Iemand heeft het licht aangedaan.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 29 October 05:01

                         

​De donkere tunnel is zo lang. Dacht echt er komt geen einde zou komen. Ups en downs is hoe het gaat. Maar ik zie dat iemand heeft het licht aangedaan. Ik zie in de verte een glimp. Er staat een persoon. maar het is zo ver. Ik zie niet wie het is. Ik draai mij om en zie een donkere tunnel achter mij. Ik zucht, en neem even de tijd om alles te laten bezinken. Ook al is de tunnel achter mij donker. Het is druk. Stemmen, gerommel en gestommel. Ik zucht diep, het ligt achter mij. Ik draai mij om naar het vage licht. En langzaam loop ik verder.

​De weg zal nog wel even duren, maar ik heb geduld. Ik weet dat daar de verlichting is waar ik zo naar verlang.

​Dit is het moeilijkste gedeelte. Mensen zien mij anders dan wat ik zie. Ze praten geen onzin. Ik ben een lief mens. Ik vind mijzelf normaal, want je geeft toch liefde aan anderen. Mensen vinden mij een vechter, en dat is waar. Knokker is niet zomaar mijn alterego. Maar achter dat masker zit een knokkend persoon op zoek naar de ware zelf.

​Ik ben geleefd, gebroken en nu sta ik op. Ik ben 17 kilo afgevallen. Echt top prestatie. Maar achter mijn masker een gevecht. Ik kijk weer naar dat vage licht, en vraag mij af wie mij daar op staat te wachten. Wie heeft het licht aangedaan om mij de juiste weg te wijzen.

​Mijn schouders recht, mijn hoofd omhoog. Ik ga lopen naar het licht. Het voelt veilig. Angst zal niet meer overheersen. Ik ben sterker.

​De enige vijand is de spiegel, want spiegels liegen nooit, ze refelecteren nooit wat je moet zien, of wat je juist moet zien. Een spiegel verdraaid vaak de waarheid, althans in mijn hoofd. 

​Spiegel spiegel aan de wand, iedereen is het mooiste in het land. Iedereen op zijn eigen unieke manier. Zo waarschijnlijk ik zelf ook.

​Ik haal mijzelf nu niet meer naar beneden. Ik verdien het niet. Maar in de spiegel kijken dat laat ik maar voor wat het is. Dus mocht diegene die licht voor mij heeft gemaak een spiegel mee hebben, dan doe ik dat, maar dan niet alleen. Confrontatie, ook niet mijn sterke punt.

Ik voel mij als een roos die langzaam open gaat. Zolang die roos maar goed verzorgd word. Door mijzelf en door al die mooie mensen om mij heen. Al het negatieve laat ik daar achter in die donkere tunnel. En ik kijk niet meer terug, ik kijk naar dat vage licht. Ik verheug me op wie daar staat.

​Ben jij het?

​Liefs Knokker.

                               

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nog net iets in het donker in de tunnel sta ik op je te wachten met gestrekte armen naar jou toe. Ik zie in jou gezicht een vrouw die waardig is ondanks de tegenslagen, maar vertrouwen bleef houden
dat er aan alles een eind komt. Geef mij een arm dan gaan we samen verder.....
Ik pak je arm graag vast. Ik kom eraan. Vergeet je niet een spiegel mee te nemen. xx
Het duurt te lang eer ik weer terug bent met een spiegel.
Blijf je kampioen-gevoel aftasten want dat is je eigen gevoels-spiegel. Wat ik wel heb meegenomen is een wit Bistro setje met dus twee stoeltjes en een zeer charmante grote witte dameshoed die rijk versierd is met echte rozen.
Graag wil ik zelf deze hoed op je hoofd zetten waarna ik je hand neemt en jou naar de Bistro leid waar we samen over het leven gaan praten bij een glas Champage........
Klinkt als een mooie droom. Dromen kunnen werkelijkheid worden.. Dikke knuffel.