Tilburg vertelde ik iedereen dat als ik later groot was, ik in Rotterdam zou wonen en ik zou daar blijven tot mijn dood.

Vanaf mijn 16de jaagde ik zonder dat ik daar erg in had deze uitspraak na, ik kon Tilburg ontvluchten, eindelijk uit het pleeggezin en ik ging wonen in een stadje onder de rook van Rotterdam in de stank van de industrie maar dat vond ik toen niet belangrijk. Ondanks dat ik in de daaropvolgende 7 jaar meer dan 10x verhuisde was het altijd in de buurt van Rotterdam, mijn stad! en in al die 7 jaar dat ik in de buurt van Rotterdan woonde, zwierf ik graag door Rotterdam, nooit weerhield iemand mij ervan om in de wijken van Rotterdam te struinen, vaak zoekende naar mijn moeder die hoogstwaarschijnlijk op de keileweg te vinden was. Toen ik haar eenmaal gevonden had zwierf ik in deze zelfde wijken van Rotterdam om mijn moeder te bezoeken en ook toen weerhield niemand mij ervan. Of het in de ochtend was of diep in de nacht.... ik liep als een zwerfpoes door de straten van Rotterdam in de heroinelucht met een vleugje zeik en bier tussen diverse culturen, diverse "lagen van de maatschappij" en diverse bendes en groeperingen.....

Afgelopen week in Rotterdam, mijn stad, en door pech met de auto komen we in de wijk van Rotterdam waar ik vanaf mijn 16de zwierf.......... Het was al wat later in de avond, het werd schemerig, ANWB had het druk het zou 1,5 uur gaan duren...... Rotterdam, mijn stad, dit was mijn wijk, hier liep ik als zwerfpoes rond, snachts van mn moeder vandaan nog even bier of wat anders halen of op tijd de bus halen, net de bus gemist dus diep in de nacht de wijk door richting de metro. Tussen de drugsdealers, de bendes, de jongeren die zich verveelden, de mannen op zoek naar vertier, de studenten zo naief en zo zonder wereldkennis huppelend door alcohol over straat, de verslaafden die nog ff snel hun laatste shot voor de avond willen halen, de boeffies op de loer naar die ene luxe auto van iemand die niet bekend is in Rotterdam, Rotterdam mijn stad, dit was mijn wijk

EN NU?

Het werd schemerig en nog steeds wachtend op de ANWB werd het zelfs donker, er was in de afgelopen meer dan 10 jaar eigenlijk niets verandert het gehele tafereel waar ik vroeger vanaf mijn 16de elk weekend door heen liep werd voor ons gecreeerd onder de twee lantaarnpalen die het nog wel deden in de straat van deze wijk. Soms liep er een verslaafde of een boeffie voorbij, kijkend in onze auto, zodra ze zagen dat de auto bemand was renden ze als hyena's van de auto vandaan. Af en toe reed er een auto voorbij die of gas bij gaf om ons voorbij te gaan of extra langzaam ging rijden om ons goed te bestuderen en in te kunnen schatten of we geen concurentie waren. De minuten verstreken, ik werd steeds stiller, de sfeer werd steeds grimmiger...

Leo begint te spreken; "tsja Do hier liep je rond als meissie".... Ik slik.... "Ja Le,hier liep ik inderdaad rond maar dat was voornamelijk in de weekenden en dan was het later in de avond"...... het is even stil....... Leo haalt diep adem en kijkt me aan "Do, ik ben blij dat ik in het boerengebied woon, zou jij hier willen wonen met je kinderen?"..... Ik kijk hem aan en begin te lachten; "Le, als ik hier zou wonen zou ik elke dag huilen, kijk om je heen, hier wonen ook kinderen he, wat voor toekomst ligt hier nou voor wie dan ook? Dit is het deel van de vogelvrije, de mensen die zijn opgegeven door de maatschappij, hoe triest is dit?".... weer is het stil..... "Ja Do en jij liep hier rond als meissie, hoe oud was je eigenlijk?"...... weer is het stil, ik kijk voor me uit..... twee alcolisten lopen met plastic tasjes voorbij de bus en schrikken wanneer ze naar de autoradio kijken en ons zien zitten, op dat moment rijdt er een audi met donkere ramen snel voorbij, remt, blijft even stil staan en geeft gas en rijdt met gierende banden weg........

Ik kijk Leo aan en ik besef heel goed wat er speelt, ik ben al meer dan een uur stil, ik herinner me veel wat ik heb meegemaakt in deze wijk van Rotterdam, mijn stad. Jarenlang als zwerpoes liep ik hier rond zoekende naar mijn moeder en ik heb genoeg ervaringen opgedaan om te weten hoeveel er fout kan gaan bij een kind. Ik besef heel goed dat dit een wijk is waar je geen enkel kind wilt zien lopen, overdag niet en zeker niet in de avonden of in de nacht. Ik weet heel goed hoe veel gevaar er op de loer ligt, dat er nog zo ontzettend veel gedaan moet worden om kinderen meer veiligheid te bieden, mensen meer kansen te kunnen geven en een samenleving te zijn in plaats van een maatschappij. Ik kijk weer naar de straat die voor nu even leeg lijkt te zijn..... ik zucht....      "Ja Le, kan je nagaan, ik had met mijn 16de gewoon wekelijks contact met mijn familie, ik ging naar school, ik was het pleeggezin ontvlucht en kijk eens waar ik rondliep."...... op de radio begint een nummer, leo zet het harder, over de speakers hoor je willy en willeke alberti galmen.... niemand laat zn eigen kind alleen.....

 

 (C)PTSS

Ik voel dat ik opstandig wordt ..... en ik kijk Leo aan die begint te lachen...  De juiste snaar is geraakt en Leo start de motor want nog geen km verderop is de SHELL en de auto is toch al kapot...... Al snel een mooie misleiding van capucino, vele rotterdammers onderling, een wc en veel Humor, zelfs de ANWB komt opdraven en het euvel aan onze auto wordt snel verholpen en we konden naar huis......toen werd het weer even stil.......

Thuis aangekomen zit ik in mn vertrouwde omgeving, Leo zegt niets en ik trek de koelkast open.... ik sla de koelkast dicht.... steek een sigaret op.... zucht diep ..... en ik begin te vloeken als een ware Rotterdamse bootwerker .... razend...... ziedend....... hoe durven ze........ waar halen ze het lef vandaan......... ik was maar een kind van een hoer........ ik zou nooit wat bereiken........ een gebed zonder end ....... herhaling van moeder..... grrrr.....ik begin te schreeuwen; hoe konden ze leo, ze hebben me als baby een doodschop gegeven, ik zou toch niets worden, ik was maar een kind van een hoer, ik heb eigenlijk nooit een kans gehad, ik ben misbruikt vanaf baby, mensen wisten dit! Men stond erbij en keek ernaar, en nu nog. Nu nog steeds wordt er te weinig gedaan aan misbruik, tegen mishandeling, veilige leefomgeving voor kinderen, dit alles gebeurd niet! En wij slachtoffers, onze monden worden gesnoerd, we moeten maar snel er mee omgaan zodat we weer kunnen werken en ook kunnen gaan toekijken hoe kinderen naar de klote gaan en wij als slachtoffer gaan vaak ook naar de klote omdat we geen steun krijgen en waarom niet omdat er niet over gepraat wordt. En als er wel over gepraat wordt hou het kort want het is zoveel ellende! DIT IS BIZAR!!!

De radio wordt harder gezet, vrolijke muziek,Leo roept door het gegalm van de speakers heen "Daarom Do blijf doorgaan met wat je doet, blijf met de waarheid komen, je weet waar je het voor doet". Mijn telefoon gaat af; facebook berichten van diverse lotgenoten..... mooie berichten, berichten vol steun, vol liefde, vol kracht, vol begrip, vol respect, vol herkenning. Ik haal nog eens diep adem en zet mijn laptop aan zodat ik makkelijker kan typen op facebook...... Mijn besluit staat al lang vast, hoe kan ik opgeven met zoveel ondersteuning en versterking, onmogelijk!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.