Help me! (Deel 12)

Door A-S-S gepubliceerd op Monday 16 October 10:07

Ik wil terug naar de wereld met het zorgeloze bestaan, maar dromen bestaan niet. De perfecte wereld ook, dus ik zal het hier mee moeten doen, maar hoe kan ik hem in vredesnaam uitleggen, dat ik wel moest, dat het in mijn geval beter was om alles af te zweren.

'Dat ik een besmettelijke ziekte was, die nooit gecreƫerd had mogen worden, zoals Phill altijd zei, kan ik tegen hem niet zeggen. Dat ik mijn schulden moest inlossen, van alle ellende die ik op deze wereld had gebracht, kon ik hem evenmin uit leggen. Dat mijn moeder zelfmoord pleegde, omdat ik te rebels was. Dat mijn vader door mij aan de drugs begon,en door mij zodanige grote hoeveelheden gebruikte, dat zijn lichaam het niet meer aan kon. God mag weten hoeveel jongens ik wel niet pijn heb gedaan. En volgens Phill, zou ik wel eens iets terug mogen doen. Ik heb...'

'Je was nog maar een kind!! Jij kon daar niks aan doen!!

Geschrokken kijk ik hem aan, blijkbaar heb ik hard op gepraat, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Hij mocht dit nooit weten, niemand mag er ooit achter komen, dat ik alles heb veroorzaakt. Zijn ogen worden steeds kwader, zijn houding is ongerust, kippenvel gaat door mijn hele leven. Ik probeer nog wat gerustellends te bedenken, maar het lukt niet.

Het was wel mijn schuld! Ik had gewoon...

Ik heb geen idee of hij mij nog hoort, of dat het hem nog wat intresseert. Bij mijn eerste zin, liep hij mij al voorbij. Als ik zijn ijskoude vingers, op mijn rug voel, hou ik mijn mond, ik wil mijn t-shirt nog omlaag trekken, maar daar is het al te laat voor.

'En dit... En dit... is dat ook jou schuld dan? En dit.... En deze?

Zijn ijskoude vingers wijzen steeds meer plekken aan, zijn stem word steeds luider, mijn benen trillen. Hij kan dit niet weten, hij mag dit niet weten. Ik wil niet, dat hij net als Phill met minachting naar mij kijkt. Zijn vingers, voel ik door heel mijn huid heen trekken, kouder dan ooit te voren. Bij elke aanraking, bij elk woord, komen de beelden terug, van hoe de littekens daar gekomen zijn. Ik voel opnieuw, de slagen van de zweep, de warmte van de fakkels, het snijden van een mes, het geschreeuw, door drinkt mijn oren, de pijn trekt door merg en been. Schreeuwend van woede,huilend van de pijn, gestuurd door wanhoop en machteloosheid, pak ik de Jack Danniels die ik eerder deze avond weigerde, en zet hem aan mijn mond. Het interesseert mij niet meer,hoe of wat, ik wil van de pijn af, de beelden, de herinneringen. Al snel wordt de fles uit mijn hand gerukt.

'Niet doen.'

'Waarom niet? Dat is toch wat je wou?'

'NEE!. Ik wil dat je gelukkig bent. Niet dat jij je klem zuipt, om hoe jij je nu voelt.'

Moe en uitgestreden, laat ik mij op de grond zakken. Dit is de eerste keer, dat ik terug denk, aan die tijd, en gelijk de eerste keer dat iemand anders er weet van heeft. Twee dingen, die ik absoluut niet wou. Dat hoofdstuk was afgesloten, en ik heb er altijd alles aangedaan omdat zo te houden. Als Phill ter sprake kwam, hield ik gewoon net als iedereen een gesprekje, over hoe aardig en hoe lief hij wel niet was. Hoeveel hij wel niet voor mij over had.

'Het is niet jou schuld.... Ik had...'

Ik wil schreeuwen, dat het wel degelijk mijn schuld is, dat hij niks had kunnen doen, en dat...

'Toen jij weg was gegaan. Ben ik gaan studeren, na iets meer dan anderhalf jaar, moest ik op stage. Die ik al snel had gevonden, ik wist wat ik wou, maar ik kon niet zomaar voor een paar maanden van de aardbodem verdwijnen, zonder jou iets te laten weten. Dus schreef ik jou een mail, niks verkeerd, gewoon dat ik studeerde, en was aangenomen als stagiaire. Dagen, nachten, wachtte ik op jou antwoord, en toen het eenmaal kwam, was dat absoluut niet het geen waar ik op gehoopt had. '

Ik schud met mijn hoofd, nee, ik heb helemaal geen mail, ontvangen laat staan verstuurd. Ik wil het hem zeggen, maar krijg geen geluid uit mijn keel, ik zwaai nog met mijn hand, dat het niet klopt, maar van al mijn gebaren trekt hij zich weinig aan.

'In de mail, stonden foto's, foto's van jou, van je verwondingen, van... met alleen de tekst: Help me!'

Ik druk mijn handen tegen mijn oren. Ik wil het niet horen, dit kan niet waar zijn. Ik heb geen mail verstuurd, of foto's gemaakt. Ik heb hem al jaren niet gesproken. Hij kan niet weten, wat er daar in dat huis is gebeurd. Hij mag het niet weten. Maar hoe hard, ik mijn oren ook dicht druk, ik hoor hem toch, hoe graag ik ook zo willen, dat hij stopt met praten, hij gaat door.

'Ik wist honderd procent zeker dat jij het was. Op de eerst foto, stond een deel van je tatoeage, en er is niemand anders zo gek, om Forever Single, in het sjabloon van Jack Daniels te tatoeƫren. Ik wou je helpen, ik moest je helpen, zoals jij dat vroeg. Ik ging zoeken, zoeken naar tekens, zoeken naar iets, waardoor ik wist waar je was. Het e-mailadres was niet meer in gebruik, mails die ik stuurde, werden niet meer beantwoord. Wel kreeg ik nieuwe mails, met nieuwe foto's en dezelfde tekst. Ik ging door, ik had geen andere keus, ik kon je nu niet laten stikken, niet nu jij mij zo hard nodig had. Uiteindelijk kwam ik er achter waar jullie woonden, alleen kwam jij amper buiten, laat staan alleen, maar dat was niet het enige probleem.......'

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.