Zwarte bladzijde! (vervolg 3)

Door KittyJohansen gepubliceerd op Tuesday 24 October 19:54

Wat voor mijn man en ik heel gewoon was, was voor Thijs een warme belevenis. Het was lang geleden dat ze samen bij vrienden Kerst gevierd hadden. Thijs en Mischa. Samen bereidden ze een koninklijke maaltijd. Het was heerlijk om voor de verandering niet eens zelf in de keuken te hoeven staan. Zelfs als ik maar éven mijn neus liet zien uit nieuwsgierigheid, werd ik vriendelijk de keuken uit gebonchourd. Het was voor mij een vreemde gewaarwording, wachten op het eten.

Als een volleert ober, serveerde Mischa de vele gerechten. De tafel stond 5 minuten later afgeladen en we schoven met z'n drieën aan tafel. Thijs, de kok, kwam iets later ook binnen en terwijl we ons tegoed deden aan alle lekkernijen, viel het me op dat Thijs niets op z'n eigen bord had, maar genietend van zijn sigaret zijn blik langs de eters aan tafel liet dwalen.

'Hé kok, vind je je eigen gerechten niet lekker?' vroeg ik hem lachend.

'Ja Thijs, eet zelf óók eens wat!' reageerde Mischa meteen daarop.

'Mmm, ik vind het prettig om te kijken of het jullie smaakt,' was zijn antwoord, terwijl hij tevreden de rook uit zijn mond liet ontsnappen en een slok nam uit het glas met schuimend bier.

'Kom op Thijs, wanneer ga je nou eens een keer normaal eten?' klonk Mischa's stem bezorgd en keek mijn man snel met opgetrokken wenkbrauwen aan, alsof hij hem smeekte om hulp.

Geer (van Gerard) keek van Mischa naar Thijs en naar zijn schone bord en kon het niet laten - Bourgondiër als hij was - eerst nog een hap van de moot zalm te nemen en een slok bier achterover te slaan, voordat hij van zich liet horen.

'Ja Thijs, hoe zit dat jongen? Zorg je altíjd zo slecht voor jezelf?'

'Mmm... laat mij maar. Ik geniet van jullie,' sprak hij bijna fluisterend. 'Ik neem straks héus nog wel wat. Als jullie tenminste iets overlaten.'

'Nee, nou nóg mooier,' reageerde Geer verontwaardigd. 'Zélf koken en dan óók nog niks eten! Zó werkt het niet Thijs,' klonk plots zijn beroepsmatige stem.

Geer bezat al ruim 25 jaar zijn eigen praktijk voor alternatieve genezing, met een scoringspercentage van achtennegentig procent, waar hij behoorlijk trots op was. Het was ook bewonderenswaardig te noemen dat hij mensen behandelde met spier-, gewrichts- en peesaandoeningen. Hij verhielp Whiplash, hernia's, tennisarmen, klapvoeten enz. enz. met zijn powerstim en magneetveldtherapie.

Ik heb met eigen ogen gezien hoe hij met de powerstim spiermassa opbouwde bij een ms-patiënt. Hij was niet god zelf, zoals sommigen hem benoemden. Hij kon de ziekte niet genezen, maar het wel weer leefbaar maken. Door de spieren te verstevigen, kreeg hij iemand weer op de been. Een marathon zouden ze niet kunnen lopen, maar ze konden zichzelf wel weer redden. Ik heb menig bosje bloemen mogen ontvangen van dankbare mensen. Er was zelfs eens een meisje aan de deur van een jaar of twaalf, die hem bedankte dat hij opa weer had laten lopen. Dáár deed hij het voor. De dankbaarheid.

Ik hoorde de medische tips aan die hij Thijs meegaf, om tóch maar weer iemand te kunnen helpen. Thijs keek hem alleen maar aan en luisterde, zonder hem maar één keer te onderbreken. Plotseling bleef de o zo vertrouwde stem stil en ik keek pas op toen daarvoor in de plaats de stem van Thijs klonk. Ik hield mijn adem in bij zijn woorden.

'Volgens mij verschillen wij niet zoveel van elkaar Geert (zoals hij hem altijd noemde). Ik denk... nee, ik weet bijna wel zéker dat jij alles doet om een ander te kunnen helpen,maar ook jíj zult beter voor jezelf moeten gaan zorgen. Ik zie op een termijn van een jaar of vijf, hartklachten voor jou.'

Ik zag de ernst in Thijs' ogen, maar zijn mond lachte, waarmee hij klaarblijkelijk zijn uitspraak wilde verzachten. Geer lachte met hem mee en deed de uitspraak af met een nonchalant handgebaar. 'Zit over míj maar niet in de war. Ik ben zo sterk als een beer. Vóór mijn vijfenvijftigste heb ik zelfs nog nooit griep gehad. Ik dacht dat ik dood ging,' waardoor mijn eerste schrik verdwenen was en ik vrolijk meelachte terwijl ik terugdacht aan die tijd.

Wordt vervolgd.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.