Hoelang (Deel 11)

Door A-S-S gepubliceerd op Monday 16 October 10:06

Ondanks dat ik het eigenlijk al zolang weet, komen zijn woorden opnieuw als donderslagen binnen. Ik weet dat hij van mij houdt, ik weet dat hij het liefst voor altijd bij mij blijft. Ik weet, ik wil hem, en hij wil mij, maar dat probeer ik uit alle macht te vergeten. Ik wil het niet weten. Het kan niet, het mag niet, iedereen die in mijn buurt komt, maak ik diep ongelukkig, alles gaat kapot in mijn armen, daarom wil ik niet dat hij dichterbij komt, ik wil dat hij gelukkig wordt. En moet dat zonder mij, oké, alles beter dan dat hij mijn volgende slachtoffer word, maar hoe krijg ik hem dat uitgelegd? Hij weet het wel, ik heb het hem al minstens honderd keer uitgelegd, maar hij is gewoon te naïef om het te geloven. Hij denkt serieus dat het goed kan komen, maar dat komt het niet, als ik in zijn buurt blijf, ik breng alleen maar verderf en verdoemenis. Wanneer ik dat probeer uit te leggen, krijgen we gegarandeerd ruzie, en dat wil ik niet, we hebben al genoeg geschreeuwd, en ik, heb al weer veel te veel gehuild. Dus doe ik een andere poging, om hem te overtuigen dat het geen goed plan is. Terwijl ik terug loop naar de tafel waar ik de kaarten, als een gek door elkaar schudt, herhaal ik mijn zin in mijn hoofd voordat ik hem uitspreek, hij moet perfect zijn, zonder hem te beledigen, zonder hem boos te maken, maar hij moet wel zo duidelijk zijn, dat hij voor eens en altijd weet, dat wij, er niet is, en nooit zal komen.

'Ik ben geen meisje meer, voor één nacht. Ik ben overal mee gestopt weet je nog?'

'Ja, dus. Hoe vaak heb je bij mij op de kamer gezeten, net nadat jij alles had afgezworen. Hoe vaak hebben wij samen de nacht door gebracht, terwijl jij net had gezweerd, dat je niks meer met jongens te maken wou hebben. Hoe vaak zei je dan: Jij bent anders. Als ik bijdehand zei: Ik ben ook een jongen hoor.'

Zijn reactie is niet wat ik gehoopt, verwacht had. Hij had niet boos moeten worden, maar hij had mij op zijn minst niet meer interessant kunnen vinden. Wat heb je aan een meisje, die niks wil. Een meisje, die alleen maar zegt dat ze je haat. Daar word toch niemand vrolijk van. Veel tijd om na te denken, word mij niet gegund.

'Ik heb het niet over seks, als je dat soms denkt. Ik heb geen seks nodig, om jou even alles te laten vergeten!'

Vol schaamte kijk ik naar beneden, en verdeel de kaarten, gewoon om maar een bezigheid te hebben. Had ik het dan echt verkeerd begrepen? Had ik het stiekem zo graag gewild, dat ik het uit zijn woorden haalde? Of had ik wel gelijk maar heeft hij gewoon zijn strategie veranderd. Ik ben toch niet zo hopeloos, dat ik dat zomaar overal uit haal. Waarom zet ik mezelf toch elke zo voor gek? Waarom kan ik niet gewoon nuchter nadenken, voordat ik ergens op reageer? Wat moet ik nu weer zeggen? Nee, ik dacht niet aan seks, hoe kom je daar nou bij? Daar denk ik toch niet aan. Zelfs niet als je heel dicht bij komt, je bent een goeie vriend, niet iemand die mijn hoofd op hol brengt. Hoe haal je het überhaupt in je hoofd, dat er een mogelijkheid is dat ik daar aan dacht. Ik probeer iets te bedenken, waardoor ik mij uit deze situatie kan redden, maar ik weet het echt even niet. Tegenover mij zit Steven, rustig zoals altijd, te kijken welke kaart hij moet neerleggen. Uiteindelijk besluit ik dan ook maar zijn voorbeeld te volgen, en het spelletje gewoon mee te spelen, als of er niks aan de hand is.

'Voor hoelang al?'

Verbaasd kijk ik hem aan, de vraag kwam voor mij totaal onverwachts, en heb geen idee waar hij het nu over heeft. We zijn midden in een kaartspel. Zou die bedoelen hoelang we daar al mee bezig zijn? Nee, dat zou heel raar zijn.

Hoelang wat?

'Hoelang heb je al... niks gedaan?'

'Ik weet niet hoe jou leven er uit ziet, maar ik doe altijd wel wat.'

'Oke, ik zal duidelijker zijn. Hoelang heb je al geen seks gehad?'

Verbijsterd van zijn vraag kijk ik hem aan, heb ik het nu wel goed gehoord, of heb ik gewoon last van oversekste stemmen in mijn hoofd. Dit kan hij toch niet serieus hebben gevraagd.

'Zo. Heb jij op je opleiding nooit geleerd, hoe je iets discreet moet vragen?'

'Dat probeerde ik.'

'Misschien. Maar waarom wil je dat uberhoudt weten?'

'Ik was benieuwd of je het deze keer langer had volgehouden.'

Glimlachend kijk ik hem. 'Langer? Veel langer, kan je beter zeggen. Ik denk zo'n elf, twaalf jaar.'

'Ja, en nou serieus.' Zijn ongeloof spat van hem af,wat ik wel begrijp, maar dit keer is het echt zo.

'ik ben serieus. Ik zei toch al dat Phill andere normen en waarden had, andere principes, andere wensen. Sinds... onze relatie, ben ik een soort van heilige maagd Maria, nou ja zonder maagd dan, maar ik kom er aardig in de buurt.'

Lachend kijk ik hem aan, ' Dat had je nooit verwacht he?' Ik weet dat het onwerkelijk klinkt, maar het is toch echt zo. Sterker nog, ik heb het toen die tijd nooit gemist ook, er was niemand in mijn omgeving door wie mijn verlangens werden opgewekt, dus ik ging gewoon door met leven, net zoals ieder ander alleen dan, zonder dat.

'Waarom? Hoe?'

Zijn reactie, zijn stotterring,zijn sprakeloosheid, is wel grappig, maar heb niet zo zin, om hem uit te leggen, wat Phill lekkerder vond, fijner, belangrijker. Wat zijn manier was om zijn liefde te tonen. Dat kan ik hem toch ook helemaal niet vertellen, hij zou dat nog niet eens begrijpen. Niemand zal dat kunnen begrijpen.

'Niet belangrijk.'

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.