Zwarte bladzijde! (vervolg 4)

Door KittyJohansen gepubliceerd op Wednesday 25 October 16:31

'Ja, lách jij maar. Zíj had zo'n beetje elk jaar de griep,' riep hij verdedigend uit en draaide zijn hoofd terug naar Thijs, die zichtbaar genoot van ons onderonsje.

Zijn opmerking was alweer lang en breed vergeten. Later op de avond kroop Geer achter zijn piano, tot groot enthousiasme van de twee mannen. Om beurten lieten beiden hun zangstem horen en ik keek hen met grote ogen aan.

'Jullie kunnen hartstikke goed zingen!' riep ik verbaasd uit, waarop Thijs glimlachend reageerde. 'O, Mischa heeft er al menig optreden op zitten.'  'Dat kán bijna niet anders,' zei ik nog steeds verbaasd.

'Mág ik?' vroeg Thijs, toen hij plotseling opsprong en naar de computer wees. Even later liet hij een paar filmpjes zien op You Tube van optredens. Gewéldig!

----------------------------------------------------------------------------------------

Ik dácht er niet eens meer aan. Die opmerking van Thijs. We waren elkaar uit het oog verloren. Waarom? Ik weet het niet. Waarschijnlijk net als bij ieder ander. Ieder zijn eigen leven. Druk met je dagelijkse beslommeringen. Andere tijden boodschappen doen. Het gebeurd gewoon. Zónder opzet. Zónder bijbedoelingen.

Ik heb achteraf zo vaak achterom gekeken. Zoveel vriendschappen die opgelost leken in het niets. Alsof ze nooit bestaan hadden. Gevoelig mens als ik ben, kon ik daar sentimenteel over zijn en mezelf afvragen waaróm? Wáárom worden de leuke dingen in het leven vaak weggespoeld door de dingen die nou eenmaal móeten?

In de jaren '70 trouwde je op vroege leeftijd. Je hokte toen nog niet. Tenminste, níet bij ons thuis. Je dacht het leven in je handen te hebben. Eindelijk vrijheid. Kunnen doen en laten wat je zélf wilde. Viel dát even tegen. Werken, eten, slapen. Slapen, eten, werken. Er kwam geen eind aan. Je móest de hypotheek betalen. Er moest eten op tafel. Je huis móest verbouwd worden. Géén antieke zooi van een ander, dus móest je geld verdienen om al je dromen te verwezenlijken. Hobby's, vakanties en dan óók nog je sociale leven. Oké, je was jong, dus kon je de hele wereld aan. Dácht je...

Buiten dat alles, wilde je stappen in het weekend. Na een veertigurige werkweek wilde je eruit, hoe moe je ook was. Je wilde vasthouden aan wat ooit wás. Je vriendenkring. Ín de kroeg. Lang leve de lol.

Maar die vriendenkring wás er niet meer. In die kroeg waar het ooit zo gezellig was, waren alleen nog maar vreemden. De gezichten die de kroeg ooit als een thuis maakten, waren weg. Opgeslokt door een nieuwe generatie. Met andere muziek. Andere kleding. Andere geuren. Een andere barkeeper.

Gedesillusioneerd keerde je huiswaarts. Naar de kale muren van je nieuwe leven, waar dan als een geest uit het verleden een oude vriendin op de stoep staat. Hoogzwanger. Of we zin hebben hun trouwreportage te komen bekijken en de stem van mijn moeder uit een ver verleden klonk in mijn hoofd: 'kind, geníet toch van je jeugd...'

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.