Het leven raast in mijn hele lijf.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 25 February 01:12

              IK BEN NIET VERANDERD, IK BEN WAKKER GEWORDEN.

                                   051a1c009623455d9b872eb00a1db84c_medium.

 

Knokker is de naam die ik mijzelf  ooit gaf. Omdat dat iets is wat ik al jaren doe, knokken.  Knokken voor mijn leven, voor wie ik mag zijn. Ik heb zo veel overwonnen het afgelopen jaar. Ik zou trots moeten zijn.  Stoppen met mijzelf naar beneden halen. Maar waren deuren dicht gaan, gaan er ook deuren open.

Soms is het net alsof ik in een donker bos loop. En ik probeer de weg eruit te vinden. Ik luister naar mij zelf, en nog steeds heb ik hulp nodig om eruit te komen. De angst om onder de mensen te komen is hetzelfde gevoel als dat donkere bos. Hoe hard ik er tegen vecht, tegen dat eenzame gevoel, de eenzame gedachtes. De buitenwereld waar ik altijd mijn eigen plek in had is weg. Thuis is mijn veilige plek. Toch laat ik het niet de overhand krijgen. Ik ga naar buiten. Soms kom ik thuis en lopen er grote druppels tranen over mijn wangen. Vorige week moest ik weer naar het ziekenhuis, maar ik moest alleen terug, met openbaar vervoer. In de tram had ik mijn vertrouwde oordoppen in en zat gelukkig op een een persoons stoel. Toen ik op het centraal was en naar de bus moest, was het een hel. Schouders recht, tieten vooruit luidde het advies. Ik deed het ook, maar als ik denk aan mijn gezichtsuitdrukking, het leek wel alsof ik poepen moest. Alsof ik een enorme rode pukkel op mijn voorhoofd had, en iedereen was groter als mij. Allemaal keken ze naar mij. Onzin, ik weet het. Daarom vecht ik er ook tegen door het te doen. Maar eenmaal thuis liepen de tranen volop over mijn wangen. Dit was ik nooit, en dit wil ik ook niet zijn. Een bang muisje. Als mijn man bij mij is waan ik mij veilig. En ik koester hem zo erg. Aan hem wil ik zo graag laten zien dat ik sterk ben, en dat ik weer ben wie ik ooit was. Zijn trotse vrouw, zijn gekke maatje.

 

                                        262fcb3da3fea17aed4b9810f12ac4c3_medium.

 

Ik ben ruim 20 kilo afgevallen, ik sport veel. Ik werk hard aan mijzelf. Maar dit is veruit het moeilijkste wat ik moet doen. Ik heb echt fijne mensen om mij heen die mij leren om bv in de spiegel te kijken. Nu ga ik re-integreren in de maatschappij, weer onder de mensen. Dood eng, het is een enorme berg waar ik op klim. Laten zien wie ik ben geworden. Dat ik sterker ben als ooit tevoren.       

Het afgelopen jaar is lichamelijk gezien een rot jaar geweest en nog steeds zit ik in onzekerheid. Binnenstebuiten ben ik gekeerd. Ik hoop ook snel de laatste uitslagen te krijgen en dat ik van mijn pijn af ben. Ik wil volop sporten. Vorige week heb ik voor het eerst gebokst. Superleuk, goed voor mijn mentale kant. Volgende week wil ik naast sporten gaan zwemmen. Liefst ook (hard)lopen, de pijn staat hier in de weg. In September staat mijn eerste run gepland. The mud angel run, 5 kilometer over een modderbaan in teken voor borstkanker. Ik wil fit en sterk zijn.

 

                               dd220040b1e8f688d1543e6b6d30bab1_medium.

 

Ik wil nu een leuke baan vinden. En ik wil een lieve vrouw en moeder zijn. Geen verdriet meer, geen tranen meer. Dat vind ik het ergst van allemaal. Dat mijn kinderen mijn strijd hebben gezien. Ik hoop echt dat ik kan laten zien dat ik een vechter ben, een sterk mens. Door de hel ben gegaan en terug. De burn-out is voor mij erg. Maar voor de mensen die dichtbij mij staan nog veel moeilijker. Maar het is niet te laat. Ik voel het leven steeds meer en steeds sneller door mijn lijf razen. Ik weet dat ik een goud eerlijk mens ben. Maar veel moet leren. Voorbeeld, dat niet iedereen mijn vriend kan zijn. Er zijn grenzen. Buren zijn buren, collega's zijn geen vrienden. Bazen hebben mij zwaar gekwetst, maar ze hebben mij niet gebroken.  En ik hoop met heel mijn hart dat ik nu een leuke baan vind met leuke collega's, en een leuke baas. Het word tijd dat ik de vruchten ga plukken van wat mij toe komt. Ik heb hard genoeg gevochten. En ga steeds meer zien dat ik er ook mag zijn. Zoals mijn tante zei, je bent al een heel iemand.

             

                                            a1f72512f3cec150417caa7ab5733d22_medium.

 

Zo, wat was dit lekker. Schrijven geeft lucht. Ik krijg woorden niet op papier, het zijn er zoveel. Dank jullie lieve lezers, volgers, vrienden...

Knokker...

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed neer gezet.
Laat me nog niet los...
ja schrijven lucht op
Mooi hoe jij je ziel bloot geeft , bijzonder om te lezen
En wat ik jou gun is alle liefde en plezier en hoop dat jij weer echt open kunt staan voor goede mensen die er gelukkig nog zijn.
Een muurtje hoog is prima , maar het afsluiten van zo een muur is nooit goed .
Wat een lieve woorden. Ik ben blij dat je het bijzonder vind. Komt zo uit mijn hart. Voor mij is dit de manier om beter te worden. Burnout vergt veel.. Knuffel