Gigolo? (Deel 14)

Door A-S-S gepubliceerd op Monday 16 October 10:10

'Voor altijd?'

'Bijna altijd. Je mag mij er niet voor wakker maken!'

Zijn ogen twinkelen volop, net een kerstverlichting die op knipperstand staat. Hij geniet zichtbaar, geen idee waarom, maar dat maakt ook niet uit. Want ik kan het niet. De beelden in mijn hoofd blijven zich herhalen.

'Waar mag ik je wel voor wakker maken?'

'Nergens voor! Kom nou maar met je positiviteit, of geef je mij gelijk, en is die er gewoon niet.'

'Ik werd ontslagen bij mijn stageplek, omdat ik steeds afzegde. Een nieuwe stageplek kon ik niet zo snel vinden, dus kon mijn opleiding niet afmaken. Geld voor een nieuwe opleiding had ik niet, dus...'

'Hallo, positief zei je.'

'Geduld, nooit geleerd dat je iemand moet laten uitpraten? Dus ik ging werken, ik werd aangenomen op een cruiseschip, als gastheer'

'Ober?'

'Nee, gastheer... op zo'n cruise zijn er vaak veel weduwe of gescheiden dames. Als gastheer, is het jou taak, om de dames die alleen zijn, gezeldschap te houden, en ze een leuke tijd te geven. Mensen die alleen op vakantie zijn, zijn vaak minder blij, en minder blije mensen, geven minder geld uit. En dat willen ze niet, dus onze taak was, om er voor te zorgen, dat deze dames zich niet alleen zouden voelen.'

'Een gigolo?'

'Nee, ook niet. Een gastheer zorgt voor gezelligheid, aanspraak, meer eigenlijk niet.'

' He, verdorie. Denk ik alleen mijn eigen gigolo te hebben gevonden, is die alleen maar voor de gezelligheid, dat heb ik niet nodig.'

Als hij over mijn knieën heen buigt, en steeds dichter bij komt, besef ik dat ik hardop zei, waarvan ik dacht, dat ik het alleen maar in mijn hoofd zei.

'Lieve schat... voor jou wil ik met alle plezier mijn functie uitbreiden.'

'Niet iedere man, die wil kan een gigolo zijn. Dat vak word zwaar onderschat.'

Ik denk... dat jij mij zwaar onderschat...'

Achter mij zit de muur, voor mij zit Steven met een ongelooflijk, iets wat brutale, ondeugende glimlach, die maar al te graag zijn functie wil uitbreiden. Gevangen tussen beide, maakt ontsnappen onmogelijk.

'Ga je het mij echt 'heel de tijd zo makkelijk maken?'

'Hoe bedoel je?'

Verontwaardigend kijk ik hem aan. Hoezo maak ik het hem makkelijk. Waarmee maak ik het hem makkelijk? Zijn hand veegt over mijn rechterwang, ik had hem vast willen pakken, zodat hij nooit meer weg zo gaan, maar ik durfde niet. En daarnaast ik schiet er niks mee op, hij gaat toch weg of ik nou vast hou of niet.

'Je rooie wangen, je sprakeloosheid.'

'Haha, heel grappig. Ik kan beter vragen. Blijf jij het mij heel de avond zo moeilijk maken?'

'Dat gaat onbewust.'

'Ja ja, natuurlijk. Daarom geniet jij er onbewust ook zo van. Ga nou maar gewoon verder met je verhaal, dan zal ik je niet meer onderbreken.'

'Wijs.'

Ik maak nog een schijnbeweging, met mijn vuist, maar hij reageert er niet eens is op. Wat gepikeerd, over zijn gedrag wat ik opnieuw, zelf een soort van heb uitgedaagd, duw ik hem een stukje naar achter, zodat er weer wat meer ruimte tussen ons ontstaat.

'De eerste avond kregen wij een programmaboekje met daar in aangekruist, waar volgens onze chef, de meeste dames te vinden waren. Toen ik het het boekje door bladerde, dacht ik serieus, waar ben ik aan begonnen. Elke avond, was er een dansfeest georganiseerd. Iets wat ik absoluut niet kon, zoals jij waarschijnlijk nog zal weten. Toch wist ik al mijn moed bij elkaar te verzamelen, en daar ging ik dan ook als 'niet dansende stijve hark' naar een dansfeest. Klinkt logisch hé. Ergens aan de rand van de dansvloer zat een vrouw, alleen. Omdat ik ergens moest beginnen, vroeg ik haar, of ik er bij mocht zitten. En ja, dat wou ze heel graag, maar er was nog iets wat ze wel heel graag wou. Een dans. Ja, je hoort het goed een dans, met mij de 'niet dansende stijve hark', wat ik haar dus ook mocht gaan uitleggen. Nou, als ik niet beter zou weten, had ik gedacht dat ik een moord had gepleegd. Niet kunnen dansen, dat kon echt niet! Hoe kon ik nou ooit een meisje gelukkig maken, als ik nog niet eens kon dansen. Ja, zei begreep ineens wel, waarom ik nog single was. En dat, mocht heel de zaal weten. Hoe ik mij toen voelde kan ik nog niet eens uitleggen, maar ik luisterde naar haar,ik ging op dansles. Niet dat ik veel keuze had, maar goed. Dansles, het werd gegeven door een beer van een vent, waar de dames meer van gecharmeerd waren dan ik, maar ik deed het, en het resultaat heb je gezien.'

'Wow, serieus?? Wat was haar geheim? Mij is het nooit gelukt.'

'Ik zou het niet weten. Zij heeft mij zoveel kunnen leren, in een korte tijd. Ongelooflijk.'

'Zoals?'

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.