Gezinsleven, konijnen enzovoort

Door Marmar1900 gepubliceerd op Monday 20 November 00:41

Terwijl ik begin met mijn verhaal vraag ik mij af of dit verstandig is. Je gezinsleven op internet gooien is normaal gesproken wel iets waar je twee keer over na moet denken. Toch ben ik van mening dat ik best een grappig gezin heb, in elk geval niet alledaags. Of misschien zijn zij nog best normaal en ben ik de enige vreemde snuiter van het stel dat kan ook. In elk geval heb ik een man, twee kinderen en een hond die buster heet. Tot nu toe klinkt het geweldig en dat is het eigenlijk ook, tenminste van een afstand. Wij wonen in een piepklein dorpje gewoon omdat we daar een groot huis konden kopen en het ons helemaal niets uit maakt waar we wonen. De kinderen denken daar echter anders over en willen hier nooit meer weg. Het nadeel van een piepklein dorp is dat iedereen je kent en dat er van je verwacht wordt dat je deelneemt aan alle dorpse activiteiten. Mijn kinderen en mijn man zijn dan ook lid van de tennisclub, de voetbalclub, de volleybalclub en de judo. Ik niet en dat heeft eigenlijk maar 1 reden. IK HEB DAAR GEWOON GEEN ZIN IN. Nee, ik besteed mijn tijd veel zinvoller aan een sport die niemand kent in Nederland maar die ik zelf nogal fantastisch vind. Ik ben dan ook actief bij twee verenigingen en de bond. In totaal besteed ik zo'n 80 uur per week aan deze vrij onzinnige activiteit waarmee ik geen rooie cent verdien. Maar ik heb wel een gemeentelijke vrijwilligerspenning verdient (dat snap ik) Tot slot is er nog Buster. De hond die duidelijk een impuls aankoop was. Zelf ben ik al mijn hele leven bang voor honden maar mijn dochter is gek op dieren en na een mislukt konijnenavontuur dachten wij wel klaar te zijn voor een echt huisdier. NATUURLIJK waren wij daar niet klaar voor. Misschien moet ik eerst iets vertellen over de konijnen voordat ik uitleg waarom het met Buster niet lukt. Mijn dochter zeurde dus al jaren om een huisdier en op een koude decemberavond dacht ik dat het gewoon zielig was dat dit kind huisdierloos door het leven moest. Dus ik bel manlief met de mededeling dat ik naar de boerenbond ga om een huisdier te kopen. Zijn enige woorden waren, het maakt mij niet uit zolang het maar geen konijn is. Bij de boerenbond zag ik ratten, muizen, hamsters en konijnen. Nou de keuze was snel gemaakt. Aangezien ik doodsbang ben voor muizen waren de konijnen de enige die in aanmerking kwamen. Dus twee konijnen want ik heb natuurlijk ook nog een zoon. 17 euro 50 per stuk was een koopje en met een hok van 200 euro, voer en speelgoed liep ik een kwartiertje later met een gelukkig kind de boerenbond uit. Wat een feest. Helaas was het feest van korte duur want de volgende dag lag het konijn van mijn zoon al dood in de kooi. Tranen met tuiten dus terug naar de boerenbond voor een nieuw konijn. Aan het einde van de dag vond ik dat Vlekje (het konijn van mijn dochter) er ook echt niet lekker bij zat. Mijn man die echt te lief is voor deze wereld bracht de hele avond door met het ongewenste konijn op zijn schoot en besloot om 22.00 uur dat deze een dierenarts nodig had. Ik riep nog dat wanneer deze onderweg dood zou gaan hij hem mee naar huis moest nemen omdat we anders een verwijderingsbijdrage moesten betalen maar het was al te laat. Hij was vastbesloten het diertje te redden. De volgende dag, uiteraard een zaterdag, belde de dierenarts dat het goed ging met Vlekje. Ik zelf wist amper hoe het beest heette en wilde alleen maar weten of hij al naar huis mocht. Nee hij moest echt wel aansterken in de kliniek. Na drie dagen mocht ik een schandalig bedrag betalen voor een konijn dat ik amper kende en na drie weken hadden de kinderen alle interesse verloren voor die arme beestjes. Gelukkig was de kapper zo lief om ze een beter leven te geven in een grote ren in de tuin waardoor we ze af en toe nog eens voorbij zien hupsen. Duidelijk geen succes. Maar een hond is natuurlijk een heel ander verhaal. Dat is niet te vergelijken toch? Omdat ik dus zo bang ben voor honden was er voor mij maar 1 optie. Zo'n lieve zachte knuffelige golden retriever. Daar was ik niet bang van. Maar mijn man waarschuwde mij dat dit geen doen was vanwege de haren. Nee, een labrador is zo'n zelfde hond maar veel makkelijker in onderhoud. Uiteraard moest er een rashond komen want Labradors hebben vaak lichamelijke problemen wanneer je deze niet bij een goudeerlijke fokker haalt. En zo gebeurde het ook na zes bezoekjes aan deze fokker werden wij goedgekeurd om 1000 euro te betalen voor een pup. En natuurlijk gingen wij dit proffessioneel aanpakken. Puppycursus op donderdagavond waarbij we wel een uur moesten rijden want alle andere avonden waren al bezet door sport maar alles zou goedkomen. We zouden consequent zijn met onze buster en het zou een geweldige hond worden. Trouw liep ik met hem naar de sportclub en de school om het te laten socialiseren. En ik leerde hem zitten en liggen met hondenkoekjes. En toen stagneerde het. Ik werd verliefd op die schat dus eigenlijk kon hij geen kwaad doen. Lekker bij het vrouwtje op de bank, Trekken aan de riem geen probleem dan kopen we een tuigje. Puppycursus niet meer nodig want hij luistert best wel goed. Inmiddels is Buster twee. Hij is de grootste lieverd op de hele wereld. Het is de hond die de meeste haren verliest op de hele wereld en het is de hond die het slechtste luistert op de hele wereld. Maar het is onze Buster dus drie keer per dag stofzuigen is geen enkel probleem (omdat 9 van de 10 keer manlief dit doet;)  Wordt vervolgd

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.