Oneerlijk

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Saturday 24 February 20:22

Soms overvalt me een groot gevoel van onmacht en frustratie omdat het leven zo oneerlijk kan zijn. Waarom gebeurt er iets naars, waarom krijgt de ene mens zoveel meer te verstouwen dan een ander?

 

Het leven is oneerlijk

Stank voor dank

Vriendin werkt net als haar man al járen bij een grote multinational. Het was en is haar eerste werkgever, haar man heeft ze daar ontmoet. Onlangs nog vierde ze haar 25-jarig jubileum bij de zaak. Haar man deed dat al eerder.

Diverse reorganisaties zijn er in de loop der jaren geweest. Alles moest centraal, daarna weer decentraal. Geautomatiseerd en daarna weer de nadruk op persoonlijke service. Afdelingen werden samengevoegd en een aantal jaar later weer uit elkaar gehaald. Telkens bewoog ze gedwee mee, paste zich aan en kroop zonder morren in haar nieuwe functie en bezigheden.

Tot vorige maand de hele afdeling bij de baas werd geroepen. De afdeling werd opgeheven en alle twintig medewerkers kregen ontslag! Daar sta je dan, altijd loyaal geweest en altijd flexibel. Stank voor dank en een oprotpremie.

In een nieuwe organisatie waren er nog wel twee vacatures, werd de twintig collega's verteld, daar konden ze, mochten ze dat willen, op solliciteren. Andere interne sollicitaties zouden echter ook bekeken worden en de vacature werd zelfs openbaar gezet zodat ook mensen van buitenaf op deze twee functies konden reageren. Hoeveel kans maak je dan om werkelijk voor één van die twee functies aangenomen te worden? Bovendien zijn ze beiden 50+ en behoren ze tot de categorie sollicitanten waar bedrijven niet vaak enthousiast op reageert. Liever een jonger persoon, die is goedkoper, vinden ze vaak.

Ellende in drieën

Andere vriendin leefde al jaren in een koud huwelijk. Er was geen genegenheid, liefde en empathie meer, zelfs geen vertrouwde broer-zus relatie. Maar weggaan is ook zoiets. Ze dacht er wel over na, maar het zou haar en de kinderen in een financieel lastig parket brengen. Liever wachten tot zij de deur uit zijn, was haar conclusie.

Totdat hij haar tijdens het kerstdiner kort en klein sloeg. De aanleding weet ik niet, maar bij haar waren direct alle remmen weg. Dezelfde avond pakte ze haar tas en nog voor oud en nieuw werd een scheiding in gang gezet. Ze vond een klein ander huisje, de kinderen gingen mee en ze werkte zich een slag in de rondte om het financieel rond te breien. Het lukte, moeizaam, maar het lukte elke maand weer.

Haar ex werd ziek, de kinderen bezorgd en zij voelde zich gedwongen om voor hem te zorgen. Dat kon er ook nog wel bij, naast haar drukke baan en zorg voor de kinderen. Na een aantal maanden was hij stabiel en kon hij zijn eigen boontjes weer doppen. Ze ging terug naar huis met het idee nu eindelijk echt van haar vrijheid te gaan genieten.

Toen sloeg het noodlot ook bij haar toe. Eerst kreeg ze een hartaanval, waar ze gelukkig goed van herstelde. De schrik zat er goed in. Een half jaar later zat ze echter weer in het ziekenhuis. De diagnose werd gesteld en nog geen twee weken later werd het gezwel operatief uit haar borst verwijderd. Vol goede moed begon zij aan haar herstel, gesteund en ondersteund door haar inmiddels grote kinderen. Helaas was het niet genoeg, er bleken uitzaaiingen te zijn.

Dit voorjaar gaat ze een traject van chemo en bestralingen in.

overtreffende ellendetrap

Ik ken haar nog niet zo lang en heb haar nog niet zo vaak ontmoet, ze is de zus van een kennis van me. Een hartelijke, spontane en warme vrouw.

Ik ontmoette haar toen ze schoon was van de kanker die haar twee jaar ervoor trof. Haar man was nu echter ziek en daardoor liep het gezin nog steeds de ziekenhuisdeur plat. Twee zoons, net volwassen, waarvan één autistisch en dus extra zorg een aandacht vergde.

Vader stabiliseerde, helaas werd zij opnieuw ziek. Opnieuw chemo. De moed en kracht om dit gevecht nogmaals aan te gaan was verder te zoeken maar het moest. Halverwege haar behandeling werd haar man echter zieker en zieker. Kerst vierden ze in het ziekenhuis, niet om haar toestand maar om die van haar man. Drie weken later overleed hij. Tussen haar chemobehandelingen door moest een crematie geregeld worden.

Nu staat ze er alleen voor. Haar ziekte, haar gevecht om beter te worden. De zorg om haar kinderen die net hun vader hebben verloren. Haar eigen verdriet om het verlies van haar man.

waarom?

Zomaar drie voorbeelden uit mijn eigen omgeving, allemaal recent. Waarom krijgen zij zomaar zoveel ellende over zich heen?

Ik twijfel nooit aan het bestaan van een God, maar voor diegenen die wel in hem geloven de vraag: waarom doet hij dit? Met welk doel?

Waar is dit goed voor, wat hebben deze mensen misdaan in hun leven dat ze zo gestraft worden? En niet alleen zijzelf, het treft drie keer een gezin met jong volwassen kinderen die nog helemaal niet bezig horen te zijn met ellende van dit kaliber. Zij moeten vanuit een gelukkige en veilige thuissituatie de wereld kunnen ontdekken en zich verwonderen over de schoonheid en mogelijkheden die het leven biedt.

Waarom is het leven zo oneerlijk? En waarom voel ik me zo machteloos?

 

© Sanne 2018

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieve schat ... dat gebeurd nu eenmaal en je doet er niks tegen en ja het accepteren valt niet mee,
Ik ben sinds vorig jaar hartpatiënte ... al geloven sommigen van mijn virtuele kennisjes dat niet. Mijn milt is door een aanrijding januari 2016 grotendeels naar haar moer, ik mag (ja sorry ik vind het echt heerlijk) geen coke meer snuiven omdat het dan wel eens direct met mij afgelopen kan zijn, mag vanwege mijn milt niet meer doen wat ik echt heerlijk vind ... met de mountainbike om een uurtje of 5 in de ochtend door de bossen scheuren en ik mag ook geen alcohol meer drinken. Dat is allemaal het resultaat van een leven lang leven zoals ik het wilde. Succesvol met uitspattingen.

Zelf vind ik dat ik geen recht van klagen heb en doe dat ook nooit en als ik mijn leven naast dat van anderen leg ... dan vind ik mijzelf een geluksvogel ondanks alle enorme ellende die ik heb gehad vanaf mijn geboorte, wat ik niet wilde, tot zeg maar mijn 50e jaar.
Lieverd wat naar, dat wist ik helemaal niet, van dat ongeluk en de gevolgen daarvan.

Ondanks wat ik in mijn 50-jarig bestaan so far aan ellende heb meegemaakt, zie ik mezelf als zondagskind en prijs ik elke dag dat ik leef, gezond en wel.
Het zijn mijn naasten, mijn dierbaren die zoveel narigheid ontvangen waar ik me zo gefrustreerd over voel. Ik gun ze alle geluk en gezondheid, en ze krijgen een berg shit. Niet eerlijk.
En ik kan niets voor ze doen om het beter te maken, te compenseren of corrigeren. Dat frustreert ook. Ik wil graag helpen, maar kan niets.

Nu weet ik wel, een luisterend oor en die schouder helpen ook. Dat doe ik dan maar, al vind ik het zelf niet genoeg.

xx
https://plazilla.com/page/4295181287/mijn-auto-wilde-vrijen-met-een-boom-boom-wilde-het-niet

Daar heb ik het in beschreven. En ach ja, mijn schatje de auto heeft het niet overleefd.
ga ik lezen! jij gelukkig wel, dat is toch ff belangrijker dan een stukje blik, hoe erg je er ook aan gehecht bent, toch?
Jawel dat is zonder meer een feit, maar hecht niet echt aan het leven. Ben niet depressief of wat dan ook, ben heel gelukkig zelfs, maar vind leven niet echt heel belangrijk.

Is bizar dat weet ik, maar zo steek ik in elkaar.